ProfielTamalone, singer-songwriter

Hij stond op het hoofdpodium van Kralingen, maar niemand die zich Tamalone nog herinnert

Tamalone, de artiestennaam van Michiel Buijen.Beeld Kick Smit

Er is beeld noch geluid van zijn optreden en zijn naam stond verkeerd op de poster, maar Tamalone speelde écht op het hoofdpodium. Diederik Buijen hoopt dat zijn overleden broer nu de aandacht krijgt die hij verdient.

Het hoesje is vlekkerig, aan de randen wat gehavend, maar de artiestennaam is nog goed te lezen, in dikke hoofdletters: ‘Tamalone’. Onder de titel van de single (I Love You, I Leave You) zien we op een stemmige zwart-witfoto de gestalte van de zanger, gitaarspelend op een omgevallen boom. Aanvullende informatie: platenmaatschappij CBS. Jaar van uitgave: 1971.

Of we de single ook even mogen horen. Natuurlijk, zegt Diederik Buijen, de broer van Tamalone. Het plaatje dat uit de hoes rolt lijkt nog redelijk ongeschonden. Daar komt-ie.

Eerst veel gekras – Diederik Buijen heeft de zeldzame single van zijn broer Michiel, alias Tamalone, gered uit een antieke jukebox, uit het stamcafé van de zanger. Dan een rustig tokkelende folkgitaar. Een mondharmonica uit het muzikale erfgoed van Bob Dylan. En een zachte stem, met dat zo goed bij de folk passende, zwaar Britse accent. ‘Sing you your song’, zingt Tamalone, in een knapperend haardvuur van gekwetst vinyl. ‘I love you, I leave you. That shows you how strong I have believed you.’

Eindelijk is het mysterie Tamalone dan toch uit de mist van de vergetelheid gestapt, in de Haarlemse woonkamer van zijn liefhebbende broer. Tamalone tokkelt en zingt. Op basgitaar speelt niemand minder dan de grote Jan Akkerman, op toetsen horen we Thijs van Leer. Jazeker, Tamalone wás iemand, vertelt zijn broer. 

En wat dus vrijwel niemand weet, misschien omdat de ooggetuigen met heel andere dingen bezig waren: Tamalone speelde op Kralingen. Op het hoofdpodium, als enige Nederlandse soloartiest. Volgens de broer van de in 2016 overleden singer-songwriter wordt het tijd dat we dat vergeten stuk Nederlandse popgeschiedenis weer helder voor de geest krijgen.

Gesigneerde hoes de single ‘I love you, I leave you’

Met het herdenkingsjaar van Kralingen op komst, wilde Diederik Buijen nog één poging wagen zijn broer weer op zijn verdiende ereplaats te krijgen. Hij mailde een aantal kranten, met als bijlage een kleine, zelf geschreven biografie van de artiest Tamalone, van wie wij – we geven het toe – nog nooit hadden gehoord. 

Wie de artiestennaam googlet, in combinatie met ‘Kralingen’, stuit alleen op het recente herdenkingsoffensief van broer Diederik. In de geschiedschrijving over Kralingen, of bij bijvoorbeeld het uitgebreide programma-overzicht op Wikipedia, ontbreekt de naam. Wie was die Tamalone? Op geen enkel streamingplatform is een lied van hem te vinden. En speelde de raadselachtige Tamalone dan werkelijk op het grote podium aan de Kralingse Plas?

Zeker wel. In zijn Haarlemse woonkamer, in het oude stadscentrum, stapelt broer Diederik het bewijsmateriaal op. We bladeren door een met zorg samengestelde multomap en stuiten op een A4’tje: het ‘contract’ voor het optreden van Tamalone op het eerste popfestival op het Europese vasteland, ‘tegen een gage van 300 gulden’. Even verderop vinden we een verkleinde print van een affiche voor het festival, met in kleine letters onder de grote namen: ‘Tamelone’. Verkeerd gespeld, ook dat nog.

Zijn artiestennaam had Michiel Buijen (geboren op 8 mei 1948, te Meijel, Limburg) ontleend aan een personage van de schrijver Arthur van Schendel (1874-1946): de verliefde en tevreden zwerver Tamalone. ‘Je kunt er ook I am alone in lezen’, zegt zijn broer. Maar Tamalone was helemaal niet alleen, integendeel. ‘Hij leerde in de jaren zestig gitaarspelen, op een eenvoudige gitaar van onze zus. Hij was zeer getalenteerd.’ Tamalone bewoog zich soepel door de Haarlemse folkscene van de jaren zestig, in bijvoorbeeld de levendige folkclub De Waag, waar Boudewijn de Groot, Astrid Nijgh en Lenny Kuhr optraden of met de hand aan de kin naar ernstige muziek zaten te luisteren.

In 1967 vertrok hij naar Groot-Brittannië, omdat hij zich wilde mengen in Britse muziekkringen. ‘Michiel sprak buitengewoon goed Engels’, zegt Buijen. ‘En hij was best brutaal. Hij ging naar concerten, sprak altijd mensen aan. Hij absorbeerde de Britse folk en ontmoette vele artiesten, van Al Stewart tot Bert Jansch van de band Pentangle. Hij maakte vrienden.’

