Filmrecensie La Promesse de l'Aube

Hoewel het leven van Romain Gary smeekt om een verfilming, is het resultaat een voorspelbaar drama ★★☆☆☆

Pierre Niney als Romain Gary in La Promesse de l’Aube.

Wereldberoemd schrijver, gevechtspiloot, diplomaat: Romain Gary (1914-1980) werd het allemaal. En dat was precies zoals zijn moeder Nina wilde. Het valt terug te lezen in Gary’s autobiografische roman La promesse de l’Aube (1960), waarin hij beschrijft hoe hij als Joodse jongen met zijn alleenstaande moeder opgroeide in Vilnius - toen nog Polen - en op 14-jarige leeftijd met haar naar Nice emigreerde. Nina, een berooid actrice die uit zelfbehoud graag de boel bij elkaar loog, wilde haar zoon tot een man van grote daden drillen; in Frankrijk kon Gary de wensen van zijn moeder eindelijk vervullen, ook als ze het zelf niet meer zou meemaken.

Een sappige geschiedenis is het, haast smekend om een verfilming. Na Jules Dassins bewerking (1970) heeft nu schrijver-regisseur Eric Barbier zijn tanden in het verhaal gezet, met Pierre Niney als de volwassen Gary en een woeste, kettingrokende Charlotte Gainsbourg in de moederrol. Ook bij deze kijk op La promesse de l’Aube kun je je afvragen of alles ging zoals Gary, een van de grootste fantasten van de Franse literatuur, het beschrijft. Zou hij zich werkelijk zo obsessief naar Nina’s wensen hebben geschikt? Liet hij zich inderdaad in 1938 door haar aanpraten dat hij Hitler moest vermoorden, om vervolgens op háár aandringen van het plan af te zien?

Feit en verzinsel: in La promesse de l’Aube (‘De belofte van de dageraad’) is het een niet makkelijk te scheiden van het andere. Dat komt ook doordat Barbier en co-scenarist Marie Eynard de film structureren als een reeks zeer subjectieve flashbacks. De schijnbaar doodzieke Gary rijdt met eerste echtgenote Lesley Blanch (Catherine McCormack) per taxi naar een ziekenhuis in Mexico-Stad; terwijl zij onderweg het manuscript van La promesse leest, zien wij de bijbehorende scènes en horen we via Gary’s voice-over zinnen uit het boek. Een ouderwetse plaatje-bij-het-praatje-aanpak is het, van kostuums tot decors prima verzorgd, maar ook voorspelbaar en routineus.

Uiteindelijk blijkt de film te oppervlakkig om recht te doen aan Gary’s genie en fantasie. Daarbij komt dat het manische, fulminante spel van Niney en met name Gainsbourg gaandeweg flink gaat irriteren, of het nu bij de personages past of niet. Constant kijk je naar acteurs die mensen vertolken die vol overdrijving zichzelf spelen, en dat schept een enorme afstand. Wat een verademing, wanneer tijdens de aftiteling foto’s van de echte Romain en Nina zijn te zien: die portretten maken meteen een authentiekere indruk dan alle mooifilmerij ervóór.

La promesse de l’Aube

★★☆☆☆

Drama

Regie Eric Barbier

Met Pierre Niney, Charlotte Gainsbourg, Catherine McCormack.

131 min., in 28 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden