Hospita en huurder in mild sprookje

Hoe vertaal je trom? Florence, de vertaalster, komt er niet uit. Ze roept haar onderhuurder Dragomir te hulp. Dragomir weet precies wat het woord betekent, maar vindt ook geen sluitend equivalent....

Florence en Dragomir zijn huisgenoten. Ze heeft hem de ruimte onder haar tafel verhuurd. Vertalen betaalt slecht en hij komt elke maand met de huur.

Met zijn blauwe plastic haardos, hard als een helm, en zijn hoekige bewegingen lijkt Dragomir zo uit een tekenfilm gestapt. De juffrouw is met haar rode pruik en minijurk de goedheid zelve, maar allebei hebben ze iets weg van een pop. Daarmee passen ze perfect bij deze licht absurde tekst van tekenaar/schrijver Roland Topor die het leven het liefst voorstelt als een meedogenloos, surrealistisch sprookje.

In De winter onder de tafel toont hij zich tamelijk mild. Met uitzicht op Florences benen heeft Dragomir het in zijn benarde ruimte erg naar zijn zin. Hospita en huurder gedragen zich onwerkelijk beleefd tegen elkaar, maar als er voorzichtig een prille verliefdheid groeit, gaat hun 'mejuffrouw' en 'meneer' vervaarlijk vibreren.

Voordat ze elkaar opgetogen in de armen vliegen, worden er de nodige obstakels uit de weg geruimd. Een nijdige huwelijkskandidaat, een jaloerse vriendin en een stroom wanhoopsgedachten.

Gelukkig schiet de vioolspelende neef van Dragomir uiteindelijk te hulp, want hoe nadrukkelijk fictief het spel ook is, we hopen wel dat dit sprookje goed afloopt.

De vorm die de jonge regisseur Jennifer Drabbe koos voor Topors lastige tekst, is perfect. Dit soort dialogen kunnen onverdraaglijk melig worden als het even scheef gaat.

Dat daarvan geen sprake is komt door de korte, puntige scènes, de speelse vormgeving, de beweeglijke regie en vooral door het aanstekelijke spel van Malou Gorter en Joep Onderdelinden.

Ondanks de stripachtige vorm is er alle ruimte voor gevoelens. Hij verleidt haar met zijn trage praat, glimlachend, bereidwillig en bevlogen als een kind. Heeft hij het over haar benen, dan proeven zijn woorden als slagroom.

Zij geniet van wat hij zegt en zuigt alles gulzig op als de chocoladepasta van haar snoepende vinger. Ook de andere acteurs weten raad met dit merkwaardige staccato idioom.

Intussen gaat het onder alle dwaasheid wel over illegale onderhuurders en asielzoekers die letterlijk bovenop elkaar zitten.

En over trom. Trom? Dat is zoiets als een zwijgende glimlach, iets mysterieus wat in de lucht hangt. Een trilling, een beroering, teweeg gebracht door zo'n verrukkelijk verzinsel als dit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden