Hopen op donderwolkje bij zonnige Sara Tavares

Alles aan de afropop van de Portugees/Kaapverdische zangeres Sara Tavares is zacht. Haar vocalen – zoet en zuiver – gaan nergens buiten de lijnen, de gitaren tokkelen dromerig voort, de bas rolt of huppelt melodieus langs gedempte percussie.

Robert van Gijssel

Tavares lijkt veel gevoel te willen overdragen, een gevoel van kalmte, balans en zonnigheid, en ze legt haar luchthartige vibes in een daarvoor geschikte mix van Afrikaans/ Kaapverdische ritmes en de Portugese soft-melancholie van de fado. Tavares geeft dus voornamelijk ambiance af, want echte liedjes, met kop en staart en treffend refrein, laat zij in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ niet horen.

De titels van haar laatste plaat Xinti, zoals bijvoorbeeld het woensdagavond uitgevoerde Sumanai, Ponto de Luz en Di Alma, drijven alle rond een drietal akkoorden, die weliswaar steeds knap en bedwelmend Afrikaans-groovy worden gespeeld, maar ze lijken, zo live vertolkt voor een aandachtig zitpubliek in het Muziekgebouw, ook wat richtingloos. Wat wil Tavares behalve dat gevoel eigenlijk overbrengen, vraag je je bij de zoveelste drieakkoordenoefening in onbekommerdheid af. Je gaat bijna hopen op een naargeestig donderwolkje in die door Tavares boven het publiek gespannen blauwe luchten.

Bij het repertoire van Tavares’ vorige album Balancê komt er meer opwinding van het podium. Tijd om op te staan en in beweging te komen, vindt Tavares, en nummers als Balancê en Bom Feeling worden scherper aangezet, daarmee dansbaar en ook spannender in het gehoor liggend. De groove van Tavares dient dan toch een doel, en wel dat van de bewegende mens.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden