Tv-recensie De Patatgeneratie

Het was mooi, maar had ook iets tragisch, hoe de oude helden herinneringen ophaalden in De Patatgeneratie

In een café zitten vijf mannen aan een hoge tafel. Buiten is het koud, maar zij zitten warm in het licht. Er liggen uitgeprinte foto’s op A4-formaat en een laptop met Ajax-logo. Vier drinken er water uit hoge glazen; eentje heeft liever bier. Midden op tafel staat een groot bord vol patat met mayonaise. Dan begint er een te vertellen. ‘Ik had nog niet mijn rijbewijs, toen had ik al een zwarte GTI besteld’, zegt hij. ‘Daar begon de ellende’, zegt een ander.

De man van de zwarte GTI is Richard Witschge. De man van de ellende is Marciano Vink. De man van het bier is Bryan Roy. En Frank en Ronald de Boer zitten er ook bij. Samen waren zij de jongens van ‘De Patatgeneratie’, zo genoemd door hun trainer Leo Beenhakker.

Vandaar het bord patat (dat overigens alleen beroerd wordt door de bierdrinker). Het gesprek dat de vijf hebben vormt de basis voor de documentaire De Patatgeneratie, die sinds afgelopen weekend bij betaalzender Fox Sports te zien is.

‘Waarom we hier zitten’, zegt Frank de Boer aan het begin, ‘is om gewoon weer leuke verhalen naar boven te brengen. En daarnaast ook heerlijk over voetbal te lullen.’ Dat laatste woord sprak hij gearticuleerder uit dan de rest.

De Patatgeneratie

Ooit waren dit vijf tengere jochies, vol talent en branie. Nu zien ze er precies uit zoals je dertig jaar geleden had gedacht dat ze eruit zouden zien (haarimplantaten uitgezonderd).

Ze blikten terug op hun beginjaren bij Ajax. Vaak lachend, met verhalen over Marciano Vink, die erachter kwam dat Frank en Ronald alles heel snel doen, ook een potje Rummikub: ‘Binnen vijf minuten zat dat spel weer in de doos en ik dacht: hè, wat is er gebeurd?’. Of Bryan Roy, die tijdens een avondje stappen in de IT kwijt was en in een kooi stond te dansen.

Soms, als Bryan Roy iets verteld had en moest lachen, pakte hij zijn maatje Richard Witschge bij zijn arm en legde zijn hoofd tegen zijn schouder. Het was mooi om de oude helden zo te zien praten, herinneringen op te halen als veteranen die eens aan het front dienden. Een beetje alsof je toevallig in dezelfde kroeg zat en aan het tafeltje naast hen stiekem naar hun verhalen zat te luisteren.

Maar tegelijkertijd had het tafereel ook iets tragisch. Daar zaten ze dan, de helden van weleer, in iets te ongunstig licht – als Hopper’s Nighthawks, maar dan met gepensioneerde voetballers. Ze waren ouder, valer. De lak van hun jeugd en hun voetbaltalent allang afgebladderd. Hun nieuwe levens in de schaduw in die van hun oude. En toch was het moeilijk onberoerd te blijven. Leo Beenhakker verwoordde het treffend in een videoboodschap gericht aan zijn ‘stelletje bijgoochems’. ‘Ik heb een beetje van jullie gehouden’, zei Don Leo. ‘En ik hou nog steeds een beetje van jullie.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden