Historische referenties en optimistisch stemmende toekomst op 50ste Pinkpop

Zaterdagmiddag even na drie uur vinden er tijdens de vijftigste editie van Pinkpop vlak bij elkaar op het festivalterrein in Landgraaf twee bijzondere gebeurtenissen plaats die veel zeggen over de unieke geschiedenis van het festival.

Anouk treedt op tijdens de 50ste editie van Pinkpop. Beeld Ben Houdijk

Terwijl de Golden Earring een geweldig optreden geeft en het volgelopen veld ziet meebrullen met hits als When The Lady Smiles en Twilight Zone, staat op nog geen vijftig meter afstand Andy Summers een praatje te houden in het Bonnefanten Pinkpop-up Museum, een dependance van het gelijknamige museum in Maastricht waar Summers eerder deze week zijn fototentoonstelling geopend heeft.

Geschiedenis

Ja, het is dezelfde Andy Summers (76) die veertig jaar geleden met The Police op Pinkpop al geschiedenis maakte. Fotograferen is naast gitaarspelen zijn grote passie. En terwijl de basnoten van Golden Earrings Rinus Gerritsen door de expositietent heen dreunen neemt Summers de tijd voor selfies met fans en meldt hij goede herinneringen te hebben aan Pinkpop.

Andy Summers opent zijn tentoonstelling in het popup Bonnefanten Museum op Pinkpop. Beeld Ben Houdijk

The Police stond er in 1979, tijdens de tiende editie. De Earring stond al op de eerste Pinkpop in 1970. In dezelfde bezetting als nu, wat uniek mag heten. Radar Love bestond toen nog niet eens, en natuurlijk sluit de Haagse band er mee af.

Ook historisch: Anouk. Ze stond voor de zevende keer op het affiche, vaker dan wie ook. Helaas was haar concert wat vlak. Ze had een wat al te robuust spelende rockband meegenomen en koos voor haar wat stevigere werk. Een beetje zoals ze in 1998 begon. Hoogtepunten waren de paar ballads zoals een vanuit het diepst naar boven borrelende Lost. Het was mooi zoals het publiek het meezong, en fraai zoals Anouk zichzelf eraan overgaf. Ze raakte er zelfs zichtbaar door geëmotioneerd.

Anouk op Pinkpop Beeld Ben Houdijk

Maar ze heeft het grote veld voor het hoofdpodium wel eens tot grotere vervoering gebracht. Voor meer spektakel zorgde de Amerikaanse rockband Cage The Elephant. Lekker in het gehoor liggende riffs en een voorman die liever voor het podium rent dan erop. De danspasjes heeft hij afgekeken van Mick Jagger, maar Matthew Shultz voegt er een lekkere punkattitude aan toe. Brullerige, energieke rock ’n roll waarmee Pinkpop zaterdag even afstand neemt van hun geschiedenis en ook optimistisch de toekomst in kan kijken.

Meteen ben je om

Cage The Elephant was zo’n band waar het festival toch patent op heeft. Zo eentje waar je toch maar eens naar gaat kijken, al zijn hun vijf platen langs je heen gegaan. En meteen ben je om. Dat ligt aan de band, maar ook aan het publiek en de ambiance. Sommige bands geven op zo’n groot festival net iets meer, dat enthousiasme slaat over op het publiek, en voor je het weet ben je getuige van een optreden dat je nog lang bijblijft.

Pinkpopbezoekers. Beeld Ben Houdijk

Dat doet ook het concert van Elbow dat zo rond zonsondergang plaatsvond. Elbow is ook zo’n band die door het publiek naar grotere hoogten wordt geduwd. Voorman Guy Garvey geniet van de interactie. Van het publiek dat meefluit bij Lippy Kids en met de armen zwaait tijdens de ultieme festivalhit One Day Like This. Elbow is nu al een jaar of tien een beetje op hetzelfde hoge niveau. Goed genoeg voor de grote tenten, of het tweede podium op festivals. Maar de stap naar headliner op het hoofdpodium hebben ze nog niet gemaakt. En dat lijkt ook geen ambitie. Ze stonden zaterdag perfect geprogrammeerd. Even een nummertje meepikken bleek geen optie. De warmbloedige, meeslepende rocksongs van Elbow daar loop je niet bij weg.

Dat kon makkelijker bij Mumford & Sons, de hoofdact van zaterdag. Hun grootste hits, en sterkste liedjes maakten ze tien jaar geleden. Opzwepende door banjo gedreven folksongs die de Britse band op latere platen inruilde voor nogal gezapige en nondescripte rock zonder randjes.

De afsluiter van de eerste Pinkpop-dag: Mumford & Sons Beeld Ben Houdijk

Door hun beste liedjes aan het begin te spelen, als echt folkbandje geformeerd op de catwalk voor het podium kwam er meteen veel sfeer. Little Lion Man en The Cave kregen het veld met gemak mee. Maar hoe professioneel alles ook oogde, hoe knap de blazers nummers konden geven, het blijft onbegrijpelijk dat Mumford & Sons hun sterke en ook best eigen sound hebben ingeruild voor anonieme rock.

Goed, de aanstekers gingen aan tijdens Believe maar het hoofdpodium als afsluiter was echt te hoog gegrepen voor Mumford & Sons. En precies wat al een beetje gevreesd werd over de openingsdag van deze jubileumeditie van Pinkpop: mooi programma maar geen geschikte afsluiter.

Maar ja, als Metallica en Rammstein liever hun eigen stadionconcerten organiseren en Elton John en Eddie Vedder dit weekend in Amsterdam spelen dan blijft er weinig te kiezen over.

Pinkpop-bezoekers, Pinkpop 2019 Beeld Ben Houdijk
Jamiroquai op Pinkpop 2019. Beeld Ben Houdijk
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden