Hoe Dan Pearce als laatbloeier doorstootte naar de dance-top

Amsterdam Dance Event

Dan Pearce legde jarenlang pijpen in de grond, nu is hij als Eats Everything een van de grootste rond reizende dj's. 

Dj Eats Everything draait in club Pacha op Ibiza. Foto Daniel Cohen.

Als we tegen Daniel Pearce aanlopen, aan het strand van Talamanca op Ibiza, dan ontmoeten we eigenlijk een tweede versie van Daniel Pearce. Een opnieuw uitgevonden exemplaar van zichzelf. Iemand die zich nu met gevoel voor zelfspot 'Eats Everything' noemt en als zodanig de wereld overvliegt, als een van de heetste techno- en house-dj's in het wat serieuzere segment van de internationale dancecultuur.

Een beer van een kerel met magische handjes, die met een paar flitsende schijnbewegingen boven zijn mixer een dansvloer kan laten ontploffen - maar dat gaan we straks allemaal nog meemaken, als Eats Everything de legendarische dancetent Pacha aan flarden draait. En dus ook een jongen die ons aan de vooravond van het Amsterdam Dance Event kan vertellen wat er zoal speelt in de elektronische muziekcultuur. Wat er goed gaat en wat een stuk minder.

Geld speelt geen rol

Eerst mag Daniel - zeg maar 'Dan' - Pearce (37) uit Bristol uitleggen hoe het zo ver gekomen is. Hoe hij in een paar jaar tijd schijnbaar vanuit het niets en als laatbloeier doorstootte naar de dancetop. Hoe het kan dat hij zich nu zorgen loopt te maken over zijn agenda, over hoe hij na zijn dj-set op het Balearische eiland in godsnaam op tijd in de club Heart te Miami kan arriveren om daar een tweede setje te draaien. 'Ja, het gaat nu wel héél hard', zegt Pearce. 'En ik zou nu niets aan mijn leven willen veranderen, maar dit zijn rare dagen.'

Dat vindt ook zijn manager, die voor ons allen een gin-tonic wil bestellen aan een weldadig rustig terras met zwembad, en intussen probeert te regelen dat zijn dj binnen een paar uur alsnog zijn juiste paspoort krijgt overhandigd door iemand die dat vanuit Engeland even moet komen brengen.

Want inderdaad: Dan Pearce is zijn paspoort met het Amerikaanse visum vergeten. Foutje. Maar het komt goed. Er stapt al iemand op het vliegtuig vanuit Bristol, met dat paspoort in zijn zak. Geld speelt geen rol en dit soort dingen kunnen gebeuren. Nu snel die gin-tonic, die zijn erg goed hier op dit terras. Er drijven kruidnagels in en zo.

(Tekst gaat verder onder foto).

Dan Pearce, artiestennaam als dj Eats Everything, eet een hapje voor hij gaat draaien in club Pacha op Ibiza. Foto Daniel Cohen

Dan Pearce wandelt de laatste jaren over de houten vlonders aan de stranden van Ibiza tot Florida, van dj-set naar dj-set, maar zes jaar geleden lag er een heel andere levenslijn voor hem uitgetekend. En dat traject liep zo'n beetje ónder het wegennet tussen de steden Bristol en Gloucester. Want Pearce was grondwerker. Iemand die pijplijnen en drainagesystemen aanbrengt onder het plaveisel. 'Ja, een gatengraver', zo omschrijft Pearce het zelf. 'Niets mis mee. Ik ben geen domme jongen, hoor, ik durf mezelf zelfs best een beetje intelligent te noemen. Maar ik had geld nodig en dan moet er gewerkt worden. Ik had een tijdje een kantoorbaan als rekruteringsconsultant, maar dat was de hel op aarde. Geld, geld, geld. En stressen. Ik kon er niet tegen. Dan liever grondwerker, ook al verdien je daar maar 70 euro per dag mee.'

Echt gelukkig was hij niet. En dat zag zijn partner ook toen het echtpaar Pearce zes jaar geleden op vakantie was en Dan sip voor zich uit zat te staren. 'Als je vakantie hebt, ga je nadenken, je kent het wel. Ik realiseerde me daar in Turkije dat mijn leven niet aan het worden was wat ik me ervan had voorgesteld. Dat ik waarschijnlijk de rest van mijn leven grondwerker zou blijven.' En dat de droom die Pearce al sinds zijn 12de koesterde, niet zou uitkomen.

Amsterdam Dance Event

Woensdag begint het vijfdaagse Amsterdam Dance Event (ADE), het grootste dancefestival ter wereld, met meer dan tweeduizend optredende dj's en producers en clubavonden en -nachten van de Amsterdam Arena tot platenzaken en cafés. De laatste jaren doen veel grote cultuurinstituten van Amsterdam mee met het ADE, van Concertgebouw tot het Rembrandthuis. Zo wordt vrijdag 20 oktober een optreden van het Britse danceduo Underworld, in de fietstunnel onder het Rijksmuseum, ongetwijfeld bijzonder.

Ravecultuur

'Ik groeide op in het nietszeggende stadje Wotton-under-Edge, even boven Bristol. Waar geen fuck te doen was. Dus we gingen blowen. En mijn vrienden en ik raakten hevig geïnteresseerd in de opkomende ravecultuur van de jaren negentig. Het clubleven van Bristol bijvoorbeeld, al mochten we daar nog geen deel van uitmaken. Op zaterdag gingen we met de bus naar de stad. Naar kleine platenzaken en ravewinkels, waar ze van die fluitjes en stomme T-shirtjes verkochten. Wij kochten vooral cassettes, met de opgenomen dj-sessies van de laatste feesten. Onze kasten puilden uit van die ravecassettes. En de muur van mijn slaapkamer was helemaal volgeplakt met flyers van die feesten, met namen als Fantazia of Obsession.'

Pearce en zijn vrienden ontdekten de Britse techno van de jaren negentig. De nietsontziende hardcore, die in Nederland 'gabber' werd genoemd. De strakke en technisch razend knap in elkaar gemixte house en techno van Carl Cox. De snoeiharde 'jungle' of 'drum-'n-bass', die vanuit Londen en Bristol de wereld veroverde. Opgefokte en hypernerveuze beukmuziek, waarvan Pearce en zijn maatjes erg opgewonden raakten. 'Het was voor ons gewoon elektronische punk: zondig en een beetje eng. Heerlijk.'

Toen de jochies een jaar of 14 waren, gingen ze naar hun eerste feesten. 'Dat zou nu niet meer kunnen geloof ik, geen portier die je binnenlaat. Maar de tijden waren anders. In de clubs van Bristol liepen allemaal kereltjes van 14, 15 jaar. Aan het zuipen en aan de drugs, dat was heel gewoon. Lijntje speed erbij en gaan.'

Zo werd Dan Pearce een ravende puber. Die zelf ook maar eens achter zo'n dj-tafel ging staan. 'Broers van vrienden hadden draaitafels. Daar mocht ik weleens mee pielen. Ik had direct door hoe je de beats van twee platen in elkaar kon mixen. Ik had namelijk gedrumd en ritmes voelde ik altijd wel. Die broers van die vrienden zeiden: zo, dat is knap, doe dat nog eens?'

Er begon iets te broeien. Pearce wilde dj worden.

Prepareren op de hotelkamer. Foto Daniel Cohen

'Een van mijn grote helden was dj Easygroove. Dat was een geweldenaar van de hardcore, maar hij was zwaar aan de drugs geraakt. Het ging niet goed met hem en ik raakte zijn spoor kwijt. Maar ineens bleek hij in een club in Bristol dj-competities te organiseren. Ik dacht: fucking hell, een wedstrijd van Easygroove! Ik doe mee! En ik won, natuurlijk. En zo kon ik ineens hier en daar gaan draaien. Op mijn 16de had ik een eigen avond in een nachtclub in Bristol, terwijl ik er als klant eigenlijk niet eens zou mogen komen. Ik draaide heftige house en techno, jungle en zo. En ik dacht dat ik de wereld zou gaan veroveren. Het gaat me lukken, dacht ik. Maar er gebeurde niets.'

Dan Pearce de dj beukte met zijn hardcore en techno keihard tegen een betonnen muur aan. 'Ik kwam geen steek verder. Ik verdiende op een zaterdagavond best leuk, een euro of 700. Maar zondagochtend was het geld op. Drank en drugs. Mijn vrienden vonden het allemaal erg leuk natuurlijk, maar ik kon dat leventje gewoon niet aan. Ik ging elke nacht compleet uit mijn plaat en mijn ambities verwaterden. En zo bleef ik modderen, tot mijn 31ste. Af en toe draaide ik nog ergens maar ik moest ook aan de bak in een echte baan.'

Laatste kans

En die gesmoorde dj-carrière zat Pearce dus te betreuren op vakantie in Turkije. Zijn vriendin, met wie Pearce al sinds zijn prilste jeugd samen is, kon het niet langer aanzien. 'Ze zei: Dan, je krijgt een jaar. Zeg je baan op en geef het nog één kans. Zet alles op alles, probeer het alsnog te maken. Je krijgt van mij alle ruimte, je mag zo veel pokkeherrie maken als je wilt op dat kamertje van je. Maar als het na een jaar niet is gelukt, ben ik er klaar mee. Dan wil ik je niet meer horen en gaan we gewoon samen een normaal gezin zijn, met normale banen.'

Pearce greep die laatste kans. Zegde inderdaad zijn baan op en sloot zich op in zijn hobbykamerstudiootje, met zijn laptop vol muzieksoftware. 'Ik ging house- en technotracks maken, waarmee ik de markt op zou kunnen. Eigen nummers heb je nodig als je wilt opvallen. Ik werkte me helemaal kapot, van 's morgens zes uur tot diep in de nacht, ik overdrijf niet. En na een maand of acht had ik zes tracks. Waarvan er twee echt goed waren. Het lukte mij ineens diepe housenummers in elkaar te zetten, simpelweg omdat ik een paar nieuwe speakers had gekocht. We kregen geld terug van de belasting en ik dacht: ik moet dit jaar investeren. Bijvoorbeeld in betere speakers, want op de rotdingen die ik had, hoorde ik niet wat ik allemaal fout deed. Er ging een wereld voor me open. Ik hóórde ineens hoe ik echt vette techno en house kon maken. Bizar, toch? Dankzij een paar stomme apparaten.'

Het jongensboek werd nu in recordtijd volgeschreven. Pearce ging met een cd'tje langs bij de grote Amerikaanse house-dj Claude VonStroke, die ergens in de buurt draaide. 'Hij had geen tijd voor me. Hij vloog de club in, deed zijn set, en vloog de club weer uit op weg naar de volgende set. Ik weet nog dat ik dacht: zo zeg, wat een prachtig leven heb je dan.' Het persoonlijk overhandigen van die cd lukte niet, maar VonStroke kreeg het verse werk van Pearce via een omweg toch te horen. Lang verhaal kort: VonStroke zocht contact met Pearce en wilde de tracks Hevvy en Entrance Song onmiddellijk uitbrengen op zijn invloedrijke technolabel Dirtybird Records. De bal ging rollen.

Pearce had iets moois in handen: een eigen housegeluid, samengesteld uit loodzware en donker golvende bassen en gekke vocale sampletjes, bij ratelende snaredrums en hihats uit de aloude jungle van de jaren negentig. En vooral veel groove en funkgevoel. Pearce schudde er de ene na de andere dansvloervuller uit; clubhits als The Duster, Song For en Big Discs. Die bovendien het tij in de clubcultuur mee hadden.

(Tekst gaat verder onder video).

Dj topkok

Een volslagen uit de hand gelopen hobby op het ADE is de 'Cook-off': een kookwedstrijd tussen dj's. Die werd voorheen vaak gewonnen door de Amerikaanse dj Seth Troxler, maar hij heeft nu zware concurrentie. Van Dan Pearce alias Eats Everything natuurlijk, die zijn manager, ex-chef-kok, meeneemt. Maar de vaardigste dj-kok de laatste jaren is de Deens-Duitse technoheld Rune Reilly Kölsch. Niet helemaal eerlijk, vindt Pearce, want hij bereidt zijn gerechten hyperprofessioneel voor. Ze zijn wel extreem lekker, aldus Pearce.

Woensdag begint het vijfdaagse Amsterdam Dance Event (ADE), het grootste dancefestival ter wereld, met meer dan tweeduizend optredende dj's en producers en clubavonden en -nachten van de Amsterdam Arena tot platenzaken en cafés. De laatste jaren doen veel grote cultuurinstituten van Amsterdam mee met het ADE, van Concertgebouw tot het Rembrandthuis. Zo wordt vrijdag 20 oktober een optreden van het Britse danceduo Underworld, in de fietstunnel onder het Rijksmuseum, ongetwijfeld bijzonder.

Meer lezen?

Deze vijf acts mag je niet missen tijdens ADE. Lees hier het hele artikel. (+)

Want de wereld was de afgelopen jaren toe aan wat meer opgewekte house, na jaren waarin de strenge en toch ook wat neerslachtige 'minimal techno' heerste in de club. 'Techno waar ik niet zoveel mee kon, waarbij je kennelijk helemaal uit je dak moest gaan bij drie schurende geluidjes: krrk, krrk, krrk. Vreselijk. Die stroming stond voor mij echt haaks op wat house en techno voor mij betekenden, namelijk: feest. Ik wil mijn eigen kunst en die van veel collega's niet kleineren, maar laten we eerlijk zijn: het enige dat van ons verwacht wordt, is dat we mensen een beetje een leuke tijd geven. Let's go dancing.'

En als we willen horen hoe goed Pearce is in die nieuwe baan van hem, moeten we mee naar de beroemdste club op Ibiza, de Pacha. Want daar staat Eats Everything vannacht aan de knoppen bij een van de vele 'closing party's', waarmee in oktober het danceseizoen op Ibiza wordt uitgezwaaid. 'Maar zullen we eerst even wat eten? Ik heb honger en ik moet mijn naam eer aandoen. Hier vlakbij zit een goed restaurant, El Pulpo. Goedkoop en lekker. Er komen ook een paar vrienden van me uit Bristol. Gezellig.'

Pearce werd als Eats Everything natuurlijk geen wereldwijd dj-succes met een paar leuke houseplaten. Pearce werd een hit dankzij zijn moordend strakke en razend spannende draaibeurten, in de grootste clubs en op de grootste festivals van de wereld. Hij was vorig jaar een van de absolute sensaties van het ADE, dat hem zonder voorbehoud in het hart sloot. Wie zijn opgenomen dj-sets bekijkt op YouTube of zijn mix-cd's beluistert, hoort wel wat er zo opwindend is aan Eats Everything. Maar je krijgt Pearce echt in volle glorie over je heen als je naast hem staat in de dj-booth en een blik kunt werpen op zijn razende handwerk. De skills van een dancetechneut, die al sinds zijn 14de met de schuifjes bezig is.

In de Pacha laat Pearce vier dj-decks tegelijk lopen, met vier verschillende tracks, die hij onvermoeibaar door elkaar mixt. Stuiterende hihat hier, vocaal a capella-lijntje daar, en steeds die diep bonkende bassdrum, die de dansvloer gek maakt. Na twee nummers staat de tent al op zijn kop en gaan bij elke ingedraaide bassdrumclimax de handjes in de lucht, maar Pearce gunt zichzelf noch zijn publiek tijd om op adem te komen.

Als zijn set na ruim twee uur, even over drie uur 's nachts, eindigt met de onweerstaanbare track Pieces van Tom Sparks, kan er eindelijk een lachje af. Hij draait zich om, soppend van het zweet, wil maar één ding weten. 'Was het goed? Niet te cheesy? Werkte het?'

Dan trekt zijn manager hem aan zijn arm. Wegwezen. Als een gek naar Miami.

Eats Everything draait 21/10 op het Dockyard Festival bij het ADE, aan het N1-Park in Westpoort, Amsterdam. 30/12 draait hij in de Gashouder aan het Westerpark, Amsterdam.


5 Dancemeningen van Dan Pearce

Engagement
Dat het niet goed gaat met de wereld en wij allen als blije clubgangers staan te dansen op de vulkaan, dat heeft Dan Pearce ook wel in de gaten. Hij wil zijn weltschmerz graag kenbaar maken in zijn muziek, en dat gaat in de dance soms toch wat lastig.

Op het megafestival Ultra in Miami draaide Eats Everything vorig jaar een indringende set, waarin hij houseklassiekers mixte met bijvoorbeeld een vlammende toespraak van actrice Ashley Judd over Donald Trump, diens uitspraken over 'nasty woman' en de toenemende ongelijkheid in Amerika.

'Ik kreeg er veel gezeik mee. Woedende commentaren op Facebook en YouTube, van mensen die echt heel boos waren omdat ik politiek naar de dansvloer had gebracht. Maar de dance is volgens mij ook politiek, omdat de cultuur in de jaren tachtig kon opbloeien dankzij groepen die zich gekleineerd voelden in de maatschappij. De house dreef aanvankelijk op dwarse, zwarte muziek en werd groot gemaakt door de gayscene. Dat je je nu als danceliefhebber boos maakt als ik een speech over gelijke rechten afspeel, vind ik eigenlijk heel erg. Ik mag mijn engagement als dj best door mijn muziek mixen, wat een deel van de dansvloer daar verder ook van vindt.'

Ibiza
Sinds zijn doorbraak in de dance, vijf jaar geleden, speelt Pearce clubeiland Ibiza plat. Haast elk weekend vliegt Eats Everything erheen - hij kent de Balearische dancecultuur als geen ander.

Ibiza is de laatste tien jaar nogal veranderd, zegt iedereen die er verstand van heeft. Het clubleven is massaal geworden, de feesten soms wat oppervlakkig. 'Maar het is nog steeds de krankzinnigste en toch ook belangrijkste danceplek op aarde. Echt iedere grote dj staat hier, van artistieke highbrow tot trance en EDM. Ja, er komen veel Britse hooligans naar het eiland om een weekendje helemaal gek te worden. Er lopen hippies en vip-achtige voetbalvrouwen, alles door elkaar. Maar dat maakt de sfeer op Ibiza nu juist leuk. De bedoeling van de dance is volgens mij nog steeds iedereen bij elkaar te brengen. Dat gebeurt nergens zo mooi als hier. Geef toe, hoe prachtig het clubleven ook is in Amsterdam en Berlijn: op Ibiza heb je de grootste lol, de grappigste afterparty's, de beste clubs en de dikste geluidsinstallaties. Waar kun je nou in een etmaal zes keer achter elkaar draaien, voor duizenden mensen in de club Ushuaïa tot een klein feest in een oude villa, een strandparty en een set in een verlaten dierentuin. Dat kan echt alleen op Ibiza.'

Nederland
Niet om te slijmen, hoor, maar hij wil het toch even kwijt: Pearce houdt zielsveel van Nederland en dan vooral van onze dancecultuur. 'Ik kom al sinds eind jaren negentig als enthousiaste raver naar Nederland. De eerste keer Dance Valley, in 2000 volgens mij, wist ik niet wat ik zag; de overgave van het publiek, de chemie tussen dj's en dansvloer. Een dj als stadsgenoot Tom Harding, die in Engeland niets voorstelde, werd in Nederland omarmd.'

Datzelfde gebeurt nu met Pearce, die eerst ook vooral in Nederland werd opgepikt en kon draaien op grote festivals als Awakenings, Digital en Strafwerk. 'Binnenkort speel ik in de Gashouder in Amsterdam: het hoogst haalbare. Als je het publiek in de Gashouder weet te bespelen, ben je er. Omdat het publiek zo goed opgevoed is in de dance en jou als dj aanvoelt, ligt de lat hier erg hoog. Als je beet hebt, draai je hier de set van je leven.' Het mooiste vindt Pearce het brede spectrum aan stijlen die hier naast elkaar kunnen bestaan. 'De house van de jaren tachtig ontplofte hier, daarna de gabber, de trance, de EDM, ga maar door. Een technofestival als Awakenings heeft nog altijd een tent voor keiharde hardcore en hardstyle, terwijl die genres echt niet meer populair zijn. Prachtig.'

Populisme
De dance is allang geen duistere clubcultuur meer van vreemde types die hele nachten staan te dansen op monotoon repeterende trancemuziek. De dance, vooral de Electronic Dance Music of 'EDM' van jongens als Martin Garrix, Calvin Harris en David Guetta, is mondiale en mainstreampop geworden, soms tot ergernis van meer gelouterde dames en heren uit het dancevak. 'Ik voel die ergernis soms ook opborrelen op enorme festivals als Tomorrowland of Ultra, waar ik nota bene zelf draai. Ik begrijp de beleving niet, jongens en meisjes die constant selfies maken en nauwelijks opgaan in de muziek. Die festivals zijn geen broedplaatsen voor dancecultuur meer, maar plekken waar je gezien moet worden. Maar misschien hebben die jongens en meisjes wel net zo'n leuke tijd als wij vroeger. Veel muziek van die EDM-dj's gaat langs me heen. Ik hoor steeds hetzelfde: pieperdepieperdepiep en dan die platte en dreunende beat. Niet mijn ding. Maar ik weet zeker dat festivalgangers op die EDM-feesten ook verdieping zoeken als ze tegen diepere house en techno aanlopen en denken: wacht, dit is gaaf, zo kan het ook. We moeten die jongeren van nu gewoon een beetje opvoeden. Uit idealisme, en ook omdat het goed betaalt.'

Elitarisme
Veel erger dan het populisme in de dance, is volgens Dan Pearce het elitarisme. De neiging van clubgangers met een volgens zichzelf uitmuntende smaak zich op te sluiten in hun biotoopjes. Hippe clubs die hun deuren sluiten voor toeristen of dansliefhebbers van buiten de eigen kring, middels een 'locals only'-beleid.

'Ik haat dat. Het nieuwe elitarisme is volgens mij gevolg van het populisme. De clubcultuur is van iedereen geworden en dus ontstaan overal nieuwe territoria. De goede smaak moet kennelijk apart worden gezet in een reservaat waartoe je als buitenstaander geen toegang krijgt. Je moest eens weten wat ik allemaal aan beledigingen over me heen krijg via sociale media. Zo neerbuigend, ik begrijp niet dat iemand daar zijn vrije tijd in wil steken. Ik snap die drang tot afzondering sowieso niet. De ravecultuur zoals ik die leerde kennen in de jaren negentig was nu juist een fenomeen waar plek was voor iedereen. Volgens mij zijn snobs, in welke zin dan ook, gewoon erg rechtse mensen. Die willen ook de grenzen dichtgooien? Brexit- en Trump-mensen die zeggen: dit is ons land, ga weg, je hoort hier niet. Misschien komt het elitarisme, in welke cultuur ook, voort uit een breder maatschappelijk onbehagen.'