TV-recensie Frank Heinen

Hoofdzaken oogde als een geslaagde, pretentieloze Taarten van Abel-variant, met kinderen die spraken over hun zorgen en toekomstdromen

Soms ben je geneigd de problemen en zorgen van mensen jonger dan jij als minder belangrijk in te schatten dan die van jezelf.

Natuurlijk, ik begrijp ook wel dat dat nergens op slaat, en als ik het nog niet had geweten, weet ik het in elk geval sinds gisteravond.

Het leven uit een NPO3-zondag trapte af met iets nieuws, Hoofdzaken (VPRO). Kinderen in een kappersstoel, vent met een schaar erbij en maar kijken wat er van komt. Toen ik erover las, was ik even bang dat er een tweeturvenhoogversie van De TV-Kapper, formatfossiel uit de vroege Middeleeuwen van de reality-tv, was geboren.

Maar de start van Hoofdzaken oogde eerder als een geslaagde, pretentieloze Taarten van Abel-variant, met kinderen die spraken over hun zorgen en toekomstdromen. Vooral hun zorgen eigenlijk. Er was een jongetje met Tourette bij, en een minivolwassene van tien met een anonieme donorvader, en er was Annemarie. Annemarie was nog maar klein. Haar vader had een herseninfarct gehad. Hij zou nooit meer thuis wonen. Het enige wat hij nog kon, was knipperen met zijn ogen.

‘Kun je hem ook aankijken? En door te kijken laten merken dat je van hem houdt?’ vroeg kapper Marko, die aangenaam op de achtergrond bleef.

‘Ja’

‘Hoe kijk je dan?’

En Annemarie keek. Ze huilde niet. Net niet.

Uurtje later, paar jaar verder. Esmee (12) wachtte in de seizoensopener van Zapp Echt Gebeurd: Nog één week op puberteitsremmers. Ze zag ontzettend op tegen de naderende verandering van haar lichaam. Grote voeten, lage stem, baard… In de dagen voorafgaand aan het medisch advies vertelde ze voor de klas dat ze ooit als jongen was geboren. Haar stem trilde en de kinderen klapten.

‘Als het niet doorgaat…’ peinsde Esmee, ‘daar wil ik eigenlijk niet aan denken.’

Het ging niet door. Nog niet. Op de parkeerplaats van het VUmc werd Esmee door haar ouders geknuffeld.

Laat op de avond was het tijd voor de 3lab-doc Onder druk. Weer schoven we een aantal jaar op. Amanda, een Amerikaanse eerstejaars studente, werd door regisseur Juul Op Den Kamp gevolgd in haar strijd tegen faalangst. De universiteit bleek een woud van krankzinnig hoge verwachtingen, waarin alleen mazzelaars en fanaten op de been blijven. Geldt trouwens ook voor de wereld erbuiten, zo werd Amanda duidelijk bij een sollicitatiecursus. Efficiëntie en excellentie, in minder stelt de wereld geen belang. Voor gemiddelde types restte, leek het, een leven in schaars verlichte McD-hamburgermijnen. Spatel op de rug. Hei-ho, hei-ho. Schrikbeeld.

Halverwege de docu volgde een eindeloze lijst medicamenten, waarmee de foutloze tentamens bij elkaar werden geslikt en gesnoven, als Touretappes in de jaren negentig.

Amanda, met haar grote, angstige ogen, haalde haar toets met glans. Blij oogde ze nauwelijks. Deze verwachting was ingelost, tijd voor de volgende, en dan voor die daarna. Net zo lang tot een ervan zou omvallen en een verdere vlucht vooruit onmogelijk zou maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden