Review

Huisvrouwen bestaan niet is een verademende afwijking van de romkomblauwdruk

Film (komedie) - Huisvrouwen bestaan niet

Het zijn personages om van te houden, in al hun herkenbare gestuntel, ook al blijven hun beslommeringen veilig binnen de lijntjes van het betamelijke. Huisvrouwen bestaat niet is een film die overtuigt dankzij de gedetailleerd uitgedachte personages.

Scene uit Huisvrouwen bestaan niet, waarin Marjolein (Jelka van Houten) wordt onderzocht op luizen.

Levensles in Huisvrouwen bestaan niet: huishouden is als het leven zelf, als je het aan het ene eind op orde hebt is het aan het andere alweer een teringzooi.

Zo wild durft deze keurige komedie niet te zijn. Tegen het eind zijn alle plooien in de plotlijntjes zorgvuldig gladgestreken. Maar met een aardige reeks inkijkjes in het leven van de moderne vrouw, van scherp en komisch tot oerflauw en clichématig, is deze verfilming van het theaterstuk De huisvrouwmonologen, dat weer was gebaseerd op een tekst van Sylvia Witteman, in elk geval van begin tot eind vermakelijk.

Sowieso een verademing, zo'n Nederlandse ensemblefilm die afwijkt van de romkomblauwdruk, maar dat terzijde.

Huisvrouwen bestaan niet

Komedie
Regie: Aniëlle Webster
Met: Eva van de Wijdeven, Jelka van Houten, Loes Luca, Jim Bakkum, Waldemar Torenstra, Kay Greidanus, Victoria Koblenko
103 min., in 136 zalen.

Witteman krijgt weliswaar geen naamsvermelding - het scenario werd geschreven door cabaretier en zanger Richard Kemper - maar in de plezierige rol van Jelka van Houten, als de drukke moeder en journalist Marjolein, valt het leven te ontwaren zoals ze dat optekent in haar persoonlijke columns in de Volkskrant.

Dankzij deze gedetailleerd uitgedachte personages is Huisvrouwen bestaan niet een film die overtuigt. Neem bijvoorbeeld de manier waarop Marjolein onderscheid maakt tussen moeders en schoolpleinmoeders: de tweede groep, weet ze, knutselt elke dinsdagavond armbandjes om die te verkopen in de sportschool. 'En dat noemen ze dan werk.' De eerste groep heeft een echte baan, zoals zij. Naast het managen van een roedel tetterende kinderen dan, want haar in het huishouden, en in de film, goeddeels afwezige echtgenoot is te druk met de eigen baan.

Haar jongere zus Gijsje (Eva van de Wijdeven) is een smetvrezende reclamemaker met een kinderwens, maar met haar goeiige vriendje Jasper wil het niet lukken: het bed stort zelfs in terwijl ze na de daad, smetvrij handdoekje onder de billen, met de benen omhoog een bevruchting hoopt te bevorderen.

Loes Luca als promiscue ex-hippie en moeder van Marjolein en Gijsje in Huisvrouwen bestaan niet.

Hun moeder Loes (Loes Luca) geeft tegengas als de promiscue ex-hippie (een ludieke verklaring voor het gebrek aan uiterlijke gelijkenis tussen de zusjes) die nooit wilde settelen. Niet eens zo heel stiekem hoopt ze dat haar dochters iets van hun zelfverkozen tuttigheid durven te verliezen.

Het zijn personages om van te houden, in al hun herkenbare gestuntel, ook al blijven hun beslommeringen veilig binnen de lijntjes van het betamelijke. Huisvrouwtaboes worden niet geslecht. Huisvrouwen bestaan niet, aldus de titel, maar de film heeft voor iedereen wel een veilig hokje.

Uitzondering op de regel is het lekker langgerekte moment waarin Gijsje na een ochtendpijpbeurt met volle mond de straat op moet, op zoek naar het spermapotje voor een vruchtbaarheidsonderzoek, dat in de auto is achtergebleven, in wat gerust de beste scène in z'n soort kan worden genoemd sinds Cameron Diaz in There's Something About Mary een klodder zaad aanzag voor haargel. Hoe flauw ook, juist dan durft Huisvrouwen bestaan niet in deze brave wereld vol kleinburgerlijk verlangen een beetje te ontregelen.