Honing klinkt als een tropische waterval

Was het trio van Yuri Honing niet eigenlijk altijd al een soort rockband? Voor een gezellig avondje swingen moest je niet bij de saxofonist zijn....

Na een decennium zonder elektrische instrumenten te hebben gespeeld, achtte Honing de tijd rijp voor stappen in de richting van een echte rockband: Wired Paradise. Eerst was er één gitaar, van de avant-jazz-Duitser Frank Möbus (onder andere Der Rote Bereich). Afgelopen dinsdag maakte de groep zijn debuut met een tweede gitarist erbij: Paul Jan Bakker. Voor liefhebbers van goede Haagse rockmuziek is hij een begrip. Bakker speelde onder meer bij Kane en Anouk en nu bij Seven.

Een bijzondere samenwerking. Spannend ook. Hoe zou stevig gitaarwerk zich verhouden tot het balancerende spel van Honing? Eén ding werd meteen duidelijk, dinsdag in het café van theater Musis Sacrum in Arnhem, Bakker kan veel meer dan alleen van dik hout planken zagen. Pas aan het einde van het concert werd het distortion-pedaal ingetrapt.

Kleine bliepjes die uit de verte leken te komen, een onweerstaanbaar zacht raspend begeleidingsslagje: Bakker liet subtiele geluiden los die meteen door de rest van de band werden omarmd, inclusief de eveneens bescheiden spelende Möbus. Het respectvol muzikaal kennismaken der gitaristen was mooi om mee te maken.

De hele band verkeerde dinsdag in topconditie. In het bomvolle café zetten de musici zwetend onder de podiumlampen een concert neer van niets minder dan wereldklasse. De dag ervoor teruggekeerd van een tournee door China, waren Honing en zijn tenorsax één. Zijn grootse, onnavolgbaar heldere en doordringende geluid was als een dikke tropische waterval – een genot om over je heen te laten stromen. Niemand klinkt als Honing.

Even uniek is de organische, diepgaande drummachine Joost Lijbaart en zijn door jarenlange samenwerking heerlijk schurende en tegelijk rotsvaste samenwerking met Tony Overwater. De laatste is voor deze band elektrisch gaan spelen, waarmee hij een van de sappigst klinkende, geilst timende basgitaristen is geworden.

De ontlading kwam in het nummer Wild is the Wind, bekend in versies van Nina Simone en David Bowie. Bakker ging staan en trapte zijn pedaal in, speelde een solo om van te zuchten en Honing slingerde het thema met jubelend plezier de zaal in. Wat een band.

Koen Schouten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.