REPORTAGE

Hoe lang het optreden duurt, weet niemand; de tijd is verschroeid

De mooiste tijd voor een rockband om later op terug te kijken zijn die eerste jaren: veel gigs, zelf sjouwen. De Volkskrant ging met Indian Askin on tour.

Nelson 'Chino' Ayala in de weer met apparatuur, backstage in Bitterzoet in Amsterdam. Beeld Florian Braakman

'Waar is Chino?' Tourmanager Bob Handgraaf loopt over het podium van het Amsterdamse Bitterzoet. De ruimte is leeg, op een wirwar aan kabels, muziekkoffers en instrumenten na en ruikt naar verschaald bier. Vanavond lanceert de band Indian Askin hier zijn debuutalbum Sea of Ethanol. De single Answer was in oktober vorig jaar al Single van de Week bij 3FM-platform 3voor12 en begin dit jaar bombardeerde de Volkskrant de band tot grootste popbelofte voor 2016. 3voor12 ten slotte nam de heren en een dame op in hun talentenlijst De 12van3voor12.

Zo staat Indian Askin op de drempel van de deur die ze zelf met veel kabaal intrapten. Mooi moment om eens poolshoogte te nemen. Het moet nu gebeuren. Roem lonkt, misschien wel een internationale doorbraak.

Tot die tijd moeten frontman Chino Ayala, Ferry Kunst (drums), Jasja J. Offermans (bass) en Bart van der Elst (toetsen) nog gewoon zelf hun spulletjes klaarzetten. Ook voor vanavond.

'Chino?'

Chino is even naar het toilet. Maar dat weet niemand. Ferry pakt intussen een plastic tas uit met een paar handen vol kunstbloemen en nog iets meer handen vol flesjes Flügel. Die zijn voor in de piñata, een ezel van papier-maché in regenboogkleuren, die boven het podium komt te hangen en ergens tijdens het optreden moet worden stukgeslagen, zodat de inhoud in het publiek terechtkomt. 'We wilden hem eerst vullen met poppers', zegt Ferry, 'maar dat is misschien niet zo'n goed idee.'

'CHINO?!'

'Ja-haa!' Vanuit de toiletten komt Chino Ayala de trap op rennen. 'Ik was even pissen, Jesus fucking Christ.'

Signeren bij Bitterzoet. Beeld Florian Braakman

Piñata

Vloekend loopt hij naar het podium. Ayala is 29, maar door zijn jonge voorkomen wil het nog wel eens gebeuren dat hij bij de Lidl geen bier mee krijgt. Razend kan hij daarover worden. 'Ik heb er wel eens flink stennis over geschopt.' Daarom ook die snor, die hem overigens formidabel staat. Ziet hij er ouder uit.

Eigenlijk heet Chino Nelson, maar op de middelbare school koos hij ervoor als Chino door het leven te gaan. Zelfs zijn moeder noemt hem nu zo. Hij is niet de langste; een erfenis van zijn vader, die uit Paraguay komt. Diezelfde Zuid-Amerikaanse genen zijn verantwoordelijk voor Chino's gitzwarte haar, dikke wenkbrauwen, grote donkere ogen en dus die (kom, het mag best gezegd) imposante snor. Het geheel is zo een beetje Frank Zappa, een beetje Adrien Brody en een beetje, welja, Mesüt Ozil.

Chino kijkt meewarig naar de piñata. Het is de bedoeling dat hij die met zijn gitaar stukslaat. 'Ik ga dat echt niet met die oude gitaar doen. Dat is toch belachelijk?' Hij heeft iets natuurlijk cools over zich, een onverstoorbare nonchalance die hem immuun lijkt te maken voor alle chaos en stress die een dag met vijf optredens meebrengt. Ze komen net van een show in de Amsterdamse platenzaak Velvet (hup, spullen inpakken, in de bus naar Bitterzoet, en weer uitpakken) en vanavond, na het optreden in Bitterzoet, speelt Indian Askin op een afterparty voor hun eigen vrienden en familie.

Ferry Kunsts drumstel in opbouw. Beeld Florian Braakman

Van Paard tot Zwarte Cross

Indian Askin is de komende maanden voornamelijk op festivals te zien en te beluisteren. Bijvoorbeeld dit weekeinde op het Gaellus Open Air in Tienray, of 28/5 op Dauwpop en later in de zomer op Zwarte Cross. Vanaf oktober treden ze met hun Piñata Disco Derby Tour op in onder andere Het Patronaat in Haarlem, Het Paard van Troje in Den Haag en in Rotown in Rotterdam.

Gangmaker

Ferry (28) is ondertussen maar even op de grond gaan liggen. De drummer is de gangmaker, die als een Tasmaanse duivel heen en weer rent, grappen maakt en in een constante staat van overdrive lijkt. Helemaal aan de zijkant van het podium staat toetsenist Bart achter het orgel. Hij heeft halflang haar en draagt een zwarte coltrui, wat hem - in combinatie met dat orgel - een soort seventies rock 'n' rollgeloofwaardigheid meegeeft. Bart is pas 19 ('ik ben denk ik wel uit de puberteit') en wordt daar door de andere bandleden nog wel eens mee gepest. Dan luisteren ze naar 'oude' liedjes en vragen ze of Bart het kent. Laatst wist hij niet wie Limp Bizkit was.

Na de soundcheck is het tijd om te gaan eten. Ondanks de aansporingen van tourmanager Bob spelen de vier nog even door. Aan de andere kant van de zaal kijkt Indian Askins bandmanager ontspannen toe vanaf een bankje. Met zijn strakke zwarte broek en glimmende zwarte schoenen zou hij zelf in een rockband niet misstaan. Dat klopt wel, want het is Dennis van Leeuwen, ex-gitarist van Kane. Als een oude wolf maakt hij zijn welpen wegwijs in de wereld van de Nederlandse rock 'n' roll. Hij regelt optredens, zorgt dat ze gezien worden, leert hun wat ertoe doet bij een optreden (dat het bijvoorbeeld niet zozeer belangrijk is hoe je zelf vindt dat het klinkt, maar hoe het publiek vindt dat het klinkt) en hoe en wanneer je een cadeau gekregen fles champagne opent. 'Die moet je meenemen het podium op, is leuk, joh.'

Het was liefde op het eerste gezicht. Van Leeuwen had Chino een keer zien optreden in Trouw. 'This song goes exactly like this', had Chino aan het begin van een liedje gezegd. Van Leeuwen wist toen genoeg. Hij herkende de echte performer, de onnavolgbare frontman; hij kan het gevoel niet beter omschrijven dan dat dit iets bijzonders was.

Toetsenist Bart van der Elst en frontman Chino. Beeld Florian Braakman

Sea of Ethanol

Over het debuutalbum schreef Gijsbert Kamer in de Volkskrant: 'De band rond zanger-gitarist Chino Ayala heeft een warm akoestisch, tegelijk licht psychedelisch geluid.(...) Alles aan Indian Askin is verder goed en smaakt naar veel meer: een mooi eigen, vol geluid, waarin de fijne bestanddelen knap samenvallen.'

Vedette Chino

Maar Chino moest ook nog veel leren, zag Van Leeuwen, in het optreden voor publiek. Leren met zijn eigen chagrijn om te gaan, contact te maken met het publiek. 'Dit nummer gaat over niemand die hier is', had Chino bij een ander optreden geroepen. Kan best, zo'n opmerking, maar hier was de timing verkeerd: je moet eerst een verbinding hebben met je publiek.

Chino is de spil van Indian Askin, Van Leeuwen vergelijkt hem met de vedette in een voetbalteam in wiens aanwezigheid de rest het beste uit zichzelf haalt.

'Bart, eten, klaar!', maant Bob de jonge toetsenist uiteindelijk tot stoppen. Even later zit iedereen aan een lange tafel bij het Mexicaanse restaurant aan de overkant van de straat en werken ze in een maagzweer veroorzakend tempo burrito's naar binnen. 'Vet zin in!' Bassiste Jasja Offermans trommelt op tafel en geeft Chino een high five.

Voordat ze bij Indian Askin kwam, studeerde Jasja basgitaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Ze is zenuwachtig, maar lijkt zich vooral zorgen te maken over wie ze nou op de gastenlijst moet zetten vanavond. 'Ron, Gijs, Wessel?'

Bassiste Jasja J. Offermans. Beeld Florian Braakman

Brak

Chino eet met lange tanden. Hij voelt zich brak. Niet van de drank hoor; hij lag gisteravond gewoon netjes op tijd in bed. Chino is moe van alle optredens van de afgelopen dagen. 'Ik had vandaag meer zin om naar de keuken te gaan. Sapje drinken, beetje lullen met de serveerster.' Met 'de keuken' bedoelt hij dan de keuken van eetcafé De Gevulde Koe, waar hij met Ferry werkt. En waar ze, omdat het niet meer lukte hun diensten te ruilen, morgen gewoon weer geitenkaassalades moeten maken. Chino is lui, vindt hij zelf tenminste. 'Ik doe iets en dan ben ik al moe.'

