Het wringt en botst te veel in westers-Arabische ontmoeting

Bij de muzikale ontmoeting tussen culturen die de Music World Series (MWS) voor ogen staat, mag het best een beetje wringen en zelfs botsen....

Het kwartet dat El Mouhandiz begeleidt, verschilt nauwelijks van een doorsnee jazzcombo: piano, gitaar, slagwerk en contrabas. Het repertoire waarmee ze de avond opende, sloot er naadloos bij aan. Pas toen zangeres Souad Amhai als speciale gast op het podium verscheen, werd duidelijk dat dit project draait om het spanningsveld tussen Arabische traditie en westerse moderniteit.

De uitwerking daarvan in een variatie op Coltranes klassieker A Love Supreme en een stuk opgedragen aan alle Habibi’s in de zaal, had helaas iets van een ongelijke strijd: El Mouhandiz kreeg bij haar jazzy improviseerstijl rugdekking van het kwartet, terwijl Amhai voor haar traditioneel Arabische variant moest opboksen tegen al die vreemde akkoorden.

Andersom bewoog Amhai zich met heel wat meer gemak en routine over het podium dan El Mouhandiz. De indruk dat de vorm van het project nog niet was uitgekristalliseerd, werd daardoor alleen maar versterkt.

De pauze markeerde een wonderlijke metamorfose van zoeken en tasten naar cohesie en zeggingskracht. In een aantal sterke, tweetalige (Engels en Arabisch) songs vol zelf geschreven persoonlijke ontboezemingen ontpopte Rajae El Mouhandiz zich als een soepel en trefzeker fraserende vocaliste met een imposante stem. Hoewel minder geslaagd als project in de Music World Series, zou ze met dit werk beslist een gooi kunnen doen naar de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden