Recensie Theater

Hoewel Fahd Larhzaoui’s verhaal aangrijpend is, schiet de tekst soms tekort (drie sterren)

Larhzaoui’s verhaal, over zijn zoektocht naar ‘familie’ in de gayclubscene, is aangrijpend, maar de tekst schiet soms tekort. Ook Larhzaoui’s ijdelheid als performer staat inleving soms in de weg. Hij trekt op toneel wel erg graag zijn, eh,  shirt uit.

Fahd Larhzaoui in Shirt uit, Fahd! Beeld Bas de Brouwer

Dilemma voor de recensent: kun je een puur ambachtelijk oordeel vellen als het artistieke en autobiografische naadloos in elkaar overlopen? Hoe voorkom je dat kritiek op het werk wordt verward met kritiek op de persoon en diens levensverhaal? Want vooropgesteld: dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Deze overpeinzingen betreffen Shirt uit, Fahd!, van Fahd Larhzaoui. Hij brak in 2014 door met de autobiografische solo Schijn, over de worsteling met zijn homoseksualiteit binnen de Marokkaanse gemeenschap. Schijn eindigde hoopvol: na zijn lastige coming-out zou het beter worden. Maar in recente interviews onthulde Larhzaoui dat zijn familie hem na Schijn juist keihard liet vallen. En hoe hij een nieuwe familie zocht in de gayclubscene. Daarover gaat Shirt uit, Fahd!.

Fahd Larhzaoui in Shirt uit, Fahd! Beeld Bas de Brouwer

Tegen de achtergrond van een glazen kubus die een toilet in een nachtclub, de darkroom aldaar, een douche en een sauna voorstelt, vertelt Larhzaoui over zijn eerste feest, zijn eerste pil en de seksuele mores in zo’n club. Treffend toont hij de opwinding, de adrenaline, het testosteron – in een uitdagende, opzwepende rol is de energieke Larhzaoui op zijn best. Als Alice in Wonderland verkent hij die nieuwe, betoverende en soms ook afstotende onderwereld. Schrijver Don Duyns en regisseur Bram Jansen willen die parallel iets te graag onderstrepen, dus duikt te pas en te onpas een wit konijn op, zelfs in de darkroom.

Hoewel Larhzaoui’s verhaal aangrijpend is, schiet de tekst soms tekort. Duyns bedient zich van hinderlijke clichés (Larhzaoui geeft zich ‘letterlijk en figuurlijk bloot’), flauwe grappen en banaliteiten. Bij de portier van de club: ‘Hij checkt wel de onderkant van mijn tas, maar niet mijn eigen onderkant.’ Of, na het feesten: ‘Ik heb een droge bek van hier tot Tokio.’ Als acteur heeft Larhzaoui een felle en krachtige, maar weinig kwetsbare uitstraling, en in combinatie met die grove teksten komt hij soms onnodig hard over. Terwijl wij niets liever willen dan met hem meeleven.

Shirt uit, Fahd!, door Fahd LarhzaouiGezien 15/2, Toneelschuur Haarlem. Tournee t/m 17/5. 

Ook Larhzaoui’s ijdelheid als performer staat die inleving soms in de weg. De acteur is in het bezit van een indrukwekkend sixpack en trekt op toneel wel erg graag, eh, zijn shirt uit. Dat klopt in de context, maar moeten tekst en regie het keer op keer onderstrepen? Dromerig streelt hij nog maar eens zijn eigen buikspieren, terwijl hij herhaalt hoe ‘fit en getraind’ hij is. Die ostentatieve trots, zonder enige ironie of zelfspot, gaat gaandeweg een beetje tegenstaan.

Tot slot: Larhzaoui herhaalt in de voorstelling meermaals hoe kwaad hij is, ziedend zelfs, en ‘pislink’. Gezien zijn situatie volkomen begrijpelijk. Maar voor een personage, dat hij op toneel óók is, is enkel woede wat eenzijdig. Daar had dramatisch meer ingezeten; pijn, spijt en verdriet krijgen nu wat weinig de ruimte. Niettemin vertelt Larhzaoui een indrukwekkend en bij vlagen onthutsend verhaal, dat je onmogelijk onberoerd kan laten.

Fahd Larhzaoui in Shirt uit, Fahd! Beeld Bas de Brouwer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.