Honing en gasten vinden elkaar in mooie momenten

Yuri Honing Trio met Silvie Courvoisier en Ab Baars. Gehoord: Bimhuis, Amsterdam, 8 mei. Vervolg: SJU Jazzpodium, Utrecht, 10 mei..

'Als het goed klinkt, is het goed,' zoals Duke Ellington placht te zeggen. Hoe moeten we de muziek van het Yuri Honing Trio categoriseren? Saxofonist Honing heeft een jazzopleiding gevolgd aan een conservatorium, maar speelt geen bebop, daar zijn z'n muzikale structuren te open voor.

Hij speelt ook geen vrije 'impro', daarvoor zijn z'n composities te sturend en sfeerbepalend. Hij past soms rock- en funk-achtige ritmes toe, en bewerkt songs van Abba en The Police, maar zijn trio speelt zeker geen fusion.

Wat hij wél speelt is gewoon hedendaagse jazz, die goed klinkt, ook als hij er minder voor de hand liggende gasten bij haalt als de Zwitserse pianiste Silvie Courvoisier en de Nederlandse rietblazer Ab Baars.

Honing heeft een bijzonder sonore toon op zowel tenor als sopraan, en een subtiele manier om net tegen de correcte noot aan te hangen, of de klank licht te vervormen. Hierdoor laat hij het instrument praten en zingen, in weloverwogen, van alle franje ontdane frasen.

Zijn stijl is sober, maar weet de spanning altijd vast te houden, tot aan de ontlading in beheerste explosies. Er klinkt soms een echo in door van Coltrane's prediken en psalmodiëren, maar met veel minder omhaal. Honings intense, evocatieve stukken krijgen vorm in onderling gelijkwaardige samenwerking met de al even doelgericht en welluidend spelende bassist Tony Overwater en slagwerker Joost Lijbaart.

De klarinet en tenorsax van Baars bezitten minder traditionele klankschoonheid, maar zijn denkwereld blijkt uitstekend aan te sluiten bij die van het trio. Ook hij zoekt met hart en hoofd naar de juiste noot, en vermijdt makkelijke oplossingen of zinloze overdaad.

Hoewel van een oudere generatie en met een 'avantgardistischer' reputatie dan Honing, vloekt zijn bijdrage niet, maar zorgt met zijn grillige logica voor meer afwisseling, een eigen kijk op dezelfde waarden. Het is leuk zijn compositie Kimmel eens wat steviger swingend uitgevoerd te horen dan in zijn eigen, ascetischer versie.

Pianiste Courvoisier heeft dezelfde, aangenaam zijdelingse benadering van de thematiek als haar gastheer. Half in, half uit de akkoorden trekt ze onverwachte lijnen die toch doel treffen, even precies als haar articulatie. Haar Valse Noire, een struikelend, staccato walsje onderbroken door abstractere passages en een duistere boogie-figuur, is net als bij de composities van de andere vier een onalledaags maar vindingrijk idee, helder uitgewerkt.

Zo waren er meer mooie momenten waarop het trio en de gasten elkaar vonden: piano en drums in gezamenlijke, melodieuze percussiesolo's, en een etherisch duet tussen sopraansax en klarinet. Ondanks verschillen in geslacht, nationaliteit, leeftijd en stilistisch etiket smaken Honing, Baars en Courvoisier samen naar meer.

Frank van Herk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.