Hou me vast

Zelda beleeft een meltdown

Zou Hans Münstermann aan popgroep De Dijk hebben gedacht toen hij zijn nieuwe roman de titel Hou me vast meegaf? In de gelijknamige song van deze Nederlandse band klinkt het smartelijk 'Hou me vast, streel me zachtjes door mijn haar' en ook 'niemand weet waarom geluk soms wegwaait'. En dat zijn woorden die Zelda aanspreken.

Zelda, de hoofdpersoon van deze roman, is jong, ongelukkig en vol twijfels over haar toekomst als regisseuse na een opleiding aan de Toneelacademie in Maastricht. Ze overziet haar leven terwijl ze tijdens haar diploma-uitreiking vanaf het podium de zaal in kijkt. 'Op deze laatste dag van haar leven', welteverstaan.

In korte hoofdstukjes met titels als 'Gedumpt', 'Emotioneel gestoord' en 'Ho eens even allemaal', schetst Münstermann een caleidoscopisch beeld van Zelda's ervaringen en warrige gedachten. Over haar kortstondige relatie met klasgenoot Omar horen we weinig meer dan dat hij 'met de boodschappen gooiend weer weggegaan was uit haar leven'. En nu heeft Zelda 'echt een persoonlijke crash', ja, 'een totale meltdown'.

Het zal wel. Maar waarom merk je daar dan zo weinig van? Een stem die veel luider klinkt dan die van de wanhopige jonge vrouw is die van Münstermann zelf. In zijn roman De bekoring, het vijfde boek over zijn alter ego Andreas Klein waarmee hij in 2006 de AKO Literatuurprijs won, was de auteur ook zeer aanwezig, maar daar was die nadrukkelijke rol gerechtvaardigd.

Hier wekt de gretigheid waarmee hij schrijft toch vaker irritatie dan genoegen op, vooral door de overdreven beelden die hij gebruikt. Zoals wanneer 'fucking meisje' Zelda denkt: 'Ze wilde die vrijheid wel eens ondergaan, de hooischelven omarmen en ermee wegrollen tot je een soort duizeligheid kreeg door de oneindigheid waar je naartoe rolde.' Probeert hier een schrijver van middelbare leeftijd te spreken als een jonge meid? Verder is Zelda 'doordrenkt met een paar hinderlijke fundamentele vragen' en is haar vak 'als een rover: ironisch, plagerig en geposeerd. Frivool en een beetje fout'.

Niet dat deze schrijversstem geen enkele zeggingskracht heeft. Münstermann, zelf docent aan de Toneelacademie in Maastricht, pakt kritisch en provocerend uit in de persoon van Matussek. Een ongenaakbare veertiger die werkt aan een proefschrift over Marga Klompé en die de vloer aanveegt met de onwetendheid en vage ambities van zijn studenten. 'Kunst,' roept hij uit, 'is de onschuldige bezigheid van de onwetende.'

Zelda raakt in de ban van Matusseks weerbarstige houding en ongevoeligheid. Hoe is hij zo geworden? Dan laat hij zich iets ontvallen over een ongeopende brief en Zelda is niet meer te stuiten. Waarna de roman verandert in een slecht geregisseerde aflevering van het tv-programma Spoorloos, en Münstermann zaken uit zijn hoge hoed tovert over Zelda die hij wel eens wat eerder had mogen meedelen. Of probeert hij slechts een blik te werpen in het wereldje van de Toneelacademie met wat straatrumoer als decor, zoals een rel in de Pijp, consternatie rond uitspraken van een zekere prinses en de verdwijning van premier Rutte?

Matussek roept in het begin al uit: 'Wat jullie hier doen is een simplificatie. Toneel is een modeshow met een hoop opgeblazen emoties.' Zowel op toneel als in een roman blijft het de kunst een personage tot leven te wekken. Dat is Münstermann met Zelda, die 'bom vol onvervulde passie', niet echt gelukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden