Holland Festival Associate artists

Hoe de introductie van ‘associate artists’ het Holland Festival in één klap opwindend maakt

The Head & the Load, één van de nieuwe werken van William Kentridge Beeld Stella Olivier / Ruhrtriennale

En wat voor kunstenaars: de Zuid-Afrikaanse beeldend kunstenaar en muziektheatermaker William Kentridge en de Congolese choreograaf en storyteller Faustin Linyekula. Niet eerder in zijn recente geschiedenis toonde het festival zoveel lef, smoel, kleur en politiek bewustzijn. 

Eerlijk? Ja, het Holland Festival bood altijd al internationale topkunst. Oud-directeur Pierre Audi maakte het festival deftig: het is aan hem te danken dat grote namen uit het internationale podiumkunstencircuit, zoals Anne Teresa de Keersmaeker, Peter Brook en Robert Wilson, zich keer op keer liefdevol aan het (financieel relatief kleine) festival verbinden. Zijn opvolger, Ruth Mackenzie, maakte het festival modern. Zij zette belangrijke stappen in de richting van digitalisering, democratisering voor nieuwe publieksgroepen en een grotere maatschappelijke relevantie. Ondanks die accentverschillen biedt elke editie zo zijn eigen pareltjes: fijne verrassingen naast bizarre mislukkingen die nog jarenlang een goed verhaal opleveren (zoals de 35 liter nepbloed op toneel bij de Fransman Vincent Macaigne, editie 2012). Maar opwindend? Nee, zo had ik het nooit gezien. Belangrijk ja, kwalitatief hoogwaardig: altijd, onmisbaar voor de liefhebber van internationale podiumkunsten - absoluut. Maar het Holland Festival, dat bleef toch altijd een beetje chic en keurig, en in zijn formule ook wel enigszins voorspelbaar. Tot dit jaar.

Dit jaar werkt het festival voor het eerst met ‘associate artists’: een of twee kunstenaars die zich voor een editie aan het festival verbinden. Binnen de programmering staat hun werk centraal, maar ook dat van kunstenaars aan wie zij artistiek verwant zijn. Het festival was zo slim hiervoor nu twee Afrikaanse kunstenaars te vragen: de Zuid-Afrikaanse beeldend kunstenaar en muziektheatermaker William Kentridge en de Congolese choreograaf en storyteller Faustin Linyekula. Beide artiesten leiden in hun land van herkomst een kunstcentrum en opleidingsinstituut en brengen in hun gevolg een aantal interessante jonge makers mee. Politiek bevlogen makers ook, want vraag je kunstenaars uit deze landen, dan vraag je aandacht voor apartheid, racisme, onderdrukking en kolonisatie. Die thema’s staan centraal in onder meer Kentridges The Head & The Load en in Linyekula’s Congo, maar meer nog in het werk van hun pupillen, zoals Djino Alolo Sabin en Jeannot Kumbonyeki, dat twee weken lang te zien is in theater Frascati. Het festival biedt daarnaast een goed doordacht, maatschappelijk relevant randprogramma, met onder meer aandacht voor de invloedrijke zwarte schrijvers Édouard Glissant en James Baldwin. Niet eerder in zijn recente geschiedenis toonde het festival zoveel lef, smoel, kleur en politiek bewustzijn. 

Ook verheugend: de omstreden festivallieveling en Spaanse furie Angélica Lidell is terug en spreekt zich via Nathanial Hawthornes The Scarlett Letter uit over seksisme en feminisme – dat andere grote gespreksonderwerp van vandaag. En dan is er nog Aus Licht, de krankzinnige megalomane operamarathon van Karlheinz Stockhausen, waarmee een langgekoesterde droom van oud-directeur Pierre Audi in vervulling gaat. Zo brengt deze editie van het Holland Festival verleden en toekomst samen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden