'House was mijn huis niet meer'

'IK BEN NIET iemand die zegt: Ik ben nu succesvol, dat gaan we uitmelken tot mijn bankrekening goed is gevuld en dan ben ik weg....

WIL THIJSSEN

Eddy de Clercq wil zich als discjockey onderscheiden. Hij bindt zich nooit aan één bepaalde stijl en wil zich niet aan voorbijkomende trends conformeren. Hij wil juist een alternatief bieden voor het bestaande. 'Aan de populariteit van een discjockey kleeft een houdbaarheidsdatum. Daarom wil ik steeds iets nieuws te melden hebben.'

Dat heeft hij ook altijd gedaan. Met new wave, met de Pepclubfeesten in Paradiso of met het toonaangevende RoXY. Zodra een project succesvol is, slaat De Clercq een andere weg in. Immers: 'Je moet nergens te lang blijven hangen.'

Zijn stijl is gerelateerd aan verschillende uitingsvormen van de elektronische dansmuziek. Dat noemt hij liever geen 'house', want dat hield voor hem op te bestaan in 1991 toen het populair werd, vercommercialiseerde en in talloze substijlen uiteenbrokkelde. 'House was letterlijk en figuurlijk mijn huis niet meer. Wat ik nu doe, is de categorie house allang ontstegen.'

De Clercq schotelt zijn publiek zwarte dansmuziek voor, die varieert van big beat tot de nieuwe Franse school, en van triphop tot drum 'n' bass. Die combineert hij met een vleugje experiment en speelsheid. 'Ik hou van muziek die je meevoert op een ritmische reis, muziek die heel complex en gelaagd in elkaar zit. Die je niet alleen aan het dansen zet, maar ook aan het denken en aan het dromen.'

De van oorsprong Vlaamse dj exporteerde de Nederlandse house naar het buitenland. Hij draait van New York tot Tel Aviv en verwierf een vaste avond in Cocorico in Riccione, hét uitgaanscentrum van Italië. Daar wordt zijn stijl 'progressive' genoemd, omdat die volledig nieuw was naast de techno voor tieners en de avant-gardistische clubhouse voor het trendy publiek.

'Ik wil een ander niveau bereiken dan dat van: ik sta strak van de pillen en ik ga uit mijn dak. Mijn vak behelst meer dan een spiegelbal, geluid, licht en een dansvloer. Dat vind ik te primitief. Ik ben op zoek naar verfijning, geraffineerdheid, een diepere lading.'

De Clercq heeft altijd gezegd dat een discjockey zich niet zou moeten beperken tot alleen maar platen opzetten voor publiek in een discotheek. Zelf is hij een artistieke duizendpoot. Hij verzorgde de muziek voor topmodeontwerpers als Rifat Ozbek, Miuccia Prada en Alexander van Slobbe. Hij schrijft muziekstukken (zoals Bla bla cha cha voor theatergroep RAZ) en zette de soundtrack onder een film. Daarnaast brengt hij zijn eigen producties uit bij zijn platenlabel Aspro. 'Dat zie ik echt als mijn speeltje. Als ik muziek wil maken, kan ik daar mijn creatieve ei kwijt.'

En het bloed kruipt waar het niet gaan kan: naast alle activiteiten organiseert De Clercq nog steeds zijn eigen feesten, onder de naam Test Lab. 'Eclectische muziek in de breedste zin van het woord, dat is wat ik daarmee wil bereiken. Test Lab is een speeltuin, een proeftuin voor experimenten met muziek. Ik stel het publiek op de proef, ik bied geen hapklare brokken.'

De essentie van Test Lab is de combinatie van muziek, licht, geluid, geur, gevoel. Alle zintuigen worden geprikkeld, niet alleen het oog en het oor, maar ook de neus, de smaak, de tast. Niets is de discjockey daarbij te veel, er worden zelfs masseurs, aromatherapeuten en stoombaden ingezet. 'Ik wil me niet laten leiden door wat mensen van me verwachten. Want het onverwachte, daar gaat het mij juist om in dit vak.'

Wil Thijssen

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden