Filmrecensie Jij bent mijn vriend

Hoe mooi het ook is een kind te zien groeien: Jij bent mijn vriend mist de zeggingskracht van De kinderen van Juf Kiet (drie sterren)

Hij was al te zien in De kinderen van Juf Kiet, de prachtige, met een Gouden Kalf bekroonde documentaire uit 2016 over een instroomklas voor migrantenkinderen op een Brabantse basisschool. De 6-jarige Branche, afkomstig uit Macedonië, speelde in die film een bijrol. Tussen zijn veelal uit Syrië gevluchte klasgenoten leek hij het enige zorgeloze kind; een vrolijk, charmant ventje op wie alle meisjes verliefd waren.

Dat het ook voor Branche nog niet zo gemakkelijk was, tonen Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster in Jij bent mijn vriend, een spin-off van De kinderen van Juf Kiet. Ongebruikt materiaal was er nog te over, na een jaar lang filmen in de klas van juf Kiet. Het eerste deel van Jij bent mijn vriend wordt ermee gevuld. Opnieuw zien we Haya, Rianne, Jorj en de anderen worstelen met de Nederlandse taal en meteen is weer duidelijk waarom de eerste documentaire over hun klasje zo’n succes was.

De formule van de Latasters – alles op ooghoogte van de kinderen filmen, zonder sturing of commentaar – doet zijn werk. Het blijft ontroerend om de onderonsjes tussen de kinderen te zien: de kleine ruzies en botsingen, de toenaderingspogingen en ontluikende vriendschappen. Over dat laatste gaat het nu vooral. Alles draait dit keer om Branche, die gevolgd wordt vanaf zijn eerste schooldag in Nederland.

Hoewel de kinderen op school alleen Nederlands mogen praten, blijkt Arabisch onderling vaak de voertaal. Lastig voor Branche, die niets begrijpt. Het is aandoenlijk om hem in zijn eentje te zien spelen op het schoolplein, stoer rennend en schreeuwend alsof het hem niets uitmaakt dat hij nog geen vrienden heeft. Ondertussen zoekt hij aansluiting bij de Syrische jongen Ayham. Net als de twee dikke vrienden zijn geworden, verdwijnt Ayham plotseling van school en moet Branche op zoek naar een nieuwe bondgenoot.

Het laatste deel van de film speelt zich ruim een jaar later af, wanneer Branche goed Nederlands spreekt en naar een nieuwe school met Nederlandse kinderen gaat. Tegen die tijd raakt de magie van de methode-Lataster langzaamaan uitgeput. Branche is een charismatische hoofdpersoon en het blijft leuk om naar hem te kijken, maar zijn verhaal – hoe lief en herkenbaar ook – wordt te lang opgerekt. Hoe mooi het ook is Branche te zien groeien: Jij bent mijn vriend mist de precisie en de zeggingskracht van De kinderen van Juf Kiet.

Jij bent mijn vriend

Documentaire

3 sterren

Regie Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster.

77 min., in 25 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden