Postuum

Hollywoods favoriete componist (1953-2015)

Zwierige violen en overrijp hoorngeschal: wie zulks associeert met Hollywood-filmmuziek associeert, heeft al snel de composities van James Horner in gedachte. Horner, die afgelopen maandag op 61-jarige leeftijd overleed toen hij in het zuiden van Californië crashte met zijn motorvliegtuigje, schreef de soundtrack voor meer dan honderd speelfilms, waaronder Braveheart (1995), A Beautiful Mind (2001) en Avatar (2009); een veelbekroond oeuvre dat niet om zijn subtiliteiten bekendstaat.

James Horner. Beeld EPA

'Ik moet zorgen dat de toeschouwer elke wending in de film voelt met zijn hart', zei Horner in 2009 tegen The Los Angeles Times over de muziek voor James Camerons Titanic (1997), zijn veruit beroemdste partituur. Twee Oscars won Horner met Titanic: voor de filmmuziek en voor zijn aandeel in Celine Dions titelsongklassieker My Heart Will Go On. Het soundtrackalbum werd wereldwijd meer dan 27 miljoen keer verkocht - nog altijd een absoluut record.

Gevoel voor klankkleur

Horners drang om de toeschouwer emotioneel bij de lurven te pakken, spreekt eveneens uit de muziek voor Avatar, waaraan hij twee jaar non-stop werkte. Ook de drie geplande Avatar-sequels zou Horner van muziek voorzien. Toch pakte hij het net zo lief intiemer aan, en verdroeg hij het de laatste jaren slecht dat Hollywood steeds weer dezelfde vette, dik aangeklede muziek bestelde. Horner zocht graag naar avontuurlijke versmeltingen van elektronische en akoestische klanken, en verwerkte regelmatig etnische invloeden in zijn muziek. Zo klinken in een van zijn laatste scores, die voor Jean-Jaques Annauds The Last Wolf (te zien vanaf 2 juli), Mongoolse en Chinese muziektradities door.

Voordat Horner doorbrak met Star Trek: The Wrath of Khan (1982), werd hij opgeleid als klassiek componist; een draad die hij in 2014 weer oppakte met zijn orkestwerk Pas de deux.

Zijn uitzonderlijke gevoel voor klankkleur komt het best tot zijn recht als je de muziek beluistert zonder de films te bekijken. Dan blijkt bijvoorbeeld de score voor Annauds The Name of the Rose (1986) een verrassend interessante combinatie van middeleeuwse instrumenten, strijkers en synthesizers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden