Hoed mag af, Damon gaat naar Vredenburg

Hij zegt dat hij van de maan komt - wie durft daar tegenwoordig nog eerlijk voor uit te komen. Op zijn maan wonen 1869 mensen....

Van onze verslaggever John Schoorl

Hij doet de ijskast open in zijn kleine kleedkamer in de kelder van Muziekcentrum Vredenburg en deelt flesjes Haaiinééken uit. 'Bangs ziet er uit als een maanlandschap', zegt Bramblett. 'Als je 's nacht buiten staat, verwacht je elk moment dat er een rocketship gaat landen. Nu kom ik nog maar één keer per jaar op de maan. Met kerstmis. Muziek heeft me van de maan verdreven. Ik woon nu in Austin.'

Hij lijkt nu weer alles onder controle te hebben, Damon Bramblett. Zelfs zijn wenkbrauwen die hij tijdens het concert de two-step liet dansen, liggen weer als luie katten te rusten.

Maar Damon, wat gebeurde er een uur geleden allemaal tijdens dat Europese debuut, hier op het prachtige Blue Highways-festival, op een zaterdagavond in maart? Even een slokje Haaiinééken.

Even na zessen komt hij het podium op in dat muziekcentrum waar hij de avond daarvoor een klassiek concert had bijgewoond. Hij draagt een donkerblauw pak, met daaronder een iets minder donkerblauw overhemd en hij heeft zijn cowboylaarzen niet opzichtig glimmend gepoetst.

De cowboyhoed die hij op sommige foto's draagt, ligt thuis. Daar zit een gedachte achter. Want Damon weet dat als je een hoed draagt, het publiek denkt dat je óf traditionele countrymuziek maakt, of dat je een hat-act bent die slijmerige Nashville-country komt slijten.

En hoe luidt ook alweer dat Texaanse adagium? Big hats, no cattle. Grote hoed, maar geen koe te bekennen.

Bramblett staat als derde in de kleine zaal geprogrammeerd. In de grote zaal was de bedaarde cowpunker Ray Wylie Hubbard hem al voor geweest, en daarna zouden de oude bard Guy Clark en de evangelische magiërs van Sixteen Horsepower optreden.

Ook later in de grote zaal: Wayne 'The Train' Hancock. Een voormalige matroos met omgeslagen broekspijpen, die jodelt als Hank Williams en te lang in een Utrechtse coffeeshop heeft gezeten omdat hij door zijn vriendin is afgedankt.

Damon pulkt onhandig met zijn linkerhand aan de snaren. Een mondharmonicahouder om de nek. Links van hem probeert Kevin Smith zijn staande bas uit, en achter neemt Lisa Pankratz achter de drums plaats. De zaal raakt langzaam gevuld.

Dan begint het. Tear Him Down. Wat een fantastisch nummer! Damon geeft op zijn gitaar het tempo aan en bas en drums hollen achter hem aan alsof ze de laatste trein nog willen halen. Het is een nummer over een jongen die als een sinasappel wordt uitgeperst, alleen roept de melodie het gevoel op héél hard over de blue highway te rijden.

Als Bramblett zingt, nemen zijn boven- en onderlip één centimer afstand van elkaar, om alles zo nasaal mogelijk te laten klinken. Zijn stem ontsnapt als het ware door een kleine ruimte, om daarna zich uitbundig voort te planten in de open lucht.

En hij is cool, een beetje op de Engelse manier, een tikkeltje onhandig en stijf. Bij de ijskast zal hij later vertellen dat ie eigenlijk zo cool als Johnny Cash wil zijn. Samen met zijn ouders zag hij als driejarige The Man In Black optreden, en wist Damon dat hij zich de rest van zijn leven zich aan Cash wou spiegelen.

Lisa achter de drums oogt met haar lange bloemenjurk en donkere krullen als een personage uit de tv-serie Twin Peaks: mooi, maar niets is zeker. Eén ontbloot been sierlijk tegen de snaredrum aangedrukt, en af en toe doet ze d'r ogen dicht om nog harder te kunnen slaan.

Aan het einde van het optreden komt er een enorm lawaai uit de kleine zaal. Iedereen schreeuwt, krijst, fluit en doet iets met zijn armen. A Star Is Born, roept iemand.

Damon kijkt verschrikt, als hij daarna handtekeningen moet uitdelen, als hij met met andere mannen op de foto moet. Alsof hij plotseling meer is dan een jongen die op woensdag in een platenzaak werkt, en die net z'n platendebuut heeft gemaakt.

Ver na middernacht loopt Damon Bramblett verdwaasd rond door de gangen van het Americana-festival. Een countrymuzikant zonder gitaar is toch een soort naaktslak. Of hij al een beetje is bijgekomen van alle toejuichingen? 'Well, it was fun.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden