Hitlers Berlijn en andere oudheden

Het is vijf uur in de ochtend als de wekker van Dieter Arnold (15) gaat. Zachtjes sluipt hij de Berlijnse woning van zijn ouders uit, de straat op, waar een groepje vrienden op hem wacht....

Door een smal gat wurmen ze zich naar binnen. In een van de ondergrondsevertrekken vinden ze honderden glazen ampullen met een onbekende vloeistofen twee pantservuisten - anti-tankgranaatwerpers uit de oorlog. Eengeschrokken agent krijgt van de jongens een pantservuist in de handengedrukt. Maar de schrik van Dieters ouders is groter wanneer blijkt dat degevonden ampullen vermoedelijk tyfus- en pokkenbacteriën bevatten.

Archeologieschrijver Theo Toebosch vertelt deze geschiedenis met smaakin het eerste nummer van het vernieuwde Archologie Magazine, eenzelfstandig tijdschrift voor oudheden. Dit nummer brengt onder meer eenspecial over Berlijn met - naast Toebosch' verhaal - een artikel over slotOranienburg en het voormalige kamp Sachsenhausen. Dieter Arnolds bunkerszijn nu museum, gewijd aan ondergronds Berlijn met onder meer eenbuizenpostcentrale uit de Weimar-republiek en veel resten uit de nazi-tijd.

De Berlijnse verhalen tonen aan dat de redactie van het magazine hetbegrip archeologie ruim opvat. Vandaar ook de rondgang door Salzburgerlandlangs plaatsen uit het leven van Mozart en verhalen over traditioneleIndonesische en Ethiopische kunst.

Maar er staan ook veel echt oude oudheden in. Fayum bijvoorbeeld, groteoase in Egypte, komt aan bod, waar zevenduizend jaar oude graanputten zijnopgegraven. Het waren vermoedelijk verborgen opslagplaatsen voor eenrondtrekkende bevolking. Er is een verhaal over de wierden inNoord-Nederland en over Forum Hadriani in Voorburg, beide plekken waararcheologische geschiedenis is geschreven. Columns en archeologischeberichten uit binnen- en buitenland completeren het geheel.

Het tweemaandelijkse Archeologie Magazine is in 2000 voortgekomen uithet tijdschrift Scarabee, genoemd naar de heilige mestkever uit het oudeEgypte. Het nieuwe nummer wordt in een oplage van negenduizend verspreiddoor de kleine uitgeverij P/f-Kunstbeeld, dat ook enkele kunsttijdschriftenin portefeuille heeft.

Met ingang van dit jaar is het uiterlijk van het blad vernieuwd.Illustraties hebben een veel prominentere plaats gekregen en eenoverzichtelijke layout maken de niet meer zo lange teksten toegankelijkerdan voorheen.

Toch stellen veel van die teksten wat teleur. Meeslepend schrijven enstrak componeren is menig auteur niet zo gegeven, waardoor op nogal watplaatsen wolligheid ontstaat.

Het blad mikt op een breed publiek, maar krijgt daar - de geslaagdefacelift ten spijt - niet geheel de vingers achter. Terwijl er over oudedingen toch zoveel verhalen zijn die erop wachten om mooi te wordenverteld.

Eric Hendriks

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden