IJsland als mortuarium

‘Weer een typische IJslandse moord. Rommelig en zinloos.’ Zo becommentarieert de dienstdoende politierechercheur de slachtpartij die de noordelijke thriller Jar City in beweging zet....

Rechercheur Erlendur (Ingvar E. Sigurdsson) is het type oudere agent dat zich goed leent voor boeken en films: gescheiden, kettingrokend, melancholiek, cynisch, doortastend, en dan ook nog een junkiedochter die Eva heet en veel aandacht opeist.

Zijn partner Sigurdur (Björn Hylnur Haraldsson) is vanzelfsprekend jonger en naïever, en ook nog eens vegetarisch. Regisseur Baltasar Kormakur wekt geen moment de indruk dat hij zich ver buiten de grenzen van het misdaadgenre wil begeven, maar geeft zijn acteurs wel de ruimte om hun stereotype karakters met naturel spel voldoende levensecht te houden.

Via een op de moordplek aangetroffen foto belandt het rechercheursduo al vlot bij een ander sterfgeval: dat van een meisje, dertig jaar terug. En die dood is weer verbonden met een verkrachtingszaak en een aan lager wal geraakte ex-agent.

Tegelijkertijd sterft er, in een andere verhaallijn, nóg een meisje, aan een erfelijke ziekte. Zij is de dochter van een medewerker van een DNA-onderzoeksbureau. En dat is een functie die op een eiland met slechts 300.000 bewoners tal van mogelijkheden biedt.

Jar City is gebaseerd op een boek van de populaire IJslandse misdaadschrijver Arnaldur Indridason, en de behoorlijk complexe en wijd uitwaaierende plot lijkt soms ook meer geschikt voor papier dan film. Regisseur Kormakur stuurt zijn personages langs alle hoeken van IJsland, dat hij laat baden in een ongezond bleekgroenig licht, alsof het eiland erbij ligt als een groot open mortuarium. Net als in zijn debuutfilm, de zwarte komedie 101 Reykjavik, heeft Kormakur er zichtbaar lol in om een zo akelig mogelijk beeld van IJsland te schetsen – ook voor de kredietcrisis was het daar al niet te harden. En wanneer IJslanders de verveling proberen te bestrijden met wat ongecontroleerde seks, leidt dat vanzelfsprekend tot meer ellende.

Jar City is niet vrij van zwakke plekken: er wordt wat al te veel geleurd met een pot hersenen, en psychopaten ontsnappen erg makkelijk uit de gevangenis, als dat de plot uitkomt. Juist wanneer Kormakur even tempo inhoudt, en agent Erlendur toekomt aan de opvang van dochter Eva, wint de film aan dramatische kracht. Dan valt de rijkheid aan details ook beter op zijn plek; zoals Erlendur die als avondmaaltijd een schapenkop consumeert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden