IJzingwekkend La isla mínima biedt scherpe blik op Spanjes verleden

Twee politiemannen worden vanuit Madrid naar Andalusië gestuurd om de verdwijning van twee tienerzusjes te onderzoeken. IJzingwekkende spanning, een sterke plot en een scherpe blik op Spanjes recente verleden.

Beeld filmdepot

In de ogen van politieofficier Pedro is Spanje een poel van corruptie en eigenrichting. Hij hoopt daar verandering in te brengen. Een nieuwe generatie rechtsverdedigers zal opstaan, ziek van de fascistische erfenis van Franco en overtuigd van het belang van democratie.

Voor het zover is, moet hij een gruwelijke zaak oplossen in een uithoek van het land. Nergens lijkt vooruitgang zo ver weg als in dit naargeestige dorp, verscholen in de drassige rivierdelta van de Guadalquivir. 'U snapt niet hoe wij de dingen hier regelen', zegt een van de inwoners tegen Pedro, die vermoeid reageert: 'Jawel. Zoals overal.'

Verdwijning tienerzusjes

Pedro is met zijn oudere collega Juan vanuit Madrid naar Andalusië gestuurd om de verdwijning van twee tienerzusjes te onderzoeken. De agenten stuiten op een muur van wantrouwen. Ze treffen ook al snel de lijken aan van de meisjes - niet de eersten die hier op brute wijze aan hun einde kwamen.

Regisseur Alberto Rodríguez situeerde La isla mínima in 1980, een somber jaar in de Spaanse geschiedenis. Tegenover de idealistische beginner Pedro staat Juan, een ervaren agent met een besmet verleden. De twee weten niet goed wat ze aan elkaar hebben, maar bijten zich even hardnekkig vast in hun zoektocht naar de gevaarlijke lustmoordenaar die huishoudt in het moeraslandschap.

La isla mínima was begin dit jaar de grote winnaar van de Goya Awards, de belangrijkste Spaanse filmprijzen. Maar liefst tien Goya's sleepte de film in de wacht, een terechte bekroning voor een eigenzinnige, intrigerende film noir die een sterke plot combineert met ijzingwekkende spanning, een scherpe blik op het recente verleden van Spanje en een fraai psychologisch duel tussen de twee hoofdrolspelers.

Stijlvol tijdsbeeld

Vrijwel alles klopt aan La isla mínima. Rodríguez schetst een stijlvol tijdsbeeld en vangt de onheilspellende atmosfeer in broeierig camerawerk, variërend van zweterige close-ups tot prachtige luchtopnamen van het rivierengebied. Het politieonderzoek stuwt de film voort, maar de regisseur neemt ook de tijd voor veelzeggende terzijdes: een jongetje speelt met een schorpioen, de inwoners van het dorp zijn gespannen voor de aankomende oogst.

Ook het acteerwerk is opvallend bevlogen voor een genrefilm. Bij zoveel stilistische beheersing vormt het scenario, hoe goed het ook in elkaar zit, bijna een beperking. De weg lijkt vrij te liggen om uit het stramien van de politiethriller te breken, maar in dat opzicht neemt Rodríguez weinig risico: La isla mínima stuurt de kijker keurig op het verwachte pad van dwaalspoor naar ontknoping. Dat is licht teleurstellend, maar alleen omdat de regisseur met zijn meesterschap nog veel meer leek te beloven.

La isla mínima, Regie: Alberto Rodríguez, Met: Raúl Arévalo, Javier Gutiérrez, Antonio de la Torre, Jesús Castro. 105 min., in 16 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden