Hoe ouder de rocker, hoe sappiger de biografie

Wij van de lezersmarkt krijgen maar geen genoeg van de verhalen van oude rockers - zie de papierberg aan rockbio's van dit jaar.

null Beeld Hilde Harshagen
Beeld Hilde Harshagen

Hadden we net gelezen hoe Johnny Cash na een drugsorgie werd gearresteerd in El Paso (Johnny Cash - de biografie, Robert Hilburn), moesten we alweer verder met de 'akelige toestanden' waarin Motörheads Lemmy zoal verzeild raakte met een ons speed in zijn lijf (Lemmy - de definitieve biografie, Mick Wall). En snel verder met de knokpartijen, paniekaanvallen en elektroshocktherapieën van Lou Reed (Lou Reed - Een leven in The Velvet Underground, Howard Sounes) én de sombere bespiegelingen van Phil Collins (Not Dead Yet, Phil Collins). En toen was er bijna geen tijd meer voor de ontboezemingen van Bruce Springsteen, over hoe die bij zijn eerste optredens werd bekogeld met frisbees (Born to run, Bruce Springsteen).

Rockanekdotiek

We kregen dit jaar een onneembare papierberg aan rockbio's te verwerken: vuistdikke pillen van het liefst héél oude rockers, soms zelfs al overleden maar dat maakt niet uit, integendeel zelfs. Het is eigenlijk nooit genoeg: elke snipper aan rockanekdotiek is welkom. De dertigste McCartney-bio? Ja hoor, kom maar door. Op de nieuwe cd van Neil Young zitten we eigenlijk niet te wachten, maar kan iemand misschien nog even een nieuw Young-bio'tje schrijven?

Wat bezielt ons toch, wij van de lezersmarkt? Waarom duiken we onvermoeibaar altijd weer op diezelfde levensverhalen over opkomst, neergang en wederopstanding van ouwe rockers, weliswaar belicht vanuit steeds een ander invalshoekje, maar toch: eeuwige en uit clichés opgetrokken rock-'n-roll-drama's?

Wat hebben we geleerd in 2016?

Het mag dan het jaar van de post-truth zijn geweest, het jaar waarin feiten ondergeschikt leken aan meningen, emoties en flauwekul, maar 2016 heeft ons ook nieuwe inzichten opgeleverd. Dat we gedijen bij minder prikkels bijvoorbeeld, dat oude rockers nooit doodgaan, dat 0 glazen alcohol beter is dan welk ander getal ook en nog 15 andere superinteressante lessen, die we hier allemaal voor u op een rijtje hebben gezet.

Ze maken ons eigen oersaaie kantoorleven natuurlijk wat spannender, die uit steen gehouwen rockgoden. We mogen met Lemmy even ruiken aan de sigarendoos vol amfetamine en coke, én helpen kiezen uit de rij groupies voor zijn kleedkamer: een grote of nu weer eens een kleine? Drugs en seks, daar gaat het om. Daarom doet Lemmy het zo goed. En Lou. En Johnny. Bruce had meer met bier en braadworst, geeft hij toe in zijn bio, maar die maakte natuurlijk weer heel andere opwindende dingen mee, over mensenrechten en zo.

Nooit kom je eens de bio tegen van een jonge rocker. Het levensverhaal van Chris Martin van Coldplay? Nee, bedankt. Anekdotes uit de toerbus van Muse? Gaap. Moderne rockers hebben geen spannend leven, en dat boeit dus niet. Ze gaan op tijd naar bed en doen aan yoga. Moeten ze vooral blijven doen, maar ze mogen het voor zich houden. En daarom vallen we tot het bittere einde terug op de verhalen van de pioniers, de mannen (het zijn bijna altijd mannen) die het rockleven zelf moesten uitvinden, met alle heerlijke ellende van dien.

Lemmy, de ultieme ouwe rocker. Beeld anp
Lemmy, de ultieme ouwe rocker.Beeld anp

Zelfkantverhalen

En dan dus het liefst drugs- en seksellende. Met drugs- en seksverhalen wordt zelfs een wielrenbio een knaller (Mijn gevecht, Thomas Dekker). En daarom ontbreken ook de Nederlandse popbio's in de bestsellerlijsten. Nederlandse rock-'n-roll is nu eenmaal niet zo rock-'n-roll. Toen Herman Brood van het Hilton afsprong, op 11 juni 2001, zag rockend Nederland in dat zo'n drugsleven toch best wel tricky was. Heroïne? Beter afblijven. Ga je dood van. Dan maar geen zelfkantverhalen.

Gelukkig hadden we toch nog één muziekjongen die het verhaal, en dus de drugs en wilde seks, belangrijker vond dan de gezondheid. De gabber-dj Dano uit Amsterdam zoop, snoof en neukte zich een lange weg door het hardcoreleven van de jaren negentig. En toen stortte dat leven in, en moest hij gaan werken in de bouw.

Meer McCartney

Met bio's over Paul McCartney is een boekenkast te vullen. Honderden boeken verschenen over de Beatle en dit jaar kwam er een zoveelste biografie bij, van de muziekschrijver Philip Norman. Stonden daar nog onthullingen in? Zeker. McCartney miste zijn eerste optreden met John Lennon, én een eerste afspraak met manager Brain Epstein, ontdekte Norman. En o ja: de moeder van Pauls vriendin Iris Caldwell kamde zijn beenhaar.

Goed verhaal, en dat werd dit jaar dus wél opgetekend (Wat de fok, ouwe - Het bizarre leven van DJ Dano, Arne van Terphoven). Terugblikkend op zijn bikkelharde gabberleven moet Dano toegeven dat hij in elk neusgat zo ongeveer een Mercedes aan cocaïne heeft zitten. Daarom raakte hij ook aan de grond, en begon hij in zijn huurwoninkje een mislukt bordeel voor 'shemales'.

Kijk, dát willen we lezen. Desnoods in een deel twee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden