Komedie

Holy Motors

Lavant is verbijsterend in film die als geestverruimende beeldenbrij in je hoofd blijft steken

Iedereen kent ze wel: de films waarin een eerbiedwaardige familieman eigenlijk een geheim agent is en hij zijn dubbelleven angstvallig in balans moet zien te houden. Was het voor Monsieur Oscar, het hoofdpersonage van Holy Motors, maar zo simpel.

Op een doorsneewerkdag klimt Oscar als bankier in de auto, om onder meer als kromgetrokken bedelares, viezige kannibaal, huurmoordenaar en straatmuzikant tevoorschijn te komen. En dan moet hij ook nog eens een vaderlijk gesprek met zijn dochtertje voeren, nadat hij haar bij een verjaardagsfeestje heeft afgehaald. Schrale troost: misschien is die vaderrol ook slechts één van de gedaantes die Oscar aanneemt, terwijl hij in zijn als kleedkamer uitgedoste mega-limousine door Parijs wordt gereden.

Wie Monsieur Oscar 'eigenlijk' is, en in wiens opdracht hij zijn maffe verkleedkunsten uitvoert, wordt steeds vager en irrelevanter. Wat droom is en wat werkelijkheid, of een personage sterft of doet alsof, lijkt enkel af te hangen van wat er in Oscars agenda staat; dus kun je maar beter geen chocola willen maken van deze verbluffende rondedans.

Elke maskerade wordt dan een attractie op zich, zoals die waarin Oscar meewerkt aan een hallucinante tekenfilm rond seksende cybermonsters. Hij doet dat heel hip in een motion capture-kostuum: een strak zittend, met lichtsensoren uitgedost tenue dat ervoor zorgt dat alle lichaamsbewegingen in de computer belanden, waarna ze naar believen kunnen worden overgetekend. Doorgaans tonen films alleen het geanimeerde eindresultaat; regisseur-scenarist Leos Carax (Les amants du Pont-Neuf, Pola X) vindt de werkvloer in de verduisterde studio minstens zo boeiend. Als Oscar en zijn tegenspeelster daar in een gestileerde paringsdans over elkaar heen buitelen, lijkt het met al die lichtjes op hun pakken wel alsof je naar een dartelende sterrenhemel kijkt.

En zo stort het levenslustige, steeds van stijl verschietende Holy Motors je van de ene verbazing in de andere. Zeker wanneer Hollywoodster Eva Mendes zich door Oscar in kannibaalornaat naar het riool laat sleuren of een kortgeknipte Kylie Minogue de film in een melancholieke musical verandert. Het meest verbijsterend blijft echter de veelkoppige verschijning van hoofdrolspeler Denis Lavant, met wie Carax eerder al drie speelfilms maakte. Met de souplesse van een boeienkoning wurmt Lavant zich door zijn elf rollen; Holy Motors laat zich dan ook gemakkelijk begrijpen als een duizelingwekkend eerbetoon aan Lavants grenzeloze acteertalent.

Maar Holy Motors, waarmee Carax zijn eerste lange speelfilm maakte sinds dertien jaar, is zoveel méér. Carax schept een geheel eigen universum, waarin logica, rede, oorzaak en gevolg op bijzonder aanstekelijke wijze buiten spel worden gezet. Soms neigt de film naar gewichtigdoenerij, maar veel vaker is hij ontzettend grappig (Visitez mon site, staat er in een begraafplaats op de grafzerken te lezen) en vallen de surrealistische taferelen met geen pen te beschrijven. Holy Motors is zo'n film die als een geestverruimende beeldenbrij in je hoofd blijft steken, en daar gelukkig nooit meer weg gaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden