Iets te didactisch, wel spannend

Vooral het thrillerelement van het soms iets te didactische Dukhtar werkt goed. Spannend is de film wel, maar de dialoog is vaak louter een kruiwagen voor Nathars boodschap over uithuwelijking.

Ze zitten gevangen in hetzelfde frame: de vrouw die eten schept uit een dampende stoofpan en de man die met zijn rug naar haar toe wacht tot hij wordt bediend. Een paal in het midden van de ruimte benadrukt de afstand tussen het tweetal. Deze scène in het begin van Dukhtar ('dochter', in 2014 de Pakistaanse Oscarinzending) laat qua duidelijkheid niets te wensen over: dit verhaal gaat over de diepgewortelde ongelijkheid tussen vrouw en man in Pakistan, over uithuwelijking en de vervreemding die daarop volgt. De vrouw en man heten Allah Rakhi (Samiya Mumtaz) en Daulat Khan (Asif Khan) en ze trouwden toen zij 15 was. Dat maakt de film pas later expliciet, maar de goede verstaander ziet het waarschijnlijk al vrij vlot.

De film schiet uit de startblokken wanneer Daulat Khan een vete met een concurrerend stamhoofd hoopt te beslechten door de hand van zijn 10-jarige dochter Zainab (Saleha Aref) als ruilmiddel in te zetten. Zijn vrouw is vastbesloten het kind te redden, moeder en dochter slaan op de vlucht, zowel manlief als de concurrent zetten de achtervolging in en Dukhtar neemt de gedaante aan van een achtervolgingsthriller.

Vooral het thrillerelement doet het ietwat didactische Dukhtar goed. Debuterend Pakistaans scenarist-regisseur Afia Nathaniel, die de film tijdens de aftiteling opdraagt aan zijn moeder en moederland, valt op met een uitstekend gedoseerde hoeveelheid scènes vol kundig geregisseerde spanning. Origineel zijn ze niet - moeder en dochter verstoppen zich o.a. in een vrachtwagen terwijl die door hun achtervolgers wordt geïnspecteerd - maar ze zorgen voor broodnodige druk op de vertelling. Fraaie beelden van uitgestrekte natuur, gefilmd in het noordoosten van Pakistan, geven je het gevoel dat de twee verdwalen in het landschap. Een beetje western is Dukhtar zodoende ook nog.

Wijselijk lijkt Nathaniel terug te grijpen op klassieke genres om de gebreken van zijn film te verbloemen. Hoewel vooral de moederrol goed wordt gespeeld (Samiya Mumtaz brengt met een gepijnigde blik naast haar moederzorgen ook in één keer haar eigen verleden tot leven), verzandt veel dialoog in het opzeggen van zinnetjes die louter zijn bedoeld om Nathaniels boodschap over te brengen. Dat enkel de mannelijke acteurs zo houterig spelen, is ironische bijvangst die de regisseur vermoedelijk is ontgaan.

Dukhtar

Drama
Regie: Afia Nathaniel
Met: Samiya Mumtaz, Mohib Mirza, Saleha Aref, Asif Khan, Abdullah Jan.
93 min., in 17 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.