PicsFloortje Smit

Hollywood liet ons geloven dat met de juiste jurk alles goed komt. Die tijd is jammer genoeg voorbij

Clueless, Dionne geeft Tai een makeover

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. 

In quarantaineweek vier besloot mijn 9-jarige dochter een pony bij zichzelf te knippen. Natuurlijk had ze een béter moment kunnen kiezen dan die historische periode waarin alle kappers voor onbepaalde tijd dicht waren, maar begrijpelijk was het wel. Niets maakt immers zo instant gelukkig als een radicale wijziging van het uiterlijk, zo wordt de (vrouwelijke) mens al decennialang ingeprent door film en televisie.

Assepoester leert dat meisjes met een goed hart alleen maar hun bruine lompen hoefde te verruilen voor blauw glittertule om opgemerkt te worden door een prins. Olivia Newton John was in Grease een eersteklas tutje, tót ze haar nette blouse en paardenstaart verruilde voor een zwart leren jasje, een glimlegging en een losgeslagen permanentje – waarna het eindelijk goed kwam met haar ruige beau Danny.

Verwissel beenlange laarzen voor armlange handschoenen en prostituee wordt luxe-poppetje (Pretty Woman). Mode-no-no transformeert tot fashionista (The Devil Wears Prada, Clueless). Wereldwinkel-nerd straalt in designerkleding (Mean Girls); geef een tomboy mascara en ze is zo mooi als een fotomodel (The Breakfast Club, Miss Congeniality, She’s all That).

Jarenlang wist Hollywood dit te verkopen alsof het niets met uiterlijke schijn te maken had: personages hadden dankzij een lik lipstick simpelweg hun diepste zelf gevonden. Daar trappen steeds minder mensen in. Krullenbollen en brildragers roerden zich: waarom is door films altijd geleerd dat steil haar plus contactlenzen beter was? En trouwens, mag een vrouw er tegenwoordig niet gewoon zo uitzien als ze van nature doet? Weg met het gepieker over pukkels, haartjes, rimpels en vetrolletjes. 

Het was Amy Schumer die het genre de definitieve doodsteek toebracht met haar komedie I Feel Pretty, waarin een vrouw alleen in haar verbeelding tot slanke schoonheidskoningin is getransformeerd. Met een wespentaille bleek haar nieuw gevonden geluk niets te maken te hebben – wel met een grotere dosis zelfvertrouwen, dat juist ver te zoeken was door knellende schoonheidsidealen.

Jammer hoor. Make-over-scènes – alle feministische bezwaren ten spijt – zijn heerlijk. Omdat ze zo geruststellend zijn. Ze doen denken dat voorspoed binnen handbereik ligt als je leert foundation op te brengen. Dat alles goed komt, met de juiste jurk. Wie wil dat de wereld haar toelacht, hoeft alleen maar de macht te grijpen over haar chaotische wenkbrauwen. Een make-over belooft controle over iets onzekers als de toekomst; een nieuwe pony sluit een oud tijdperk af, en luidt een nieuwe, bétere periode in. 

En dat idee heeft zich ook in uw hoofd genesteld. Want dát is – naast uw bespottelijke corona-haar natuurlijk – de reden dat u afgelopen week ook meteen een kappersafspraak heeft geboekt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden