InterviewPeter Derrek Hof

‘Het was schrikken dat er werd getwijfeld aan mijn loyaliteit. Ik ben een Nederlander’

Peter Derrek Hof: ‘De discussie ging over mijn loyaliteit, dat was even schrikken. De enige keer dat het een issue werd’Beeld Ernst Coppejans

Peter Derrek Hof (53) is de Nederlandse ambassadeur in Costa Rica. ‘Voor mij is het een keuze om in andere landen te wonen, geen bittere noodzaak.’

Een paar weken geleden was Peter Derrek Hof in Nederland voor de jaarlijkse ambassadeursconferentie. Die is niet alleen voor ambassadeurs, zelf is hij gestationeerd in Costa Rica, maar ook voor enkele tientallen consuls-generaal en permanent vertegenwoordigers van het Koninkrijk. ‘Een gezelschap van zo’n honderdvijftig mensen, ongeveer 30 procent vrouwen. En nu ga jij vragen hoeveel donkere gezichten daarbij zaten?’

Bingo.

‘Ik durf het niet precies te zeggen, omdat ik niet al hun afkomsten ken. Het zijn er niet veel. Uit mijn hoofd ken ik nog één andere donkere collega. Ik ben niet de eerste, ik geloof dat eerder een paar ambassadeurs uit Aruba of Curaçao kwamen, maar het is wel vrij uitzonderlijk.’

Wat zegt dat over Nederland?

‘Wij vertegenwoordigen het Koninkrijk. Vormen we een goede afspiegeling van de Nederlandse maatschappij? Daar zijn nog wel wat stappen te zetten. Het ministerie van Buitenlandse Zaken is ermee bezig. Niet alleen in afkomst, ook man-vrouw, gehandicapten, lhbti of een afwijkend gedachtengoed.

‘Op school in Amsterdam was ik het enige donkere kind, op de universiteit hoorde ik ook bij een zeer kleine minderheid. Voor mij is het niet bijzonder. Het is niet iets waar ik op let: oeh, wat zijn hier weinig donkere mensen.

‘Vorig jaar kwam een jonge collega naar me toe, van Marokkaanse afkomst, om te zeggen dat ik een voorbeeld voor hem was. Dat vond ik wel interessant. Zelf ben ik hier niet dagelijks mee bezig. Ik denk alleen weleens na over mijn voorouders. Hof is een slavennaam die alleen via alleenstaande vrouwen werd doorgegeven. Mijn vader is de eerste getrouwde man in die lijn. Zijn grootmoeder, die hem opvoedde, is in Suriname nog geboren op een plantage, op Constantia. Zo kort geleden is de slavernij.

‘Zijn vader was weer half Chinees en half creools. Mijn moeder is half Hindoestaans, gemengd met creools en Duits. Het is een combinatie van Afrikaans, Europees en Aziatisch die elkaar ontmoette op een vierde continent, in Zuid-Amerika.

‘Mijn voorouders hebben al die verre reizen gemaakt. Sommigen gedwongen, anderen vrijwillig, op zoek naar een beter leven. En ik mag nu profiteren van hun ontberingen. Daar denk ik over na. Nederig is niet helemaal het goede woord, maar zo voelt het wel. Ik heb een geweldig leven. Voor mij is het een keuze om in andere landen te wonen, geen bittere noodzaak. Verder komt mijn afkomst in het werk vrijwel nooit aan bod. Alleen toen ik een aanstelling kreeg als Hoofd Ontwikkelingssamenwerking in Suriname, in 2006.’

Wat dan?

‘De discussie ging over mijn loyaliteit, dat was even schrikken. De enige keer dat het een issue werd. Bij het ministerie van Buitenlandse Zaken vroeg men zich af of ik wel loyaal aan Nederland zou zijn in het land van mijn ouders. Dat was het verhaal. Het werd niet duidelijk wie zich dat dan afvroeg.

‘Voor mij was het confronterend dat werd getwijfeld aan mijn loyaliteit. Ik ben een Nederlander. Niet met een streepje ervoor van een andere afkomst, dat vind ik onzinnig. Hier ben ik opgevoed en gevormd. Dit is het mooiste land ter wereld en ik ben trots om het te mogen vertegenwoordigen.’

Waarom woon je hier dan niet?

‘Ha, ja, zo is het gelopen. Het was geen jongensdroom om te werken voor Buitenlandse Zaken. Eerst wilde ik weg- en waterbouwkunde studeren, ik was een echte bèta. Ik aarzelde en toen kwam ik bij politicologie. Thuis hadden we veel gesprekken over politiek, ook over buitenlandse politiek. Ik dacht: ik probeer het eens.

‘Sinds 1992 heb ik meer dan de helft van de tijd in het buitenland gewoond. Maar ik kom thuis in Nederland. In het vliegtuig eerst door het wolkendek en dan dat mooie aangeharkte land met die rechte lijnen die je alleen hier ziet.’

Hoe kijk je nu naar Nederland?

‘In mijn huidige regio gaat het over armoede, ondervoeding, mensenrechten. Vrouwen in El Salvador die veertig jaar gevangenisstraf krijgen voor een abortus. In Honduras worden transgenders om het leven gebracht.

‘Het is niet zo dat we in Nederland niet mogen debatteren omdat de transgenders in Honduras het zo slecht hebben. De debatten zijn legitiem, alleen is de harde, polariserende toon weinig constructief. Ben je voor of tegen, hoor je bij kamp A of B – dat is niet de beste manier om tot een consensus te komen.

‘Een debat over de Nederlandse identiteit is goed. Hoe leven wij samen? Dat is een belangrijke vraag. Je moet uitspreken wat je verwacht van migranten. Maar de inzet moet wel zijn om tot elkaar te komen. Je zult moeten samenleven. Er is migratie geweest en ze gaan niet meer weg. Stereotypering helpt niet.’

Hoe was het om in Suriname te leven?

‘Ik werd door iedereen gezien als een Nederlander. Surinaamse Nederlanders die zich voordoen als een Surinamer hebben een probleem. Voor mij was het een buitenland. Ik was er nooit eerder geweest. Het voelde ook niet als een feest der herkenning, zoals je weleens hoort. Mijn ouders waren geen mensen die steeds anekdotes vertelden over Suriname.

‘In die tijd had je in Suriname een minister die Van Ravenswaay heette. Een witte man, een boeroe. We onderhandelden over de besteding van de tegoeden die nog over waren van de ontwikkelingssamenwerking. Hij wilde autonomie en wij wilden als Nederland toezicht op de doelmatigheid van het te besteden geld. Hij vertegenwoordigde Suriname en ik zat daar als donkere man namens Nederland. Dat vond ik een mooi beeld.’

Nederlands

‘Altijd, van het moment dat ik opsta tot ik ga slapen.’

Surinaams

‘Ik heb me nooit Surinaams gevoeld. Dat is het land van mijn ouders.’

Wit of blank

‘Ik begrijp de emotie rond deze discussie niet, ik weet ook niet welke term ik vaker gebruik. Mijn vrouw is wit/blank, maar in 17 jaar heb ik dat volgens mij nog nooit zo gezegd. Wel dat ze slim, sterk, opgewekt, mooi en lief is.’

Peter Derrek Hof (Nederland, 1966) is de Nederlandse ambassadeur in Costa Rica, Guatemala, Nicaragua, Honduras en El Salvador. Hij is voorgedragen om later dit jaar ambassadeur van Jemen te worden. Zijn vrouw Marjan Kamstra is voorgedragen als ambassadeur van Qatar. ‘De derde vrouw op rij daar. Dit jaar wordt voor het eerst een Nederlandse vrouw ambassadeur in Saoedi-Arabië. Ik ga forensen. Vier dagen per week in Jemen, drie dagen in Qatar.’

Het land van afkomst - vorige interviews

Annejet van der Zijl (57), die dit jaar het Boekenweekgeschenk schrijft, groeide op in Friesland. Maar van alle lijntjes die samen haar familiegeschiedenis vormen, voelt ze zich misschien nog wel het minst verbonden met haar Friese kant.

Rapper Murda (36) maakt furore in Turkije. Nederlandse luisteraars hoeven zich niet gehinderd te voelen dat hij in het Turks rapt. Want ook zonder de woorden te begrijpen, kun je de vibe van zijn muziek ondergaan. 

Als kind zat Venlonaar Chris Thenu (56) in een spagaat tussen twee culturen: die van zijn Molukse familie en die van zijn Nederlandse vrienden. Zijn latere carnavalsklassieker zouden zijn ouders tot zijn spijt nooit horen.

Robert Vuijsje interviewt voor de Volkskrant Nederlanders over de rol die afkomst speelt in hun leven. Hij spreekt onder anderen nog met modeontwerper Olaf Hussein (Somalisch) en ondernemer Karim Erja (Marokkaans).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden