Het water van de Noordzee

HET KLEINE meisje lepelt de Noordzee in haar potje en op de achtergrond staat de man op één been. Dit is zomergekte....

Vader was de fotograaf. Hij nam een ongewoon standpunt in. Hij fotografeerde zijn dochter niet met de zee als achtergrond, maar koos daartoe de duinen en het strand, en ook ging hij door de knieën om haar te fotograferen. Twee keer nam hij een beschermende positie in. De dochter was het gewend, ze liet zich niet afleiden door haar vader. Met grote toewijding manipuleerde ze het zeewater en ze gebruikte daartoe - volkomen inefficiënt - een grote platte spade.

De foto is een kleinood. Het ding is nog geen acht centimeter lang, maar het werd al drie keer ergens anders opgekleefd, het is plakkerig aan alle kanten en ook gekreukt en zelfs een beetje bemorst. Het is duidelijk: deze dame kon er niet afblijven. Ze heeft een band met deze foto. 'Ik vind het doodeng op hem op te sturen. Hij moet beslist terug. De angst voor kwijtraken deed mij naar de foto-winkel snellen om de foto bij te laten maken. Ik zou dan het origineel niet hoeven opsturen. Maar hoewel er met de bijgemaakte foto niets mis is, stuur ik toch het origineel want die is veel interessanter.'

Dat is zo. Bij foto's gaat het niet alleen om het beeld. Op den duur worden foto's ook waardevolle objecten. Niet alleen omdat er kleine signalen zijn waaraan we kunnen zien wat de foto al meegemaakt heeft, maar vooral omdat het ding op onze zenuwen werkt. Ik ben ook bang om ze kwijt te raken, of te beschadigen. Ik voel de onvervangbaarheid, ik leg zo'n foto voorzichtig naast de computer, onder de lamp en naast het vergrootglas. De echte oude foto's krijgen een bijzonder eerbetoon, en ze worden omgeven met strenge veiligheidsnormen: kleine kinderen mogen de kamer niet betreden op het moment dat de foto's bloot op tafel liggen. Niemand mag een foto aanraken. Alleen ik, en ik doe het met de blote hand.

De duinen in de achtergrond staan scheef. Dit is geen perspectivische vertekening, dit is gewoon scheef. Vader heeft zijn dochter recht in beeld gezet en de rest van de wereld moest zich dan maar aanpassen. Op de achtergrond zijn er nog negen mensen. Anneke verwondert er zich over dat haar broers nergens te zien zijn. Als kind van een gezin van vijf is dat opvallend. Delen is de regel, alleen zijn is een uitzonderding.

Het kleine meisje is zwaarwichtig gekleed. Haar broekje ziet er nattig en zwaar uit. Het vertoont een neerwaartse drang, gelukkig is het bovenaan dubbel opgerold. In deze klederdracht maakt ze een waardig gebaar. Ze houdt de spade nogal onhandig vast. Ze klampt zich vast aan iets dat labiel is, maar ze beheerst de situatie, bloedernstig kijkt ze in het emmer om het resultaat te zien van haar uithoudingsvermogen.

'Geen enkele foto kan tegen deze op: de ernst en de tevredenheid waarmee ik speel en de liefde van mijn vader zijn voor eeuwig vastgelegd.'

Johan de Vos

Dit is aflevering 28 van een rubriek. Foto's voor De allermooiste foto van de wereld kunnen worden gericht aan de Volkskrant, Dag in Dag uit, postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden