Bericht uit Venezuela

Hoe krijg ik zonder stroom mijn verhaal naar de krant?

Foto gemaakt tijdens de derde dag van een grote stroomstoring in Venezuela, waardoor een groot deel van het land uiteindelijk een week zonder stroom zat. Caracas, 10 maart 2019. Beeld AFP

Als ik op het vliegveld van Caracas land, zit Venezuela al ruim 24 uur zonder stroom. Het is eind maart. ‘Wat kom je doen?’, vraagt de mevrouw van de paspoortcontrole terwijl ze verveeld door mijn paspoort bladert. ‘Ik ben journalist’, zeg ik en wijs haar op mijn visum. ‘Er is hier geen elektriciteit’, zegt ze. Het klinkt alsof ze vindt dat het mijn schuld is.

De vrouw maakt met haar telefoon een foto van mijn visum, opent WhatsApp en verstuurt de foto. ‘Mijn chef heeft op kantoor een generator’, verklaart ze. ‘Hij gaat je in het systeem zetten.’ Haar lange en uitbundig versierde nagels tikken op het beeldscherm van de telefoon. ‘Ik heb geen bereik’, zegt ze. ‘We moeten wachten.’ Ik knik begripvol.

Ik heb me enigszins voorbereid op de situatie. In mijn tas zit een externe batterij die mijn telefoon drie keer helemaal kan opladen. Verder heb ik een zaklamp bij me, en zelfs kaarsen. Mijn hotel heeft een generator, maar je weet maar nooit. ‘Help me alsjeblieft herinneren dat ik een aansteker koop’, zeg ik tegen taxichauffeur Lewis als ik eindelijk in de auto zit. Lewis kijkt verlekkerd naar de kaarsen. ‘Die kosten deze dagen zeker tien dollar per stuk.’

’s Avonds tref ik mijn hotel in duisternis. ‘Onze generator hapert’, erkent de receptionist. Ik heb geen aansteker kunnen bemachtigen, want vrijwel alle winkels waren dicht. Zonder stroom werken de pinapparaten immers niet, cash geld is al tijden niet te krijgen. Maar de receptionist heeft ook goed nieuws. ‘We zetten onze watertank om negen uur open’, vertelt hij. ‘Dan is er een half uur water.’

De volgende ochtend sta ik vroeg op om bij daglicht mijn reportage over Caracas zonder stroom en water te tikken. Als het restaurant opengaat, volgt een nieuwe teleurstelling: zonder stroom doet ook de koffiemachine het niet. De ober ziet de wanhoop in mijn ogen. ‘We hebben in de keuken koffie gezet voor onszelf, met kokend water in een sok’, zegt hij op fluistertoon. ‘Het was een schone sok’, verzekert hij. ‘Dus als je wilt...’ Ik wil.

Als het tijd is mijn verhaal naar Amsterdam te mailen, is er nog altijd geen stroom en dus geen wifi. Ook het netwerk van mijn telefoon ligt plat. Een van de receptionisten heeft een andere provider en ik mag mijn computer aan haar 3G verbinden. Maar het signaal is te zwak. Dan bel ik via haar WhatsApp naar de redactie. ‘Lees je verhaal voor’, zeggen ze daar. ‘Dan typen we hier mee.’

Ook dat mislukt, de verbinding is te slecht. Ik denk aan de mevrouw van de paspoortcontrole en maak foto’s van de tekst op het beeldscherm van mijn computer. De receptionist begint zich inmiddels een beetje te ergeren aan mijn intensieve gebruik van haar telefoon. ‘Nog heel even’, zeg ik. Het lukt me de drie foto’s te appen, en met uitgebreide dankbetuigingen geef ik de telefoon terug.

Anderhalve dag later is de generator gerepareerd, de indringende dieseldampen die het apparaat door de gangen van het hotel verspreidt neem ik graag voor lief. De rest van de stad is ’s nachts nog altijd in donker gehuld, overdag lopen overal wanhopige mensen met jerrycans op zoek naar water. Ik voel me bevoorrecht en machteloos. Bij gebrek aan een beter idee doe ik Lewis mijn kaarsen cadeau. Ik hoop maar dat hij een aansteker heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden