Review

Hillary Mantel is onweerstaanbaar grappig

De nieuwe, deels autobiografische roman van Hilary Mantel is de klapper van de week. Uit Zweden komt wéér een nieuw thrillerduo: Hjorth Rosenfeldt. En verder klinkt de innerlijke stem van een overleden vriend en hebben we een landkaart van Groningen als levenswerk.

Haar ambitieuze ouders noemden haar Hilary, maar niemand bij haar in het armoedige Noord-Engelse dorp kan die naam uitspreken, zodat ze door het leven gaat als Ilary. Tot haar 6de is ze ervan overtuigd dat ze een jongetje is. Een dappere, hoofse ridder of een indiaan.

Eenmaal 7 beseft ze dat ze helaas een meisje zal blijven. Maar wel een meisje dat een pestkop met een flinke stomp in zijn maag aan het janken kan brengen. Dat is af en toe nodig, want zij woont in een huis met een geheim, met lispelende geesten, en dat ruiken de pestkoppen.

Hilary Mantel, De geest geven, Vertaling Gerda Baardman en Anne Jongeling Atlas Contact; 236 pagina's, euro 21,99.

Haar vader zou ze na haar 11de niet meer zien. Haar moeder woont samen met een man met wie ze niet kan trouwen, omdat zij als katholiek niet mag scheiden. Stiefvader Jack noemt Hilary nooit bij haar naam, hij noemt haar 'hun': 'Er kan bij hun nooit een lachje af.' Toch hunkert Hilary naar zijn aandacht en goedkeuring. Vergeefs, ze doet hem aan haar vader denken, een boekenwurm. Op school is het ook moeilijk scoren: telkens als ze iets slims zegt, heffen de nonnen een liniaal om te meppen. Toch mag ze naar het gymnasium. Later zou ze rechten studeren. Ze trouwt met een keurige man. Maar ze blijft een buitenstaander. Door een verkeerd behandelde ziekte, waarbij ze haar baarmoeder verliest, is ze jarenlang uit de running. Schrijven, een leven in de verbeelding, is haar uitweg. Alle verhalen die ze meedraagt, willen eruit.

Zo'n meisje was Hilary Mantel dus, auteur van bejubelde romans, die twee keer de Man Booker Prize kreeg: slim, beschadigd, gepantserd. Het woord is haar tomahawk. Ze wordt een onweerstaanbaar grappige en spotlustige schrijfster.

Hoewel ze autobiografieën een zwaktebod vindt, schreef ze De geest geven, 'om het verhaal van mijn kinderjaren en mijn kinderloosheid de baas te worden en mezelf te lokaliseren'. Eigenlijk is dit schitterende memoir toch een roman geworden waarin uit een hypergevoelig meisje een schrijfster groeit die haar lezers met gemak manipuleert. 'Dertig jaar geleden droomde ik een keer dat ik bijen at, en tot op de dag van vandaag herinner ik me hun melkchocoladeachtige smaak, en de textuur van licht gebakken kalfslever'. Je gelooft haar ook nog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden