Recensie Once upon a time in...Hollywood

Hoe verbind je het komische en groteske met een van de gruwelijkste misdaden in de geschiedenis van Hollywood? Laat dat aan Tarantino over ★★★★★

De regisseur speelt virtuoos met de verwachting van de kijker en brengt dit waagstuk glansrijk tot een slot.

Leonardo DiCaprio en Brad Pitt in Once Upon a Time in... Hollywood

De verregaande moeite die de cineast en diens crew zich getroost hebben om het Los Angeles van 1969 tevoorschijn te toveren, dat is het eerste wat verbluft aan Quentin Tarantino’s Once Upon a Time in… Hollywood. O wat was het daar mooi, toen: de muziek, de auto’s, de kleding, de theaters. En dit herrezen Los Angeles komt overduidelijk níét uit de digitale trukendoos van wat behendige animatiekunstenaars en behoefde ook niet te worden bijeengeschraapt door een producent met de hand op de knip. Nee, er wás budget. En het ging op aan elk afzonderlijk straatbankje, iedere etalage en neonlamp op de echte, terug in de tijd gebrachte locaties, zoals die strook Hollywoodboulevard anno 1969. Je voelt dat je er zo zou kunnen rondstappen. Of rondrijden, zoals stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) in de crèmekleurige Cadillac van zijn baas en vriend, acteur Rick Dalton (Leonardo DiCaprio). Tarantino plaatst de vriendschap tussen die twee op leeftijd gerakende mannen op de voorgrond van zijn negende speelfilm. Dalton was de ster van een televisiewestern, maar dringt als filmacteur maar niet door tot de top. En Booths reputatie is besmeurd: de stuntman heeft zijn vrouw vermoord, zo gaat het gerucht.

Tarantino verliest zich op zijn kenmerkende manier in de details van Daltons carrière: van verzonnen filmfragmenten tot de prachtig getekende filmposters voor Dalton-titels als Operazine Dyn-O-Mite! en Kill Me Quick, Ringo, Said the Gringo. En de cineast prikt liefdevol in dat malle acteursbestaan. Stuntman Booth (Pitt op z’n charmantst) ís de ouderwets mannelijke held. Acteur Dalton spéélt graag dat type, maar is een weifelende alcoholist vol zelfmedelijden. DiCaprio speelt het heerlijk; exact voldoende kolderiek.

Sharon Tate

En dan is er die buurvrouw: de niet-fictieve rijzende ster en actrice Sharon Tate, die samen met regisseur-van-het-moment Roman Polanski de villa naast die van Dalton bewoont. De scène waarin Tate (een perfecte Margot Robbie) een kaartje koopt voor haar eigen film, zomaar wat geniet van het bioscooppubliek dat van háár geniet (op doek zien we de échte Tate, in The Wrecking Crew), is voor Tarantino’s doen opvallend zacht en innemend. En droef, gezien het feit dat Tate iets later in dat Los Angeles van 1969 – hoogzwanger van Polanski – op gruwelijke wijze werd omgebracht door Charles Mansons sekteleden.

In wat Tarantino zelf zijn liefdesbrief aan Los Angeles noemt, loert dat kwaad.

En in het als horrorwestern getoonzette middenstuk van Once Upon a Time in… Hollywood, waarin stuntman Booth het hoofdkwartier van Mansons sekte bezoekt, speelt Tarantino virtuoos met de verwachting van de kijker. Zie die troep hippiemeisjes en jongens, soms aantrekkelijk, soms kil en eng. De dreiging die ergens later in het 161 minuten lang gerekte Once Upon a Time in… Hollywood de nare kop op zal moeten steken, en waarin het waagstuk van de film schuilt. Want hoe kun je het komische en groteske verbinden aan een van de gruwelijkste moordzaken in de geschiedenis van Hollywood?

Tarantino kan dat.

Once Upon a Time in… Hollywood

Komedie
Regie Quentin Tarantino
Met Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Al Pacino, Margaret Qualley, Kurt Russell, Emile Hirsch, Dakota Fanning, Bruce Dern, Julia Butters, Mike Moh.
161 minuten, in 138 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden