Column Pics

Hoe feitjes over Hollywoodschandalen zaken in een ander daglicht kunnen stellen

Virginia Rappe (1915). Beeld Getty Images

De afgelopen zomer heb ik veel nagedacht over Virginia Rappe. Als u haar al kent, dan is het van wat ‘het eerste misbruikschandaal in Hollywood’ wordt genoemd. In 1921, een paar dagen nadat zij tijdens een feestje op een hotelkamer was beland met de dikke komiek Roscoe ‘Fatty’ Arbuckle, stierf ze aan een gescheurde blaas.

Over wat zich op die hotelkamer precies heeft afgespeeld, doen al bijna honderd jaar speculaties de ronde: Rappe zou zijn verkracht met een cola- dan wel champagnefles, of met ijs, of Fatty was gewoon te dik, of te groot geschapen. Casting couch gone wrong, misschien? Er volgden drie rechtszaken waarbij Arbuckle uiteindelijk werd vrijgesproken. Desalniettemin kostte de zaak zijn carrière.

Deze zomer dook filmhistoricus Karine Longworth in de zaak voor haar fantastische podcast You Must Remember This, waarin ze minutieus Hollywoodgeschiedenissen uitpluist. In de nieuwste serie afleveringen neemt ze het invloedrijke, bekendste gossipboek Hollywood Babylon (1983) als leidraad: ze factcheckt de sensationele verhalen die de Amerikaanse schrijver Kenneth Anger optekende op basis van geruchten, (roddel)bladen en een snufje fantasie.

Dat factchecken is sowieso leuk, want je realiseert je weer eens te meer dat eigenlijk alle feiten uit Hollywood gekleurd zijn. Memoires, persberichten, officiële verklaringen, interviews: er is altijd iemand met belangen. Daarbij: wat zich eenmaal in het collectieve geheugen heeft vastgezet, laat zich nog maar moeilijk bijstellen en een zwart-witverhaal blijft beter hangen dan talloze nuances.

Vooral de vrouwen zijn bij Anger kwade geniën, zo blijkt bij bestudering. Hoe krachtiger, hoe verdachter. Het verhaal van Dorothy Davenport, die over de rug van haar overleden man carrière maakte? Dat ligt genuanceerder. Mabel Normand een cokeverslaafde schandaaltjesmagneet? Ze was ook de vrouw die bekendstond als ‘de vrouwelijke Charlie Chaplin’, die in meer dan tweehonderd (grotendeels verloren gegane) films speelde, die als eerste een titelsong uitbracht bij een van de door haar geregisseerde films.

Van Rappe bleek ik een hardnekkig vertekend beeld te hebben, neergezet door de roddelpers en geconsolideerd door Anger en serieuzere schrijvers: dat van niksig, sletterig modelletje met acteerambities. Dankzij Longworth weet ik nu dat ze ten tijde van haar dood een carrière als (voor die tijd) supermodel achter de rug had en dat ze jaren eerder al gold als stijlicoon met een eigen modelijn, wier hoeden veel opzien baarden; Longworth keek verder dan Rappes reputatie van slet of slachtoffer.

Wat er op die hotelkamer is gebeurd, zullen we waarschijnlijk nooit achterhalen. Nu bijvoorbeeld kleurt de zaak-Weinstein de blik: iets wat Longworth erkent én waar ze voor waarschuwt. Maar de rehabilitatie van Rappe – en vele andere vrouwen - is op zijn plaats; het werd na honderd jaar weleens tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.