Interview

'Ik ben bazig en manipulatief'

Toen Eddy Terstall 8 was, vertrok zijn vader en die was vervolgens meer dan twintig jaar niet in zijn leven. Nu is hij overleden. Meet Me in Venice gaat over een kind dat, net als Terstall, vol vragen zit over zijn afkomst.

Eddy Terstall. Beeld Kiri Pruntel

Het begon met de dood van zijn vader. Janus Terstall, de vader van regisseur Eddy Terstall, gescheiden van zijn moeder toen Terstall 8 jaar oud was, is meer dan twintig jaar uit zijn leven geweest. Een dominante man, zoals de regisseur hem zich herinnerde, te vaak in de kroeg. Een man met een hoog volume, waarmee hij bedoelt: hij schreeuwde veel. Hij ging vorig jaar dood en Terstall had hem niet één keer de belangrijkste vraag gesteld: waarom ben je niet beter omgegaan met mijn moeder?

Het begon óók met een optreden in zijn vaste café in de Jordaan in Amsterdam. Daar zat op een avond acteur en muzikant Beppe Costa met zijn Italiaans-Turkse band. Ze speelden Balkanliederen, zo melancholiek. Terstall kende Costa vooral van zijn rollen in kinderfilms. 'Dan moet je een sjabloon spelen. In Beppe zit zoveel meer. Hij is een verhalenverteller, een levensgenieter, een melancholicus, en als je goed in zijn ogen kijkt, achter die bril, zie je een brutaal kind met een enorme power.'

De eerste contouren

Zo kreeg zijn 'visioentje' de eerste contouren. Hij zou eindelijk het verhaal vertellen van een kind dat vragen heeft over zijn afkomst.

In een decor ver buiten Amsterdam, de stad waar hij was uitgekeken op de barkrukken en de terrastafels, omlijsting van de gesprekken die de hoofdrolspelers in zijn films voerden.

Beppe Costa zou de rol spelen van de vader. En het zou een lowbudgetroadmovie worden, 'guerrilla filmmaking' zoals Terstall het noemt, van Venetië naar Istanbul, dwars door de Balkan, met z'n melancholie en z'n levensvreugde, 'en een humor en een anarchie die ik ken uit Amsterdam, maar dan minder cynisch'.

Meet Me in Venice begint met een videobrief die de 31-jarige Liza (een rol van Roberta Petzoldt) inspreekt voor haar zoontje Dylan. Ze vertelt hem over haar vader Mauro die haar heeft uitgenodigd om een week naar Venetië te komen. Ze kent hem niet; Mauro vertrok toen ze 3 was, en hij was 28 jaar lang te bedonderd om naar zijn dochter om te kijken.

Witte bizon

Voor zijn volgende film, Alberta, werkt Terstall opnieuw met Marcel Hensema, Camiel uit de film Simon. In Alberta speelt hij een man met een midlifecrisis, die met zijn minnares Bob-Ross-schilderijen gaat maken in de Rocky Mountains. 'Het wordt het verhaal van een driehoeksrelatie, maar dan met bizarre fantasie-elementen, zoals een witte bizon en een nepindiaan. Met film zijn de mogelijkheden oneindig, en ik heb nog lang niet alles gedaan.'

Nul ervaring

'Als je opgroeit zonder ouders, groei je op zonder een deel van jezelf', zegt Liza in de film. Dat was bij Terstall ook zo. 'Ik ben bazig en manipulatief en dat is mijn moeder helemaal niet.'

Hij had lang geen interesse in zijn vader. Hij had een stiefvader; dat was genoeg. 'Maar op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je wilt weten: wie ben ik? Ik was 35 toen ik mijn biologische vader weer zag. Een typische Jordanees, winkelier geweest, geen man van diepe emoties of serieuze gesprekken. Het hielp niet dat we elkaar de eerste keren vooral op begrafenissen zagen, maar ook later kwamen onze gesprekken niet verder dan koetjes en kalfjes. Of mijn werk.'

Het was de onhandigheid. Het gebrek aan vertrouwen. 'Nul ervaring' hebben met hoe dat moest: als vader en zoon met elkaar omgaan. 'Toen ik eindelijk zo ver was om hem naar vroeger te vragen, begon hij te dementeren. Liza is meer over haar vader te weten gekomen dan ik. Ik begrijp alleen mijn genen.'

ddy Terstall op de rode loper van de film 2/11. Beeld ANP

Amsterdam

Wie Eddy Terstall zegt, zegt Amsterdam. Zegt zedenschets: Hufters en Hofdames, Rent a friend en Simon, werken met een vriendenclub, sappelen met budgetten. Hij ontdekte Rifka Lodeizen en Nadja Hüpscher. Werd door de PvdA gevraagd voor de Tweede Kamer, sloeg het aanbod af. Kondigde in 2004 aan te stoppen met filmen. Deed dat toch niet.

Met zijn vorige film, Deal, zette hij voor het eerst een stap buiten Nederland. 'Ik wilde de wijde wereld in. Dat werd Barcelona: twee nuchtere Nederlanders in een lome setting, en wijde shots van zee en strand.'

Met Deal is zijn samenwerking met reclameman Erik Wünsch begonnen. Eerst alleen als producent, bij Meet Me in Venice is hij ook als scenarioschrijver betrokken. 'Erik is goed in het vasthouden van de verhaallijn', zegt Terstall. 'Ik ben de man van de scènes.'

Niet meer pleasen

Of hij anders is gaan schrijven? 'Ja, maar dat kan ook door mijn leeftijd komen. Ik ben 50, ik heb minder de behoefte te pleasen: nog een plotje, nog een leuke twist, weer een film die is gemaakt op de lach. Dat is leuk af en toe, maar het is ook fijn om daar uit te stappen. Een verhaal, vind ik nu, mag kabbelen. Zo gaat het in het leven namelijk ook.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden