Houd de verpakking sober

Cécile Narinx (hoofdredacteur Harper's Bazaar) en Arno Kantelberg (hoofdredacteur Esquire) geven elke week ongevraagd, maar gratis stijladvies aan bekende mensen.

Foto HH / EPA

Narinx:
Geen sinecure om een stijlicoon te kiezen uit de Alpen, en dan ook nog iemand zonder knickerbocker of skibroek. Dem Himmel sei Dank für Romy Schneider, een vrouw die wat mij betreft Farrah Fawcett én Ursula Andress overklast als het op badmode flashen aankomt.

Zeker, we kennen Romy als Mädel in propere Beierse dirndls, uit de spannende Sissi-scènes waarin ze uit jagen gaat, en haar triggerhappy Pappili het afknallen van een onschuldig hertje belet. Alleen al daarom moet de dirndl hoog in de lijst sympathiekste kledingstukken ooit.

Helaas moet gezegd dat-ie wat onpraktisch is om op een snikhete zomerdag mee richting bergmeer te huppelen. Gelukkig maar dat de Oostenrijkse Schneider ons een onvergetelijke les badmode dragen gegeven heeft. De naam van de cursus: La Piscine, de film van Jaques Deray uit 1969.

In de film wordt uiteraard veel gezwommen, maar voor de stijlscholier zijn vooral de scènes aan de badrand van belang. Daar ligt Romy niet in een ingewikkelde fluorescerende trikini, noch in een petieterige slangenprinttanga. Welnee, Schneider ligt oneindig chic te wezen in een simpele zwarte bikini, een simpel zwart badpak en - uitstapje - een simpel wit badpak. Tegenspelers Alain Delon en Maurice Ronet kunnen het loeren niet laten. Waarmee weer bewezen is dat eenvoudig en sexy elkaars beste maatjes kunnen zijn.

De les van vandaag: houd de verpakking sober en laat de stomende sensualiteit liever uit poriën dan uit bikini komen. Wie dat lastig vindt, fantasere Alain Delon (of any hitsige skileraar) er gewoon bij.

Romy Schneider, bij het zwembad 1968 Foto HH

Kantelberg:
In het lijstje Franse stijliconen, kom je de naam van Alain Delon vaker tegen dan die van Jean-Paul Belmondo. Delon was natuurlijk de mooiere jongen, die ook nog 's met Romy Schneider vree en tegen Dalida zong van que tu es belle en dat ze de wind was die les violons deed zingen. Dus ja, dan begrijp je het wel. Maar de reputatie van Delon is gebouwd op de styling van zijn rollen, met name die in het stoïcijnse Le Samouraï. Het is niet gezegd dat Delon in zijn vrije tijd ook in een trenchcoat met half opstaande kraag, gleufhoed en smalle das rondliep. Sterker nog, in zijn vrije tijd heb ik hem wel eens gesignaleerd in een gestreepte broek en een feestriem waar Martin Brozius een moord voor zou hebben gedaan in Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen.

Belmondo daarentegen, de voormalige bokser met de laconieke oogopslag, bleef altijd de antiheld die zich knap wist te kleden (Italiaans bloed hè, van vaderskant). Hierboven zien we hem in 1974, in een pak dat de juiste kleur heeft voor de zonnige context van het filmfestival in Cannes. De manchetten van het overhemd komen er netjes onderuit; om de ene pols een klassiek horloge en om de andere enig armbandwerk als frivool detail. De das is gestropt zoals het een stevige jongen betaamt. Het overhemd heeft een tab-boordje (met drukknoopjes halverwege de boordpunten), en daar komt-ie nog mee weg ook.

Jean-Paul Belmondo tijdens het Cannes Film Festival, 1974 Foto EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.