Theater

Hier ben ik van Claudia de Breij voert de revue op als het symbool van feest en escapisme in barre tijden ★★★★☆

Zonder het letterlijk te benoemen laat De Breij het levensverhaal van Heintje Davids resoneren met de actualiteit.

Joris Henquet
Hier ben ik, met vanaf links: Abdelhadi Baaddi, Claudia de Breij en Michelle Samba. Beeld Hans-Peter van Velthoven
Hier ben ik, met vanaf links: Abdelhadi Baaddi, Claudia de Breij en Michelle Samba.Beeld Hans-Peter van Velthoven

‘Er wordt jou niets gevraagd/ Hier ben ik!’ Het levensverhaal van zangeres en revuester Heintje Davids gaat over bestaansrecht, over gezien worden, over een muurbloempje dat toch het podium opstapt. Henriëtte ‘Heintje’ Davids (1888-1975) was de jongste dochter uit een familie van Joodse revue-artiesten uit Rotterdam. Maar ze mocht niet meedoen aan het Davids Familietheater omdat zij volgens haar vader ‘te dik en te lelijk’ was. Via een omweg belandde Heintje toch op het toneel. Na een lange carrière overleed zij in 1975. Er volgde een afscheid in Koninklijk Theater Carré, waarbij de kist van Heintje op het podium was geplaatst.

Met Hier ben ik heeft cabaretier Claudia de Breij in feite een biografische musical gemaakt over het leven van Heintje Davids. Maar dit is wel een musical op kleine, overzichtelijke schaal, met Claudia zelf in de hoofdrol van Heintje. Haar muzikanten Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi spelen de bijrollen. Het toneel van Carré, de opdrachtgever van de voorstelling, is ingericht als een nostalgische zolder vol met kisten, kleding en attributen. Terwijl Claudia vertelt, lijkt de muzikale vertelling ter plekke te ontstaan. Er zijn terugkerende muzikale motieven gemaakt van Heintjes grootste hits (Draaien, altijd maar draaien!), aangevuld met nieuwe liedjes van De Breij.

Waarom kon Heintje geen afscheid nemen en maakte zij zo veel comebacks, het beroemde heintjedavidseffect? In de vlotte regie van Titus Tiel Groenestege wordt deze vraag geleidelijk beantwoord. In de Tweede Wereldoorlog vond Heintje een onderduikadres met hulp van haar man Philip Pinkhof, journalist bij De Telegraaf. Haar zus Rika en broer Hakkie stierven in een concentratiekamp. Na de oorlog gaat Heintje als de laatste overgebleven Davids door met optreden. Steeds als Heintje op oudere leeftijd afscheid neemt, wordt zij ‘zielsziek’ en kondigt ze een nieuwe comeback aan.

Zonder het letterlijk te benoemen laat De Breij het verhaal van Heintje resoneren met de actualiteit. Het gedeelte waarin Hitler aan de macht komt is erg meeslepend verteld. De Breij vertelt over de mensen die het gevaar van Hitler niet wilden zien (‘Ik denk: je moet zo’n man ook een kans geven’) en over hoe de haat tegen minderheden plotseling kan ontvlammen.

De Breij laat ook haar eigen biografie meespelen, ook zij had te kampen met tegenslagen en afwijzingen in het begin van haar cabaretloopbaan. De Breij zal verwantschap voelen met Heintjes verhaal. Die emotie voel je in mooie liedjes als Hier ben ik en Dat pakken ze me niet meer af.

Op deze slimme wijze zit Hier ben ik vol parallellen tussen de tijd van Heintje en de tijd van Claudia, met het podium van Carré als verbindende factor. Het levert een bijzonder mooie theateravond op, met de revue als het symbool van feest en escapisme in barre tijden.

Hier ben ik

Theater

★★★★☆

Door Claudia de Breij, muziek Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi, regie Titus Tiel Groenestege.

3/11, Carré, Amsterdam. Aldaar t/m 28/11.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden