IJzingwekkende dialogen tussen moordenaars en FBI en knullig, charmant pionierswerk in Mindhunter

TV-serie: Mindhunter

IJzingwekkende dialogen tussen moordenaars en FBI in Mindhunter. Ook het tamelijk knullige pionierswerk van de 'elite-eenheid' heeft zo zijn charme.

Holt McCallany en Jonathan Groff in Mindhunter. Foto Patrick Harbron/Netflix

Er loopt een verdachte man rond in de Amerikaanse staat Kansas. Aan het begin van meerdere afleveringen van de nieuwe serie Mindhunter, sinds vrijdag te zien op Netflix, zien we deze kalende man met een brilletje ergens op broeden - het onheilspellende muziekje doet de rest: hij voert iets in zijn schild.

Deze korte scènes lijken een belofte: blijf kijken, want ondanks de langzame opbouw van de serie en het oeverloze gepraat over en met seriemoordenaars, komt er ook nog echt geweld aan bod. Actie.

De seriemoordenaar spreekt al jaren tot de verbeelding, blijkt uit de populariteit van series als Dexter, Hannibal en True Detective (seizoen 1). Mindhunter gaat terug naar de oorsprong van deze fascinatie: een serie over de FBI-afdeling die in de jaren zeventig de psyche van seriemoordenaars probeert te doorgronden, gebaseerd op het boek Mind Hunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit.

David Fincher, de producent en regisseur die eerder ook aan de wieg stond van Netflix-succes House of Cards, is een grootheid in dit film noir-genre. Zijn broeierige seriemoordenaarthrillers Seven en Zodiac blinken uit in een duistere esthetiek: hij brengt de vreselijkste misdrijven oogstrelend in beeld, tot een afgesneden hoofd in een kartonnen doos aan toe.

Wie van Mindhunter eenzelfde soort gruwelijkheden verwacht, komt enigszins bedrogen uit. En wie meesterlijke psychologische analyses van deze 'elite-eenheid' van de FBI verwacht ook. Het gaat om tamelijk knullig pionierswerk, maar dat heeft ook zijn charme.

Mindhunter

Politieserie

Regie: David Fincher

Met Jonathan Groff, Holt McCallany

Te zien op Netflix

Mindhunter is vooral het verhaal van een jonge, ambitieuze en tikje brave rechercheur, Holden Ford, gespeeld door Jonathan Groff, die een nieuwe afdeling probeert op te tuigen in het stugge mannenbolwerk van de FBI. Hij is er, mede door zijn vrijgevochten vriendinnetje dat promoveert in de sociologie, van overtuigd dat het zin heeft veroordeelde moordenaars te interviewen. Zijn baas denkt, natuurlijk, dat Ford gek is.

Met Bill Tench, een wat oudere collega van de afdeling gedragswetenschap, een sterke rol van Holt McCallany als verbitterde bureaucraat, trekt Ford het land in om lokale agenten inzichten uit de psychologie te leren. Stiekem bezoeken ze ook gevangenissen om psychopaten te vragen naar het waarom achter hun daden. Tegelijkertijd worden ze door de lokale agenten gevraagd te helpen bij lopende zaken.

Op deze roadtrip ontstaat een prettig botsende buddy-cop-dynamiek tussen Ford en Tench. Ook het tijdsbeeld van het kleinburgerlijke Amerika van de jaren zeventig, met okergeel filter gefilmd, komt fraai in beeld tijdens de reis. Hoogtepunten zijn de ijzingwekkende dialogen tussen de moordenaars en de FBI-agenten. Vooral de zwaarlijvige en welbespraakte Ed Kemper, die zowel zijn oma als zijn moeder vermoordde, is een fascinerend verknipt personage.

In Mindhunter wordt er, kortom, veel gepraat, gepsychologiseerd, gespeculeerd en geïnterpreteerd. In de auto, op het plaats-delict, in hotels, zelfs in de rij voor de douane op het vliegveld wisselen de rechercheurs theorieën uit over de moordzaken. Met een strak gezicht: 'Als de moordenaar haar verminkt na haar dood, dan verricht hij vaak ook seksuele handelingen na haar dood.'

'Precies. Om zijn gevoel van falen tijdens haar leven te compenseren.'

Liefhebbers van dit soort CSI-onderonsjes worden op hun wenken bediend. Anderen moeten hopen dat die man met het brilletje in Kansas eindelijk een keer toeslaat.

Op zoek naar nieuw bingemateriaal?

De Volkskrant kijkt voor u (nieuwe) series en bespreekt er iedere week een. Bekijk hier de recensies van de beste, slechtste, grimmigste of bizarste series.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.