Hoe De Jeugd interviewers het leven zuur maakt

Een interview maken met De Jeugd geldt onder journalisten als een rotklusje. Je wordt in de maling genomen en afgezeken waar je bij staat. 'Je kan wel bijdehand gaan doen, maar dan maak je het alleen maar erger.' De Jeugdtrauma's van vier frontsoldaten.

De Jeugd van Tegenwoordig bij Lowlands.Beeld ANP

'Wat sommige collega's meemaken in Syrië, is voor ons popjongens een interview met De Jeugd van Tegenwoordig', zei een popjournalist pas geleden met enig gevoel voor ironie. Deze uitspraak heeft een kern van waarheid; iedereen die De Jeugd met microfoon, bandrecorder of blocnote benadert, moet zijn borst natmaken. Vier ervaringsdeskundigen luchten hun hart.

Michiel Veenstra, presentator op 3fm, interviewde De Jeugd geregeld: 'Onder dj's is het altijd wel een onderwerp van gesprek: hoe pak je ze aan? En op festivals vroeg iedereen zich af: wie heeft er dienst? Want een populair klusje is het niet, om ze te interviewen. Op een gegeven moment had Giel er wel handigheid in, maar ja, die is ook niet altíjd beschikbaar.'

Marcel Langedijk interviewde De Jeugd in 2011 voor Playboy: 'Ik volg ze sinds hun eerste plaat, ik vind ze echt hartstikke goed. En de hele redactie van Playboy vond ze ook hartstikke goed. Maar in het blad hadden we ze nog nooit gehad. Want wat móét je met die jongens? Elk interview dat we elders met ze lazen, liep uit op onzin en gezeur. Verveelde jochies die er vooral veel plezier in schiepen om de dienstdoende journalist het leven zuur te maken.'

Paula van den Elsen, documentairemaakster, maakte De Formule, een tv-portret van de groep: 'Als je grappiger of gevatter wil zijn, maken ze je genadeloos af. Die jongens begrijpen elkaar met een half woord. Er zit een soort absurde humor in ze, waarbij jij onmiddellijk de buitenstaander wordt. Je wordt in de maling genomen voordat je het doorhebt, dat is het onderwerp van hun lol.'

Verveling

Langedijk: 'Bij hun derde plaat hielden we toch maar een interview. Samen met mijn collega Danny Koks hadden we afgesproken in Café Amsterdam. We wisten feitelijk alles van ze, konden de cd's woordelijk meezingen, onze insteek was: gezellige middag, wat eten en wat drinken, kijken waar het naartoe gaat. Dat bleek een misvatting van grote proporties te zijn. Vanaf het begin straalden ze alleen maar verveling uit: 'Begin maar met je eerste vraag.' Dat wil je van geen enkele geïnterviewde horen en helemaal niet van jongens met wie je enige verwantschap denkt te voelen. Het werd al snel bijzonder ongemakkelijk, ze waren ons gewoon aan het afzeiken. De hele tijd onderling grappen maken die wij niet begrepen. Misschien was het wel onze eigen schuld, maar het is een van mijn beroerdste interviewervaringen.'

Pieter Klok portretteerde ze in 2009 voor Volkskrant Magazine: 'Ik meldde me in een loods in Amsterdam-Noord, om te kijken wat ze daar aan het doen waren, ik ging ze volgen. Het enige wat ik voorgeschoteld kreeg, was absurdistisch theater. Elke vraag ketste af op een muur van onwil. Zomaar wat roepen, en dat de hele tijd. Wel uitermate geestig, trouwens. Ik ben misschien wat traditioneel, maar het werd me al vrij snel duidelijk dat ik daar geen verhaal mee kon maken. Met alleen dat absurde heb je geen spanningsboog. Ik heb ze toen alle drie apart geboekt en die gesprekken door elkaar gevlochten.'

Van den Elsen: 'Bas Bron zal interviews vermijden als dat kan. Als ik probeerde hem te strikken, had hij wat anders te doen, kwam het niet uit, ontweek hij het gesprek. Maandenlang. Uiteindelijk was hij er eerlijk in: 'Ik zie het nut er niet van in om te praten, ik ga toch niets zeggen wat ik niet al tegen andere mensen heb gezegd.' Dat bedoelt hij niet lullig, maar hij wíl dat niet. Als ze met z'n allen zijn, gaat hij er wel eens bij zitten, en als het over muziek gaat, zegt hij een of twee dingen, maar meer niet. Een paar keer heeft hij me in de studio toegelaten, maar dan was het ook klaar en vond hij dat hij alles had gegeven.'

Treiteren

Michiel Veenstra: 'In 2009 deed ik voor de tv verslag van het Dour-festival in Wallonië. Het was een van mijn eerste tv-klussen. Ik stelde braaf mijn eerste vraag: 'Wat doet De Jeugd hier, op een Franstalig festival?' Waarschijnlijk had het geen ene fuck uitgemaakt wát ik had gevraagd, ze begonnen meteen met treiteren. Ik raakte steeds de weg kwijt. Sloeg ik een serieuze toon aan, dan begonnen zij te kutten. Ging ik kutten, dan zeiden ze: 'Wat zit jij nou populair te doen?' Pepijn liep op een gegeven moment weg, ze boden me een fles wodka aan tegen de spanning. Het zweet brak me uit. Ik begon woorden te verhaspelen. Ik dacht: 'Als ik hier tenminste maar íéts uit kan krijgen dat lijkt op een samenhangende vraag met dito antwoord, kunnen we er in de montage iets mee.' Maar zelfs dat lukte niet. Zij: 'Doe maar rustig jongen, wat wou je zeggen?' Kwam ik met een vraag, zeiden zij: 'Écht? Wou je dát vragen?' Je bent een speelbal, een muis die door een kat is gevangen. En je hebt geen idee wanneer het stopt. Op de radio zou je kunnen roepen: 'Oké, dit heeft geen zin!' En je start een plaat. Maar met een cameraploeg sta je daar maar, wanhopig te proberen er nog iets van te maken. Ik had het gevoel dat ik op een schip zat dat brandend ten onder ging in een kolkende zee, terwijl ik geen idee had hoe ik het vlot moest trekken.'

Van den Elsen: 'Dít is gewoon hoe ze met elkaar omgaan. Ze zijn de laatste jaren wel wat veranderd, het zijn geen pubers meer. Het idee dat er geen fatsoenlijk gesprek met ze te voeren is, dat klopt niet.'

Veenstra: 'Ze zijn wat rustiger, alhoewel er laatst weer een interview op internet zwierf dat een ouderwets gezellige slachtpartij was. De interviewer wilde populair doen: levensgevaarlijk. De ervaren interviewers hebben ook tactieken verzonnen, inmiddels. Mijn collega Roosmarijn Reijmer heeft een handige: als zij ze gezamenlijk interviewt, zorgt ze dat ze maar twee microfoons ter beschikking heeft. Ze zet Willie bij zich, die ze kent omdat ze samen Lowlands presenteren en dan laat ze de andere drie jongens met één microfoon doen. Dan breek je het front, en dat helpt!'

Langedijk: 'Twee weken na ons mislukte gesprek stond er in Viva een interview met Willie Wartaal waarin hij álles over zijn jeugd vertelde. Hij ging helemaal los, een fantastisch interview. Wij balen: we hadden ze toch gewoon een op een moeten spreken.'

Klok: 'Je voelt jezelf een humorloze sukkel. Het jongetje op het schoolplein dat de code van de coole jongens niet kent. Dat de verkeerde schoenen aan heeft en de verkeerde woorden gebruikt. Je kan wel bijdehand gaan doen, maar dan maak je het alleen maar erger. Als je De Jeugd interviewt, word je met al je onzekerheden geconfronteerd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden