ConcertrecensieAlanis Morissette

Het was heel knus bij Alanis Morissette in Carré, maar zo uitgekleed werd het toch een tikkeltje saai ★★★☆☆

Ineens viel op dat de liedjes allemaal min of meer hetzelfde zijn opgebouwd.

Alanis Morissette in Theater Carré in Amsterdam.Beeld Marcel Krijgsman

Hoewel de Canadese zangeres Alanis Morissette na haar doorbraakplaat Jagged Little Pill (1995) nog vijf studio-albums uitbracht, is ze nooit helemaal van het immense succes van die plaat losgekomen.

Niet zo gek, want met 33 miljoen verkochte exemplaren werd Jagged Little Pill een door weinig artiesten geëvenaard megasucces. Wie een representatieve playlist met rock uit de jaren negentig wil maken, komt eigenlijk niet om You Oughtta Know, Hand in My Pocket of Ironic heen. De pakkende rocksongs met openhartige, vrijgevochten teksten baanden bovendien de weg voor talloze sterke rockvrouwen. Invloeden van dit album hoorde je terug van K’s Choice tot Skunk Anansie en van Anouk tot Beth Hart.

Morissette was 19 toen ze de meeste liedjes schreef. ‘In twintig minuten, al ging er jaren aan vooraf’, vertelde ze maandagavond tijdens een pas twee weken geleden aangekondigd akoestisch concert in het Amsterdamse Carré.

Intimate And Acoustic heet haar korte Europese tournee ter ere van het 25 jarig bestaan van Jagged Little Pill. Vijftien jaar geleden nam ze de plaat al eens opnieuw akoestisch op, en in 1999 deed ze veel liedjes ervan al eens zonder elektrische versterking op de plaat Unplugged, dus helemaal nieuw was het idee niet.

Nieuw was wel de souplesse waarmee ze de liedjes van die plaat zong. Alle dertien, inclusief de ‘hidden track’ Your House, waarmee ze het anderhalf uur durende concert begon.

Het boze en venijnige was eraf. Morissette zat het hele concert stralend op haar stoeltje. Ze sloeg de maat op haar gekruiste benen, speelde af en toe een stukje harmonica en wierp tijdens de vocale uithalen haar bos haar wat naar achteren: ‘It’s like raiiiaaain’ ging het voluit in Ironic.

Toen pas, tegen het einde van de show hoorde je het publiek meezingen, waar het zich het hele concert voorbeeldig stil hield. Iedere bezoeker kende de liedjes van voor naar achter. Dat kon niet missen, zo’n plaat die je een leven lang bij je houdt is Jagged Little Pill nu eenmaal. Maar niemand liet dat blijken.

Toch kreeg je na een half uurtje (de grote hits bewaarde Morissette tot het laatst) het gevoel dat er iets ontbrak. Heel knus allemaal, maar zo uitgekleed werd het toch een tikkeltje saai. Dat de liedjes eigenlijk allemaal een beetje hetzelfde zijn opgebouwd (rustig intro en in het refrein even voluit om dan weer terug te vallen) werd door de sterke albumproductie van destijds knap verhuld. Nu bleven mindere albumtracks als  Perfect of Not The Doctor nauwelijks overeind. Beter werkten de twee nieuwe liedjes Smiling en Reasons I Drink, geschreven voor de Broadwaymusical die onlangs van het album gemaakt werd. Dat zijn melodisch net wat andere liedjes dan Morissette destijds schreef. Ander hoogtepunt was Mary Jane, het enige nummer dat in deze setting echt beter werkte dan op plaat.

Het was uiteindelijk toch wachten op de hits. Die bleven fier overeind, maar het oogde erg statisch. Morissette bleef maar op die stoel zitten, ze had zelfs geen zin om het toegiftritueel uit te voeren, omdat ze daar te hoge hakken voor aan had. Een groot contrast met de enorme beweeglijkheid waarmee ze een kwarteeuw geleden de meeste van de liedjes in de Melkweg voor het eerst aan het Nederlandse publiek presenteerde. En zo had de intiem bedoelde concertavond toch ook wat afstandelijks.

Alanis Morissette

Pop

★★★☆☆

24/2, Carré, Amsterdam

Lees ook 

Alanis Morissette: ‘Mensen zongen vrolijk mee met een nummer over wat in zekere zin verkrachting was’
Wie zich met de kennis van nu verdiept in oudere songteksten, hoort met terugwerkende kracht de pijn die vrouwelijke singer-songwriters – zoals Alanis Morissette – afgelopen decennia met hun publiek probeerden te delen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden