Tv-Recensie Hotel Rules

Hotel Rules heeft te kundige klussers in huis: in de eerste editie valt niks uit te melken

Even was ik sprakeloos, toen ik de opzet las van het nieuwe Net5-programma Hotel Rules, de spin-off van House Rules: ‘Vijf stellen gaan elkaars bed and breakfast verbouwen’. Er drong zich een akelig toekomstvisioen op, waarin ik voortdurend hybrides van bekende tv-hits zou moeten bespreken: ik zag een programma als U vertrekt voor me, waarbij buren een verrassingsemigratie voor elkaar organiseren, of Jouw Rouw, Mijn Rouw, waarbij families die een opa of oma verloren een uitvaart voor elkaar bedenken.

Ach, waarom iets nieuws verzinnen als je lekker kunt verbouwen, hebben ze bij Net5 gedacht – dat snap ik ook wel weer. Verbouwingsprogramma’s hebben ook op mij een zalvende werking. Ik zou graag zeggen dat ik klusshows kijk voor de interieurinspiratie, maar laten we wel wezen: lijden is het fundament van het verbouwingsprogramma. Een verbouwing is een van de grote beproevingen des levens, en het is bemoedigend om te zien dat anderen daar ook aan kapotgaan.

Hotel Rules begint hoopvol: de teams vinden de met schrootjes betimmerde bed-and-breakfastboerderij van Lorence en Lucas unaniem spuuglelijk. Ze gaan ’m verbouwen in westernstijl, een plan met genoeg kans op rampzalige ideeën – ik noem saloondeurtjes, of hooi op de grond. Maar de meeste koppels klussen keurig op tijd een Van der Valk-versie van western bij elkaar: bruin leer, een koeienvachtje hier en een koeienschedel daar. Alleen de iets oudere Ilse en Jerry, ‘eigenaars van de enige naturisten-bed and breakfast van Nederland’, hebben een wild idee: zij willen de keuken omtoveren in een Mexicaanse haciënda. Klinkt rampzalig, doen!

Het is moeilijk balans houden, als klusshow: je wilt dat de klussers genoeg van elkaar verschillen om hier en daar een cultuurclash te veroorzaken, maar moet ook zorgen voor een geslaagde metamorfose. De geijkte spanningsboog bestaat uit onbevangen sloopwerk, de onverwachte verwachte tegenvallers, het dieptepuntje en het lonende metamorfosemoment. Het is niet de bedoeling dat de klussers écht gaan scheiden of een ruïne achterlaten. Je hebt dus klussers nodig die niet al te slecht, maar zeker ook niet al te goed zijn. Als kluskijker ben je hierdoor gewend dat minieme frictie wordt uitgemolken: op elk onvertogen woord dreigende violen, op elke frons een zoom.

Maar in deze eerste editie vált niks te zoomen of te violen. De klussers zijn te aardig en te goed. Als deelnemer Roy plankjes tegen het plafond lijmt en die onmiddellijk naar beneden kletteren, gaat hij schroeven. Als klusser Sarah voor haar slaapkamer een koeienschedel steelt uit de hal van team paars, wordt niemand boos. De hoop voor de rest van het seizoen rust op Ilse en Jerry: hun haciëndakeuken komt niet af. Toch gebeurt er nét te weinig, zeker aangezien deze eerste aflevering uitgesmeerd wordt over twee uur en een kwartier. 

Tekenend: in het voorfilmpje van de finale krijg je telkens iets voorgehouden, een piepklein beetje sensatie, maar je klampt je eraan vast: Daan is verontwaardigd omdat zijn verbouwing maar een 6 kreeg. Dat blijkt later – argh – een uit de context geknipt grapje te zijn: hij kreeg eigenlijk een 9.

Zo weinig pijn, dat kan niet de bedoeling van een klusshow zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden