Hoelang duurt het voordat ik vergeten zal zijn?

Ionica zag een getal

Mijn zoon was superblij toen bleek dat we naar de beste film van de wereld waren geweest. Althans, dat riep hij toen hij maandag op het Jeugdjournaal zag dat Coco de Oscar voor Beste Animatiefilm had gewonnen. Toevallig hadden wij de dag daarvoor gezellig in de bioscoop gezeten om die film eindelijk te kijken.

Of misschien is gezellig niet helemaal het juiste woord. Ergens halverwege de film begon ik zacht te huilen en dat hield ik vol tot het einde. Coco gaat over familie, muziek en bovenal de dood. We volgen Miguel, een jongetje dat dolgraag muzikant wil worden, maar dat mag niet van zijn familie. Zij haten muziek omdat Miguels betovergrootvader een muzikant was die zijn vrouw en dochter in de steek liet. Coco is die dochter en zij is dus de overgrootmoeder van Miguel.

Het verhaal speelt zich af tijdens Día de Muertos, de Mexicaanse Dag van de Doden. Een feest waarbij de doden niet met een calvinistisch gebedje worden herdacht, maar met bloemen, kleurrijke skeletten, drank en lekker eten. Een altaar vol foto's nodigt overleden voorouders uit om het feest mee te komen vieren.

Miguel belandt tijdens de feestelijkheden per ongeluk in de dodenwereld en leert daar zijn overleden familieleden kennen. Een belangrijk thema in de film is dat je pas echt dood bent als niemand meer aan je denkt.

Miguel is zijn familie niet vergeten, hij kent dus zelfs nog verhalen over de ouders van zijn overgrootmoeder. Ik weet niet hoe het bij u is, maar ik weet eigenlijk niets van mijn betovergrootouders. Ik kan bedenken wanneer ze ongeveer geleefd hebben. Mijn opa's en oma's zijn geboren rond 1920, mijn overgrootouders ongeveer aan het eind van de 19de eeuw en mijn betovergrooutouders pakweg rond 1870. En nu, zo'n honderdvijftig jaar later is er niemand meer die nog verhalen over hen vertelt.

Maar zelfs al kende ik zoals Miguel mijn betovergrootmoeder en-vader, dan nog miste ik er een heleboel: ik heb er namelijk wel zestien. Zestien mensen met dromen en ambities. Zonder wie ik er nooit geweest was. Met levens waarvan ik niets weet. Natuurlijk kan ik op zoek in archieven, maar ineens dringt tot me door dat deze redenering ook de andere kant op werkt. Hoelang duurt het voordat ik vergeten zal zijn?

(Tekst gaat verder onder trailer).

Als het meezit, word ik op mijn zestigste oma. Zeg dat de volgende generatie komt als ik negentig ben (als ik dat überhaupt haal natuurlijk) en dat ik dan lang genoeg leef om door mijn achterkleinkinderen herinnerd te worden. En stel dat die achterkleinkinderen honderd worden en zich mij tot aan het eind van hun dagen herinneren (het begint allemaal wel erg hypothetisch te worden). Zelfs dan is er over honderdvijftig jaar helemaal niemand meer die aan me denkt.

Dat alles bedacht ik dus na het kijken van Coco. Ineens leken al mijn ambities niet meer zo heel belangrijk. Die avond vertelde ik mijn kinderen verhalen over mijn overleden opa en oma's. Daarna knuffelde ik iedereen heel lang. Ik was zo blij dat we leven. Al is het maar voor even.