Toen hij eind jaren zestig terugkeerde naar Nederland, kon Tamalone volop spelen in het bloeiende circuit van kleine folkpodia. En in 1970 werd hij gevraagd om te verschijnen op dat eerste grote popfestival. ‘Hoe ze precies bij hem waren terechtgekomen, weet ik niet’, zegt Buijen. ‘Misschien hadden zijn goede contacten met de Britse musici er iets mee te maken.’ Zowel Al Stewart als Pentangle stonden op het programma. En Tamalone kreeg een plek in het bijpodium, een klamme tent.

Diederik Buijen reisde zelf niet af naar Kralingen. ‘Ik was net een paar dagen eerder teruggekeerd van een lange reis, uit India. Ik was te moe en wilde een lieve vriendin zien.’ Hij hoorde achteraf uiteraard de verhalen, vooral van zijn broer zelf. ‘Hij was niet te spreken over de sfeer in die tent, daar lag iedereen zijn roes een beetje uit te slapen. Hij was gewend om te spelen in folkclubs, waar zeer geconcentreerd werd gespeeld én geluisterd. Als je in zo’n club je stoel verschoof, werd je al tot stilte gemaand.’

Misschien beklaagde Tamalone zich bij de organisatie, of hij had gewoon geluk. Want op zaterdag, de tweede festivaldag, wandelde hij met zijn gitaar het hoofdpodium op. De band Renaissance, die dan zou spelen, was afgehaakt. Tamalone speelde als vervangende act, óf tijdens het ombouwen van het podium voor de volgende show – ook hierover bestaat nog altijd onduidelijkheid.

Van het concert van zijn broer weet Buijen bitter weinig. ‘Hij liep er niet mee te koop, en was niet overdreven trots. En wat ik dus heel jammer vind: er is geen opname van zijn optreden te vinden, niet op band en ook niet in beeld.’ 

Zijn optreden aan de Kralingse Plas kreeg wel een vervolg. Hij speelde op grote folkfestivals in Cambridge en Edinburgh. En hij nam een jaar na Kralingen dus die single op, met Akkerman en Van Leer. Ondanks alle goede contacten, de welwillendheid van Nederlandse concertpromotors en zijn uitgesproken talent, verwaterde de muzikale carrière van Tamalone halverwege de jaren zeventig.

De muziekcultuur veranderde. De hippies namen de popmuziek over, de rock kwam aanstormen. ‘Michiel zag zich beslist niet als protestzanger’, zegt zijn broer. ‘Hij had wel lang haar hoor en Bob Dylan was zijn idool, vooral vanwege diens teksten, maar hij raakte een beetje uitgespeeld in die clubs. Hij was erg kritisch op zichzelf en op zijn publiek en kon lang bezig zijn met het stemmen van zijn gitaar. Het initiatief lag niet bij hem: zijn manager moest steeds maar optredens regelen, daardoor bleef hij een beetje steken. Omdat er toch brood op de plank moest komen, ging hij klussen.’

Poppubliciteit

Als singer-songwriter brak Tamalone niet door, ondanks zijn optreden als enige Nederlandse soloartiest op Kralingen. Maar hij had wel een neusje voor de betere poppubliciteit. Zo interviewde hij drummer Charlie Watts voor de Nederlandse tv, rond een optreden van The Rolling Stones in Utrecht. En hij was aanwezig bij de Bed-In van John Lennon en Yoko Ono, in 1969 in het Amsterdamse Hilton Hotel. Zijn broer Diederik Buijen: ‘Hij trok steeds de stoute schoenen aan en stapte op mensen af.’

Ook dat kon Tamalone buitengewoon goed. De Haarlemse singer-songwriter specialiseerde zich in ambachtelijk timmerwerk en het bewerken en installeren van houten trappen. Het timmerwerk verdrong de muziekschrijverij. De popartiest met het unieke Kralingen-verleden werd vergeten.

Vier jaar geleden overleed Michiel Buijen, na een kort ziekbed. ‘Hij had nog altijd twee prachtige gitaren. Die werden bespeeld op zijn uitvaart, door zijn beste gitaarvrienden, die de instrumenten daarna ook erfden.’ Zo leeft de muziek van Tamalone toch nog voort.

Maar Diederik Buijen zou graag iets meer in handen hebben, om de muziek van zijn broer bij te herinneren. ‘Ik zou graag van de gelegenheid willen gebruikmaken en een oproep doen, mag dat?’ Dat mag natuurlijk. Mochten er getuigen zijn die rondliepen op Kralingen en iets tastbaars van Tamalone in een fotoalbum of oude camera hebben zitten: Diederik Buijen hoort het graag, via het mailadres van de Volkskrantredactie@volkskrant.nl

Lees meer over het ‘Nederlandse Woodstock’

Pieter Boersma (75) vond honderdzeventig nooit eerder gepubliceerde Kralingen-dia’s in zijn archief. Ze laten zien dat de fotograaf vijftig jaar geleden meer gefascineerd was door het publiek dan door de muziek. ‘Al die liedjes zijn toch hetzelfde.’

De concertfilm van Kralingen is uniek. Al was het maar omdat de meeste (bijna-)makers zouden uitgroeien tot wereldberoemde filmmakers. De Volkskrant sprak ze (toen nog jong en onbekend, nu wereldberoemd) over het blote publiek, ‘verdwenen’ opnamen en vooral de magische sfeer.

Op Kralingen hielden undercoveragenten een oogje in het zeil. Maar hoe doe je dat? Hup, ‘popkleding’ aan en meeroken. Hier zag het gedoogbeleid het licht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden