Hoe de Nederlandse kinderserie De Ludwigs een Amerikaanse hit werd

De serie moest stroken met het clichébeeld dat de Amerikanen van Nederland hebben

Zelden vertoond: een Nederlandse jeugdserie die een internationale hit wordt. De schrijvers vertellen.

Het Nederlandse De Ludwigs, met (midden) Bastiaan en Tooske Ragas, ging in 2016 in première bij Nickelodeon.

Toen Melle Runderkamp en Reint Schölvinck, twee bevriende scenaristen, hun pitch voor een nieuwe Nederlandse kinderserie inleverden bij Nickelodeon, verwachtten ze er nooit meer iets van te horen. Zo gaat het meestal.

Dat was in april 2014. Producent Blooming Media was een van de acht bedrijven die door Nickelodeon waren uitgenodigd voor de pitch voor een nieuwe, dagelijkse Nederlandse jeugdserie. Rogier Visser van Blooming moest aan Runderkamp denken als scenarist. Zou het niet leuk zijn iets met pleegkinderen te doen, opperde hij. Runderkamp belde Schölvinck en tien minuten later was er een idee.

Schölvinck: 'Ik dacht: laten we iets als Home Alone doen. De pleegouders zijn weg. De kinderen alleen thuis.'

Runderkamp: 'Ik dacht op dat moment aan Ravioli, een Duitse kinderserie, waarin de ouders op vakantie gaan en geld achterlaten. De kinderen besluiten twee pallets ravioli te kopen voor heel weinig geld en de rest aan leuke dingen uit te geven.'

Schölvinck: 'Dus die ouders zijn rijk, besloten we. En de pleegkinderen wonen in een mooi groot huis. Ze mogen tegen niemand zeggen dat hun pleegouders weg zijn, want dan haalt de kinderbescherming ze uit elkaar. En dat willen ze niet.'

De Ludwigs noemde het tweetal de serie, want dat klonk adellijk en mysterieus. Drie dagen later leverden Runderkamp en Schölvinck, in samenwerking met Blooming Media, een paar kantjes in over het verhaal en de personages. Dat was het dan, dachten ze. Een paar honderd euro verdiend - prima.

Een half jaar later ging de telefoon: Rogier Visser, van Blooming Media. Goed nieuws, zei hij. Nickelodeon was enthousiast over het idee. De internationale leiding was zelfs zo enthousiast dat ze er niet alleen een Nederlandse, maar meteen een Amerikaanse serie van wilden maken.

Melle Runderkamp en Reint Schölvinck

Melle Runderkamp (links), die ook deel uitmaakt van het Volkskrant-columnistenduo De Betrouwbare Mannetjes, schreef mee aan de televisieseries Verborgen Gebreken (Net 5), Het Schnitzelparadijs (BNN) en Voetbalvrouwen (RTL 4) en de films Familieweekend en Black Out. Reint Schölvinck (foto rechts) werkte als scenarist mee aan de series Het Huis Anubis (Nickelodeon), Vrijland (KRO), Moordvrouw (RTL 4), Flikken Maastricht (Avrotros) en Van God Los (BNN) en de film Bon Bini Holland.

Hunter Street

Nu, in 2017, kunnen ze zonder overdrijving stellen dat hier iets gebeurde dat nog nooit eerder is voorgekomen: een Amerikaanse serie gemaakt door Nederlanders. Geen remake, maar een originele Nederlandse productie.

En zo ging het: het scenario schreven Runderkamp en Schölvinck in het Engels. Nadat ze waren goedgekeurd, werden de scripts vertaald naar het Nederlands. Eerst werd de Nederlandse serie gemaakt, De Ludwigs, en uitgezonden vanaf mei 2016. Direct na die draaidagen werd, met deels dezelfde cast en crew (zoals acteurs Tooske Ragas, Kees Hulst en Cees Geel, en regisseurs Erwin van den Eshof en Hans Somers), dezelfde decors en wat aangepaste scripts, de Amerikaanse versie opgenomen. Sommige acteurs moesten dus vlak na elkaar precies dezelfde scènes draaien.

Eind maart - bijna drie jaar nadat Runderkamp en Schölvinck het idee hadden bedacht aan de telefoon - ging Hunter Street, zoals de Amerikaanse versie was gaan heten, in première. Met een gemiddelde van 1,3 miljoen kijkers deed de serie het goed, vond Nickelodeon. Zo goed, dat inmiddels een tweede seizoen is besteld; nu in productie. De serie wordt in honderd landen op vier continenten vertoond, gedubt of ondertiteld.