Na het eten wordt buiten gerookt. Er wordt de hele dag door gerookt. Voor het eten, na het eten, tijdens het stemmen, tijdens het omkleden, op het toilet, tijdens het opbouwen, tijdens het afbreken.

In de kleedkamer, een hokje met bekladde deuren en wanden waarin ternauwernood een lange bank past, krioelen bandleden en aanhang langs en door elkaar heen. Jasja doet zonder gêne een netpanty aan die een vriendin nog even snel kwam brengen en Chino verruilt zijn T-shirt voor een zwart overhemd met zwarte stropdas. Op de vloer een plas bier van een omgevallen flesje. De sinaasappels en appels die klaarliggen blijven onaangeroerd. 'Ik ben wel een beetje zenuwachtig', zegt Jasja, 'maar ik weet dat we het kunnen.' Bart heeft niets anders zwarts bij zich en speelt dus straks, in de hitte van een volle club en podiumverlichting, gewoon in die coltrui. Ook hij is gespannen. 'Het is even wat anders dan in een halfvolle zaal in Nijmegen staan.' Chino lijkt nergens last van te hebben, hij hangt achterover op de bank en rookt.

Bart van der Elst. Beeld Florian Braakman

Tijd is verschroeid

Als laatste gaat hij naar beneden, de trap af richting kelder, de bescheiden catacomben van Bitterzoet in, onder de concertzaal door, langs een voorraadhok, door een wirwar aan gangetjes, om uiteindelijk weer een trap naar boven te gaan, weer door een gang, een deur door die aan de zijkant van het podium eindigt en dan natuurlijk het podium op.

Bitterzoet verandert al snel in de verbrandingsmotor van een opstijgende Boeing. Chino ramt op zijn gitaar, schreeuwt in zijn microfoon; Ferry mept als een muppet onder invloed van speed op zijn drumstel, trekt halverwege het optreden zijn shirt uit en doet de rest van de show in zijn blote, harige bast. Bart bespeelt in eerste instantie keurig zijn orgel, maar ergens verandert het spelen in beuken en het beuken eindigt in Bart die, staand op het instrument, het orgel met zijn voeten bedient. In die coltrui.

En Jasja; haar aanslagen op de bas dreunen door de zaal, ze zweet, gaat volledig in de muziek op en als je naar haar gezicht kijkt, zie je dat ze is vertrokken, opgestegen. Het is muziek met het hoogste octaangehalte, waarbij een energie vrijkomt die de stofwisseling van iedere aanwezige doet versnellen. Hoe lang het optreden duurt, weet niemand. Misschien niet eens een uur, misschien een half uur, of juist anderhalf uur; de tijd is verschroeid.

Drummer Ferry Kunst backstage in Bitterzoet. Beeld Florian Braakman

Toegift

Er is een laatste nummer en een toegift. Chino trekt de piñata (gewoon met zijn handen) naar beneden, rukt hem uit elkaar en gooit de flesjes de zaal in. Dan, badend in het zweet, loopt hij het publiek in, bespeelt zijn gitaar achter zijn hoofd, gaat te midden van iedereen op de grond liggen, staat weer op, strompelt terug naar het podium, struikelt, sleept zijn gitaar over de grond, valt er overheen, pakt de gitaar weer op, laat hem weer vallen en sleept zichzelf uiteindelijk, omgeven door een oceaan van overstuurde feedback, van het podium, gaat de nooduitgang door en verdwijnt in de krochten van Bitterzoet.

Chino is er nog niet. Hij had zijn fiets aan die van iemand anders vastgeketend en nou ja, daarom moest hij nu dus komen lopen naar zijn werk. 'Pfff.' Ferry zucht. In een zwarte koksbuis en met zijn haar in een knot staat hij uien te snijden in de keuken van De Gevulde Koe. Het is zondagmiddag, een uur of vier. Na Bitterzoet was er nog een optreden op de afterparty in Amsterdam-Noord. En daarna nog een afterparty bij Ferry thuis. 'Ik lag er vanochtend om half 11 in. Chi om negen uur.'

Ah, daar zal je hem hebben. Hinkelend komt Chino het trapje naar de keuken af. 'Een half uur gelopen', moppert hij, zonder iemand gedag te zeggen. 'Het kutste halfuur uit mijn leven.'

Vanuit een raam valt daglicht op het roestvrijstalen werkblad in de keuken. Een koksmes ligt klaar, naast een dikke houten snijplank. Chino leunt met zijn ellebogen op het aanrecht. 'Nu lekker palmharten snijden. Zin in.'

Drummer Ferry Kunst en Jasja Offermans. Beeld Florian Braakman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.