Recensie Muziek

Hoe kan het toch dat de prachtige liedjes van Robert Forster al decennialang zo’n klein gehoor vinden ★★★☆☆

Net als zijn andere soloplaten is ook deze nieuwe van de Australiër Robert Forster weer mooi. En net als altijd kun je daaraan toevoegen: maar met Grant McLennan was het allemaal nog mooier geweest.

Robert Forster Inferno

Dan bedoelen we de platen die Forster en McLennan maakten als The Go-Betweens, in de jaren tachtig een van die puike gitaarbands die meer goede kritieken kregen dan ze platen verkochten. McLennan overleed in 2006, dus Forster moet het al jaren zonder hem doen. We blijven zijn werk koesteren, al zal hij opnieuw geen zieltjes winnen met zijn diep melancholieke, ingetogen gitaarliedjes op Inferno . Die donkerbruine stem biedt nog altijd troost en dat lekker dreinende Velvet Underground-gitaartje geeft het album pit op een moment dat we even wegzakken in onze overpeinzingen hoe het toch kan dat zulke mooie liedjes al decennialang zo’n klein gehoor vinden.

Pop

★★★☆☆

Robert Forster

Inferno

Tapete Records

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.