De Amerikaanse variant: Hunter Street.

Cultuurverschillen

In al die landen kijken kinderen dus naar een gezin van pleegkinderen in een Amsterdams grachtenpand dat ook dienst doet als museum. De ouders verdwijnen, waarna een mysterieuze zoektocht volgt die de kinderen langs Nederlandse kunst en geschiedenis leidt. Het is deels comedy, deels soap en deels avontuur.

De vertaling van een Nederlands script naar een Amerikaanse serie legt menig cultuurverschil bloot, vertellen Schölvinck, Runderkamp en Visser. In het kort: voor de Amerikanen moet de wereld braaf, correct en ongevaarlijk zijn voor kinderen.

Runderkamp: 'We merkten in alles dat we met een groot merk te maken hadden. It's not Nick, zeiden ze dan.'

Visser: 'Dat ging vaak over details. De namen van de personages en zelfs het behang van de set.' Runderkamp: 'De serie moest ook stroken met het clichébeeld dat de Amerikanen van Nederland hebben. We hadden als locatie een landhuis bij Zeist bedacht, maar dat zei de Amerikanen niets.'

Schölvinck: 'Waarom niet Amsterdam, zeiden ze. Nederland ís Amsterdam voor hen.'

Runderkamp: 'De Amerikanen wilden dat de politie op jetski's door de grachten varen. We hebben uitgelegd dat het hier niet zo werkt. In de openingsscène brengt een jongerenwerker hoofdpersoon Max naar het gezin. Ons idee was dat hij in een busje rondjes over de grachten zou rijden, omdat hij geen parkeerplek kon vinden. Maar de Amerikanen zeiden: Amsterdam is fietsen. Dus hij moest achterop de fiets, wat nergens op slaat.'

Fietshelmpjes

Visser: 'Het grappige is: dan zitten ze dus op die fiets en moeten ze in de Amerikaanse versie helmpjes op. Als een jonge kijker zonder helm gaat fietsen en valt, kunnen ouders namelijk zeggen: Nickelodeon heeft het slechte voorbeeld gegeven.'

Runderkamp: 'In de Nederlandse versie mochten we meer onze gang gaan. Dat passen we later wel aan, zeiden de Amerikanen dan. We kunnen ons hier gewoon meer veroorloven.'

Schölvinck: 'In de Nederlandse versie geven de pleegbroertjes elkaar een knuffel. Is dat niet raar, zeiden ze in Amerika. Hè, hoezo? Ik vind huggen juist heel Amerikaans. Maar als twee jongens dat doen, kennelijk niet.'

Zonder helm en achterop de fiets in De Ludwigs.
Fietshelmpjes in het Amerikaanse Hunter Street.

Visser: 'In de eerste aflevering komt Max aan bij z'n nieuwe pleeggezin. De moeder slaat een arm om hem heen en zegt dat hij mag blijven. In de Amerikaanse versie staat ze met haar armen over elkaar in de deuropening.'

Runderkamp: 'De suggestie van een ouder persoon die een vreemd kind aanraakt, is al te erg. Het gaat vaak om nuances die wij niet begrijpen. Iets anders: de pleegouders moesten van adel zijn, hadden we bedacht, maar dat interesseert de Amerikanen niet, die hebben geen adel. Bovendien moet alles egalitair zijn. Het is extreem politiek correct.'

Visser: 'Nickelodeon had ook onderzocht hoe kinderen de serie beleefden. Velen zeiden: het is veel te zielig dat de ouders weg zijn.'

Runderkamp, lachend: 'Wat moeten we daarmee? Kinderen hebben geen dramatisch besef en begrijpen niet dat zo'n gevoel van verontrusting erbij hoort. Daarom blijf je kijken! Dat begreep Nickelodeon wel.'

Schölvinck: 'Soms was de feedback van Nickelodeon erg goed. Oorspronkelijk was het idee dat in aflevering 2 de ouders verdwijnen. Toen zei Nickelodeon: leuk, maar dan al halverwege de eerste aflevering. Nu is het meteen: hé kijk, wat een leuk groot bij elkaar geraapt gezin. En dan: hoppa, ouders weg! Zo zit je er meteen in.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.