Iemand had Eleanor Coppola tegen zichzelf in bescherming moeten nemen

Film (drama) - Paris Can Wait

Paris Can Wait schiet op alle fronten, van spelregie tot karakterontwikkeling, volledig tekort. Het gaat in hoog tempo volledig mis. Er is geen dialoog, geen wederzijdse interesse.

Still uit Paris Can Wait.

Eleanor Coppola, sinds 1963 de echtgenote van filmmaker Francis Ford, had tot voor kort een smetteloos oeuvre. Als co-regisseur van Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse maakte ze een van de beste documentaires ooit, over de loodzware productie van het Vietnammeesterwerk van haar man, Apocalypse Now. Nu, op haar 81ste, debuteert Coppola met een speelfilm, als oudste debutant in de Amerikaanse filmgeschiedenis, en ligt dat ongenaakbare cv in scherven.

Want het is van ongekende tuttigheid, wat zich hier gedurende 92 uitputtende minuten ontvouwt. In Paris Can Wait reist Coppola's alter ego Anne (Diane Lane) per auto van het filmfestival aan de Côte d'Azur naar de hoofdstad, met een Franse collega van haar overwerkte echtgenoot aan het stuur. Deze Jacques is een Fransman van middelbare leeftijd die Anne het hof probeert te maken door alles dat het tweetal onderweg aantreft van een onuitputtelijke stroom uitleggerige opmerkinkjes te voorzien. Kijk hier! Proef dat! Of, op de versiertoer: ik zie ik zie wat jij niet ziet en het heeft twee prachtige benen.

Het gaat in hoog tempo volledig mis met Paris Can Wait. Er is geen dialoog, geen wederzijdse interesse. Man vertelt, vrouw luistert: de film had wat dat betreft ook Mansplaining: The Movie kunnen heten - en dat mag met deze regisseur opmerkelijk worden genoemd.

Paris Can Wait
Drama
Regie: Eleanor Coppola
Met: Diane Lane, Arnaud Viard, Alec Baldwin
92 min., in 11 zalen.

Ondertussen slaakt Anne de ene na de andere romantische verzuchting bij het aanschouwen van zoveel exotiek. 'Waarom ruiken bloemen in Frankrijk toch zoveel lekkerder dan in Amerika?' Een picknickscène die Anne doet denken aan Le déjeuner sur l'herbe van Édouard Manet wordt houterig geïllustreerd met het schilderij in kwestie. En later nog eens, met werk van Paul Cézanne.

Iemand had Coppola tegen zichzelf in bescherming moeten nemen toen ze besloot haar herinnering aan een roadtrip van Cannes naar Parijs in filmvorm te gieten. Je gunt de matriarch van de grootste Amerikaanse filmfamilie - ze is ook moeder van regisseur Sofia en scenarist Roman - tenslotte meer dan deze zelfingenomen verfilming van een stapeltje ansichtkaarten.

Het grootste probleem: het is allemaal serieus bedoeld. Coppola beoogt echt iets van chemie tussen Anne en Jacques op het doek te krijgen. Maar haar film schiet op alle fronten, van spelregie tot karakterontwikkeling, volledig tekort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.