Drama

Het wapen van Geldrop

Regiedebuut vol gekunstelde personages

Jan Pieter Ekker

Voordat de titel in beeld komt, worden de drie hoofdpersonen van Het wapen van Geldrop omslachtig geïntroduceerd. In droge teksten met malle terzijdes ('Ze houdt heel erg van mayonaise') die regel voor regel in beeld verschijnen. Dat is natuurlijk grappig bedoeld, maar de teksten zijn ook broodnodig.

Katja Römer-Schuurman en Tara Elders mogen van regisseur Thijs Römer doen wat ze altijd al eens hadden willen doen. Dus speelt Elders een vrouw met suïcidale neigingen; Schuurman is een huisvrouw die er genoeg van heeft haar omgeving te pleasen; Römer zelf speelt een gestoorde. Geloofwaardig is dat geen moment. Omdat het er staat, moet de kijker maar geloven dat het zo is.

De drie getroebleerde zielen belanden dankzij een deus ex machina bij elkaar in de auto. De Neanderthalerachtige man nestelt zich op de passagiersstoel, zegt ‘Geldrop’, en daar gaan ze. Over schitterende polderwegen, langs molens, door weilanden. Dagen en nachten aaneen. Ze ontmoeten een orakelende blinde ziener (niet de enige verwijzing naar O Brother, Where Art Thou? van Joel en Ethan Coen) en tal van andere bizarre figuren die allemaal een kunststukje van hun optreden proberen te maken. De hele familie Römer lijkt een bijrolletje te hebben gekregen; ook Jan Mulder en Marian Mudder, Catherine Keyl en Albert Verlinde en producent Gijs van de Westelaken maken hun opwachting.

Zoals in elke roadmovie gaat het natuurlijk niet alleen om de fysieke afstand (een dikke 150 kilometer; als je een beetje doorrijdt anderhalf uur), maar vooral om de emotionele reis die de drie afleggen. En daar wringt de schoen: er zit geen enkele ontwikkeling in Het wapen van Geldrop. Het is een bonte parade van te lang uitgesponnen invallen, grollen en postmoderne bespiegelingen die nergens naartoe gaan. Vervolgens begint gewoon de volgende te lange scène. De personages – allemaal met gekke kleren, mal haar en een driedubbele tic – zijn zo gekunsteld dat ze geen moment emotioneren.

Het meest geslaagd is nog de geluidsband, met nummers van The Cats die het manke sprookje soms zowaar iets van richting lijken te geven. Römer, die het zichzelf bepaald niet gemakkelijk heeft gemaakt door een van de hoofdrollen te spelen, vertilt zich aan zijn speelfilmdebuut. De nominatie voor de debutantenprijs op het bijna afgelopen Nederlands Film Festival zal bedoeld zijn als aanmoediging. In het vervolg zou Römer iets meer afstand moeten nemen van inspiratiebron en leermeester Theo van Gogh, die op de aftiteling veel dank krijgt toegezwaaid: wat langer nadenken over het script, en niet alleen vrienden en bekenden in de hoofdrollen.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden