ColumnEDDY EN EVA POSTHUMA DE BOER

Hoera voor de oudste medewerker van deze krant (90)

null Beeld

Eddy was 40 toen ik werd geboren. In dat jaar, 1971, reisde hij naar Mali, Madrid, Schotland, Parijs, Abu Dhabi en de Ardennen. Dat was zijn leven, en zou voor mij vertrouwd worden. Papa uitzwaaien op Schiphol, de telefoontjes van ver, zijn stem door die krakende lijn; de koffer in de gang als hij weer thuiskwam, de geur van vliegtuig, de smaak van het zout op zijn armen.

Als kind waren het vooral de zintuiglijke dingen waar ik aan hechtte. Waarheen al die reizen leidden, de foto’s die hij maakte, de bladen en kranten waarin hij die publiceerde: het ging aan mij voorbij. Vanaf mijn 12de vertoefde ik regelmatig bij Eddy op de studio. Wanneer hij terugkwam van een reis en de gemaakte foto’s snel moesten worden ingeleverd, hielp ik hem met dia’s inramen.

Ik vond alles op de studio machtig en ontzagwekkend: het zuur van de ontwikkelaar dat over de hele verdieping hing, en sterker werd naarmate je de duistere donkere kamer naderde; het gekraak van de plastic diarollen tussen mijn vaders vingers; de snelheid en behendigheid waarmee hij filmpjes in zijn zware camera’s verwisselde; de soepel glijdende, diepe lades van de archiefkasten. Maar wat zijn werk inhoudelijk behelsde, vroeg ik me nog steeds niet af. Pas na mijn 18de, toen mijn ouders niet alleen meer ouders voor me waren, maar ik ze ook als gewone mensen begon te zien, veranderde dat.

Ik hing foto’s van Eddy aan de muren van mijn studentenkamer, en begon te begrijpen wat hem dreef: een onstilbare honger naar het vastleggen van de wereld. Het vangen van het juiste moment, het juiste licht, het vertellen van zijn verhaal met zijn beelden. In die jaren fotografeerde hij voor het Rode kruis kinderen in oorlogsgebieden. Het autobiografische aspect van dat project, zijn eigen jeugd in de Tweede Wereldoorlog, deed me niet alleen voor het eerst beseffen hoezeer die hem had gevormd, maar ook hoezeer zijn fotografie een weerspiegeling is van wie mijn vader is.

Anna Guaman, 103, in Vilcabamba, Ecuador (1982). Beeld Eddy Posthuma de Boer
Anna Guaman, 103, in Vilcabamba, Ecuador (1982).Beeld Eddy Posthuma de Boer

Hoewel Eddy zichzelf als journalist beschouwt, zie ik in hem, in zijn werk, een kunstenaar. Door zijn gevoel voor compositie, zijn vermogen om precies het juiste standpunt te kiezen, door die persoonlijke, authentieke elementen die hij in elke foto weet te leggen. Eddy zit in elk van zijn eigen foto’s. Zijn humor, zijn gevoel voor rechtvaardigheid, zijn drift, zijn liefde. Hoe hij dat doet, begrijp ik pas sinds we samenwerken, en ik voor elke column die we maken een kijkje krijg in zijn creatieve brein en in zijn onwaarschijnlijk goede geheugen.

Eddy is deze week 90 geworden. De oudste Posthuma de Boer ooit. En, bedacht ik, de oudste medewerker van deze krant. Dat mag toch wel in de krant. Aldus, bij deze. Eddy, op naar de 100, gefeliciteerd!

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden