Recensie The Third Wife

Ieder beeld is beladen en betekenisvol in de verpletterende debuutfilm van de Vietnamese regisseur Ash Mayfair ★★★★☆

May (Nguyen Phuong Tra My) in The Third Wife.

Aan het begin van The Third Wife arriveert de 14-jarige May (Nguyen Phuong Tra My) per boot op de afgelegen zijdeplantage van haar aanstaande echtgenoot, de veel oudere Hung (Le Vu Long). Aldaar wacht die haar op, met zijn vader, zijn twee andere echtgenotes, hun kroost en de bedienden. Geen woord valt in de eerste minuten van Ash Mayfairs verpletterende debuutfilm, en die stilte benadrukt de onafwendbaarheid van Mays lot. Hier, in dit domein aan de rand van het bamboebos, moet ze Hungs piepjonge geliefde worden, en de moeder van zijn kind.

Talloze vrouwen verging het op die manier, in 19de-eeuws Vietnam. De Vietnamese schrijver en regisseur Mayfair, die The Third Wife realiseerde met steun van Spike Lee’s productiefonds, had haar eigen oma horen vertellen over dier kindhuwelijk. Zo kwam ze op het idee van haar film, die zindert van ingehouden woede en de grenzen van het draaglijke aftast, maar ook dichterlijk en zinnenprikkelend blijft.

Debutant Nguyen Phuong, 13 jaar oud tijdens de opnamen, is weergaloos in de bijzonder veeleisende hoofdrol. Soms verschijnt op haar gezicht een glimp van de volwassen vrouw die May gedwongen wordt te zijn, terwijl ze het personage volop veerkracht verleent en ook een hartverscheurende kwetsbaarheid behoudt. 

Kijk ook naar die subtiele glimlach, wanneer May tweede echtgenote Xuan (Mai Thu Huong) ziet zingen. Xuan dringt direct door tot May, voor het eerst en zeker niet voor het laatst. De complexe band tussen de vrouwen op de plantage, door cinematograaf Chananun Chotrungroj gevangen in warmbloedige, schilderachtige tableaus, vormt het fundament van The Third Wife. Zusterlijk voegen ze zich naar de regels van hun patriarchale microkosmos, terwijl er ook tussen hen een duidelijke hiërarchie bestaat. Alleen door Hung een zoon te schenken, kan May bovenaan de pikorde komen.

Aan de verstikkende tradities en riten van de gemeenschap voegt Mayfair haar eigen metaforen toe. Mays ontmaagding wordt ingeleid met een in haar navel gelepelde eierdooier en gevolgd door een close-up van krioelende rupsen. De volgende ochtend hangt het bebloede laken aan de boom op het binnenerf. Bloed en bloedrood keren steeds terug in de film, van het bloed dat drupt uit de doorgesneden keel van een haan tot een veld van roodgeverfde zijde, krachtig afstekend tegen de bossen. De rivier die May naar de plantage brengt, voert een andere kindbruid naar haar begraafplaats.

Die consequente symboliek, vaak gebracht in een woordloze beeldenstroom, heeft net zo’n bedrukkend en bezwerend effect als Edouard Morins fantastische geluidsontwerp, waar de ruis van krekels en kikkers zomaar kan worden doorbroken door de oerschreeuw van een kind. Op den duur wordt ieder beeld, al is het maar van een hagedis op een klamboe of een bosje nachtschade langs de weg, beladen en betekenisvol. Alsof je de onschuld uit Mays dichtgesnoerde leven ziet wegsijpelen.

The Third Wife

★★★★☆

Drama

Regie Ash Mayfair

Met Nguyen Phuong Tra My, Mai Thu Huong, Tran Nu Yen Khe, Nguyen Nhu Quynh, Le Vu Long.

96 min., in 15 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden