Hiphopper Lil Yachty onderscheidt zich met stralend dandyisme

Voorlopers: de etiquette van de stok

Elk stijlicoon heeft zijn archetypische voorlopers. Die van rapper Lil Yachty komen uit de tijd van de dandy.

Foto Studio V

Het begon als een wapen en werd de sierlijke stijluitdrukking van een creatieve klasse: wat je over de wandelstok kunt zeggen, gaat eigenlijk ook op voor hiphop. Die laatste begon als verdedigingsmodus tegen de sociale en economische armoede, van niks werd iets gemaakt, zonder instrumenten, zonder dure accessoires, met creativiteit werd de waardigheid verdedigd en heroverd.

Video: Voorlopers (tekst gaat verder onder video)

Hiphop werd ruim veertig jaar later het invloedrijkste muziek- en stijlgenre ter wereld. Grote modeontwerpers kijken nu naar de jonge hiphopklasse, grote merken contracteren ze voor campagnes. De connectie met de sociale ongelijkheid is lang niet voor elke artiest meer vanzelfsprekend.

De vergelijking met de wandelstok stokt natuurlijk bij die ene constatering dat het van noodzaak (in de Middeleeuwen) naar attitude (bij de dandy's in de 19de eeuw) ontwikkelde, maar ik vond het leuk te zien dat een opmerkelijke tiener in de Amerikaanse hiphop op dit moment, de kleurrijke Lil Yachty, zijn debuut op het Met Gala in New York dit jaar maakte in een geheel witte satijn-en-wollen rokkostuum, afgemaakt met satijnen hoge hoed, een diamanten gebit, diamant omrande monocle én een wandelstok. Nonchalant leunde hij op de transparante (waarschijnlijk glazen) stok met zilveren knop. Gekleed door Jeremy Scott van Moschino, een van die creatief directeuren van labels die rappertjes om zich heen verzamelen als knopen op een soldatenjasje.

Rapper Lil Yachty in Moschino op het Gala van het Metropolitan Museum of Art, New York, 1 mei 2017. Foto getty

Yachty onderscheidde zich op het elitebal niet alleen door de combinatie 19 jaar, perfecte smoking en geraffineerde details, maar ook doordat hij er écht anders uit zag dan alle genregenoten die waren genodigd. Het thema was Comme des Garçons, dus enig futurisme was geoorloofd, maar op de groepsfoto's zijn de Migosjes, de Jaden Smithjes en zelfs de P. Diddy's toch een rommeltje vergeleken bij dit stralende dandyisme.

De dandy sorteert nu eenmaal het meeste effect als-ie jong is, want dan maakt zijn gevoel voor detail des te meer indruk. Yachty maakte die indruk, koninklijk. The New Yorker vierde onlangs zijn typerend optimisme: 'Yachty plantte zijn vlag op een heuvel van uitbundigheid en luchthartigheid', en liet daarbij aan de lezer over of dat verraad aan, of de overwinning van het hiphopgenre is.

Detail uit: Alexander Roslin, Portret van Baron de Neubourg-Cromière, 1756. Foto National Museum Stockholm
Detail uit: Giovanni Boldini, Portret van graaf Robert de Montesquiou, 1897. Foto Musée d'Orsay, Parijs

Een van de mooiste dandyportretten uit het fin de siècle van de 19de eeuw, Giovanni Boldini's Portret van Graaf Robert de Montesquiou (1897), laat zien hoezeer de wandelstok teruggaat tot de koninklijke scepter. Montesquiou houdt zijn stok - het turkoois van de knop is de enige kleur die eruit springt - triomfantelijk omhoog en bekijkt het alsof hij zijn eigen imago bestudeert. Volgens Boldini moest in het moderne portret het innerlijke karakter van de geportretteerde én het karakter van de schilder samenvloeien. Hij geeft Montesquiou's status als Parijse opperdandy raak en met afstand weer - de graaf stond midden in de creatieve elite, werd al geportretteerd door Manet en stond model voor Baron de Charlus in Prousts À la recherche du temps perdu. Hij was excentriek en had overal toegang, maar toch was dit portret velen een tikje dandyisme te ver. 'Hij zwijmelt bij zijn wandelstok als Narcissus bij zijn spiegelbeeld', sneerde de dichter Jean Lorrain, waarop de graaf zeer madonnaesk reageerde met: 'Het is beter gehaat te zijn dan onbekend.'

Detail uit: Rembrandt van Rijn, Portret van Dirck van Os, ca. 1658. Foto Joslyn Art Museum, Nebraska

Met dat omhooghouden brak de dandy bovendien alle etiquette; wandelstokken dienden absoluut niet rondgezwaaid te worden, mochten niet onder de arm geklemd worden én, opvallend, de man mocht er niet op leunen.

Ook Rembrandts Dirck van Os III had daar lak aan, zoals u hiernaast ziet en de schilderijenliefhebber in Pieter Oyens' werk zwaait er zo onbeschaafd mee rond dat de stok zo in het oog van een freule terecht kan komen.

Nee, kijk dan naar Lil Yachty. Meester van decorum die met één outfit in een wereld van decadentie zijn natuurlijk gezag beklinkt.

Meer weten en zien over dit kostuumdetail? Modemuze.nl

Aanvullingen & verbeteringen: In een eerdere versie van dit artikel stond dat Lil Yachty een smoking draagt. Hij draagt een rokkostuum.

Detail uit: Pieter Oyens, De schilderijenliefhebber, 1878. Foto Dordrechts Museum