Iconische eightiesband Depeche Mode is stijlvol geconserveerd

De voortekenen zijn al gunstig, bij de openingszetten van Depeche Mode in de Ziggo Dome.

Depeche Mode tijdens het concert in de Ziggo Dome. Beeld anp
Depeche Mode tijdens het concert in de Ziggo Dome.Beeld anp

Allereerst het geluid. Bij het intro van het eerste nummer Going Backwards bromt een peilloos diepe bas, die de onderbuik de komende tweeënhalf uur nog gaat behagen. Lekker. Dan de uiterlijkheden. Tegen een podiumbreed decor van wild-abstracte schilderkunst verschijnt het onmiskenbare silhouet van zanger Dave Gahan. Sierlijker dan ooit: graatmager en gestoken in een zwart glimmend pak met zilveren revers. Een geruststellende aanblik.

Dat Depeche Mode live in de Ziggo Dome veel beter is dan bij de vorige gelegenheid in 2013, heeft de uitverkochte zaal vooral te danken aan het nieuwe liedwerk. Op de net verschenen plaat Spirit staat een handvol echt mooie Depeche Mode-liedjes, zoals bijvoorbeeld dat openingsnummer Going Backwards, waarin Gahan zijn angst voor de toekomst bezingt bij sombere maar flink dreunende synthesizerinslagen. 'We feel nothing inside', herhaalt Gahan in een mistroostige cadans, terwijl achter hem de felgekleurde verfvegen een voor een uit het doek verdwijnen. Schitterend.

Depeche Mode, Ziggo Dome, Amsterdam, 07/5.

En dat zijn meer nieuwe nummers uit het oeuvre van de grote Britse synthpopband, die natuurlijk vooral glorieerde in het synthpoptijdperk van de jaren tachtig. Cover Me bijvoorbeeld, waarin Gahan zich afvraagt of er ergens achter ons universum nog iets als nieuw leven gloort. De synthesizers achter hem pulseren in een steeds grimmiger sequentie. Dat belooft dus weinig goeds, voor Gahan en ons allemaal.

Bij dit soort indrukwekkende nieuwe tracks valt je op hoe bijzonder dat geluid van Depeche Mode nog altijd is, en waarom de band zo invloedrijk is geweest. Vooral ook omdat die sound nagenoeg perfect door de Ziggo Dome rolt: de donkere en soms toch ook veerkrachtige en dansbare elektronica naast de harde en dwingende livedrums, de rauwe elektrische bluesgitaarlijnen van Martin Gore en die donker-romantische keelstem van Gahan. Je krijgt er zomaar weer de koude rillingen van.

Bij de vorige show van Depeche Mode moest de band het doen met werk van de plaat Delta Machine, en dat was destijds vlak en flauw en simpelweg niet goed genoeg. Dat blijkt nu ook wel uit de setlist: daarin is niet één nummer van het vorige album te vinden. Voor de liedjes van de huidige nieuwe plaat is de belangrijkste songwriter Martin Gore veel dieper afgedaald in zijn eigen muzikale ziel (en de geschiedenis van zijn band), en daar heeft hij een paar tijdloze nieuwe liedjes gevonden. Liedjes die overeind blijven naast het knallende hitwerk dat Depeche Mode tegen het einde van de show door de zaal jaagt.

Wat klinkt ook dat angstaanjagend goed. Het nummer In Your Room wordt visueel ondersteund door een geprojecteerd balletduet en door Gahan met een overdosis van precies het goede gevoel gezongen. Enjoy The Silence ontaardt in een massale en ontroerende koorzang waarbij de hele, toch wat op leeftijd geraakte Ziggo Dome zich weer even die verliefde puber voelt, bij die onvergetelijke liedregels: 'All I ever wanted, all I ever needed, is here in my arms.' De laatste twee nummers I Feel You en Personal Jesus werken ook echt als apotheose: zo slepend, rauw en indringend uitgevoerd, dat je je afvraagt of je de band die klassiekers ooit weleens beter hebt horen spelen.

Depeche Mode heeft zichzelf niet opnieuw uitgevonden, maar raakt gelukkig wel steeds stijlvoller geconserveerd. Misschien is dat wel het mooiste wat je als iconische eightiesband kunt bereiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden