Hollywooddiva met liefde voor de spotlights

Postuum Debbie Reynolds (1932-2016)

Ze overleefde haar dochter één dag: actrice en zangeres Debbie Reynolds stierf woensdag op 84-jarige leeftijd aan een beroerte, terwijl ze voorbereidingen aan het treffen was voor de uitvaart van actrice en schrijfster Carrie Fisher (60), die dinsdag overleed.

Debbie Reynolds in 1976. Beeld epa

Moeder en dochter, twee Hollywood-grootheden, hadden veel gemeen. Allebei werden ze al op 19-jarige leeftijd gekatapulteerd richting eeuwige roem: Fisher toen ze een rol kreeg als prinses Leia in Star Wars, Reynolds omdat ze schitterde in de musical Singin' in the Rain. Ze lagen beiden onder de loep bij de roddelpers en haalden het nieuws net zo vaak met privé-beslommeringen als met artistieke successen.

Toch verliepen hun carrières ook wezenlijk verschillend. Waar Fisher opgroeide in een enigszins losgeslagen Hollywood als kind van twee beroemdheden (vader Eddie Fisher, met wie Reynolds slechts enkele jaren getrouwd bleef, was zanger), kwam Reynolds uit een bescheiden, conservatief milieu. Ze werd geboren als Mary Frances Reynolds op 1 april 1932 in El Paso, Texas, en won op 16-jarige leeftijd een schoonheidswedstrijd. Dat veranderde haar leven: ze kon op slag een contract tekenen bij Warner Bros.

Klassieke Hollywoodster

In een periode waarin de macht van grote filmstudio's als Warner en MGM begon te tanen, was Reynolds een van de laatste klassieke Hollywoodsterren. Ze voegde zich gewillig naar het systeem waarbij de studio het pad uitstippelde dat acteurs en filmmakers dienden te volgen. Zo werd ze bekend en geliefd als de stralende, goedhartige hoofdrolspeelster in luchtige komedies als The Tender Trap (1955), Tammy and the Bachelor (1957), The Gazebo (1959) en The Singing Nun (1966).

Haar grootste succes bleef toch een van haar eerste rollen, dansend en zingend naast Gene Kelly en Donald O'Connor in Singin' in the Rain (1952). Dat ze die hoofdrol wist te bemachtigen was opmerkelijk, want Reynolds had geen professionele danservaring toen ze auditie deed. Na een spoedcursus dans deed ze niet onder voor haar co-sterren - een bewijs van haar grote talent, dat toch nog wel eens onderschat bleef. Pas in 1965 kreeg ze haar eerste en enige Oscarnominatie, voor haar optreden in de muzikale komedie The Unsinkable Molly Brown.

Werklust

Reynolds bleef tot op hoge leeftijd actief. Ze acteerde in zo'n vijftig speelfilms (een van haar laatste memorabele rollen speelde ze in Steven Soderberghs Behind the Candelabra, als moeder van de showpianist Liberace), was vaak te zien op televisie (onder meer in de populaire serie Will & Grace) en stond ook regelmatig op het toneel, met haar eigen shows of in musicals.

Die werklust kwam deels voort uit financiële noodzaak. Een slechte hand in het kiezen van partners bracht Reynolds herhaaldelijk financieel aan de grond. In haar autobiografie Unsinkable (2013) beschreef ze uitgebreid hoe ze belazerd werd door de mannen in haar leven. Dat haar eerste man Eddie Fisher haar verliet voor actrice Elizabeth Taylor was een eersteklas Hollywoodschandaal; haar twee latere, minder bekende echtgenoten brachten haar vooral zakelijke schade toe. Reynolds' grote droom, een museum voor haar indrukwekkende collectie Hollywood-memorabilia, liep door alle financiële perikelen uit op een fiasco.

Daarnaast was het ook de liefde voor de spotlights die haar telkens weer de bühne op dreef. Reynolds, zoals ze werd geportretteerd in de openhartige memoires van dochter Carrie Fisher, was en bleef een diva: altijd tot in de puntjes verzorgd en klaar om een publiek te vermaken. Dat Fisher haar ook afschilderde als een excentrieke, niet altijd even betrokken moeder, werd haar door Reynolds niet kwalijk genomen. De twee onderhielden een complexe maar liefdevolle relatie.

Met boeken als Postcards from the Edge (verfilmd door Mike Nichols in 1990) en Wishful Drinking bood Fisher inzicht in hun wonderlijke verhouding. Ook de documentaire Bright Lights: Starring Debbie Reynolds and Carrie Fisher, in mei dit jaar in première gegaan op het filmfestival van Cannes, maakte de moeder-dochter-band publiek. Reynolds en Fisher bleven ondanks alles aan elkaar verknocht en woonden naast elkaar in Beverly Hills, waar ze een oprit deelden.

Bekijk hier de trailer van Singin' in the rain, uit 1952.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.